บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (7)

“แปลก ทำไมให้มาง่ายๆ แบบนี้ ครั้งก่อนฉันบังเอิญเจอพี่เตของแกแล้วลองขอชวนแกกับพี่เขาออกมาเที่ยวบ้างเจอลูกระเบิดไปเต็มๆ หนึ่งลูกจนฉันเดินหนีแทบไม่ทัน” น้ำหวานขมวดคิ้วฉงนพูดขึ้น ทว่าเป็นเรื่องที่ดาริกาไม่รู้มาก่อน

“เมื่อไร” หันไปถามพลางรั้งแขนให้เพื่อนหยุดเดิน

“น้าจะเป็นหลังที่แกออกจากโรงพยาบาลได้ประมาณสองอาทิตย์น่ะ คือไอ้ศินอ่ะมันมาบอกเรื่องที่แกเข้าโรงพยายาลก็เลยนึกอยากพามาสนุกผ่อนคลายบ้าง ศินก็อยากเจอแกด้วย” น้ำหวานตอบออกไปตามตรง

“แล้วแกกล้าไปพูดกับพี่เตได้ไง ไม่ใช่พี่โซนะ” ดาริหาพยักหน้ารับรู้แต่ก็อดไม่ได้ที่จะพูดออกไปในความกล้าของเพื่อน

“กล้าอะไรละ ฉันกำลังจะไปโทร. ไปคุยกับแก แต่ดันดวงซวยเจอพี่เตพอดี เขาเลยถามว่าโทร. หาใคร ฉันเลยบอกแล้วก็ขอไปน่ะสิ” น้ำหวานพูดเสียงติดหงุดหงิดเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ดูเตชินบ่นแกมต่อว่ากลับมาเป็นคำตอบ

“แกบอกด้วยใช่มั้ยว่ามีศินไปด้วย” ดาริกาถามกลับพลางก้าวเดิน

“ก็ใช่น่ะสิ ตรงนั้นแหละที่ฉันพลาด เซ็งสุดๆ เลย” น้ำหวานยอมรับไปตามตรงไม่วายแอบบ่นนิดๆ ออกไป

“ช่างเถอะ ฉันเองก็เหนื่อยแล้วที่ต้องจับพี่เตไม่ให้หาเรื่องศิน ไม่เจอกับศินบ้างก็ดี” ดาริกาพูดออกไปด้วยความเหนื่อยล้าเต็มทนกับเรื่องเหล่านี้ที่เตชินเอาแต่คิดว่ามันมีอะไรมากไปกว่าเพื่อน

“แกนี่ก็แปลก แทนที่จะดีใจที่พี่เตมีอาการหึงหวงแก ชอบพี่เขามาตั้งนานจนตอนนี้พี่เขาเริ่มรู้สึกกลับแล้ว มานงมาเหนื่อยอะไรกัน” น้ำหวานพูดเสียงกลั้วหัวเราะอย่างขบขันกับนิสัยแปลกๆ ของเพื่อนที่มักจะพบในตัวของดาริกาเสมอ

สำหรับน้ำหวานแล้วไม่ได้รู้สึกรำคาญกับนิสัยของดาริกาแม้แต่น้อยเพราะเพื่อนคนนี้ของเธอไม่ว่าจะทำตัวอย่างไรหรือมีนิสัยแปลกๆ เผยออกมากลับทำให้คนมองดูแล้วพูดออกมาได้เลยว่า ‘น่ารัก’ แต่ก็แค่แบบแปลกๆ เท่านั้น และเธอก็ไม่แปลกใจที่ศศินจะชอบดาริกา หากเตชินจะรู้สึกชอบเพื่อนของเธอขึ้นมาบ้างก็ไม่แปลกเพราะดาริกาเป็นผู้หญิงที่ไม่เหมือนกันจริงๆ

และยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างดาริกากับเตชินมีมานานกว่าศศินด้วยแล้ว มิหนำซ้ำยังมีเคมีบางอย่างที่ใครๆ ต่างก็มองออกยกเว้นตัวพวกเขากันเองมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว ไม่เว้นแม้แต่เตโซที่มองออกถึงความสนิทสนมที่น้องชายของตัวเองมีให้ดาริกามันพิเศษกว่าผู้หญิงคนอื่น หากจะหวั่นไหวอีกสักครั้งก็คงไม่ใช่เรื่องน่าเหลือเชื่ออะไรมากนักสำหรับน้ำหวาน

“ไม่แปลกหรอก ฉันจะหย่ากับพี่เตน่ะ ก็เลยไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนด้วย” ดาริกาหันไปตอบพลางยิ้มบาง

ทว่า คำตอบของหญิงสาวกลับทำให้น้ำหวานที่ได้ยินหยุดเท้าที่กำลังก้าวเดินฉับพลันหันไปมองเพื่อนแล้วอุทานออกไปด้วยความตกใจไม่น้อย

“อะไรนะ! หย่าเหรอ” ถามพลางมองเพื่อนอย่างไม่เข้าใจ

“ใช่ หย่าน่ะ ฉันเห็นแก่ตัวมานานมากพอแล้ว ฉันควรคืนอิสระให้กับเขาได้แล้ว ฉัน...ฉันจำทุกอย่างได้แล้วน่ะหวาน ฉันไม่อยากเห็นแก่ตัวรั้งเขาเอาไว้ทั้งที่เขาไม่ได้อยากยืนอยู่ข้างๆ ฉันเลย” ดาริกามองเพื่อนด้วยสายตาที่หม่นหมองลงพร้อมรอยยิ้มบาง หากทว่าก็ต้องเงยหน้าขึ้นกระพริบตาถี่ไล่น้ำตาที่เอ่อคลอ

“แก...” น้ำหวานมีสีหน้าไม่สู้ดีพลางยื่นมือไปลูบหัวไหล่เพื่อนอย่างปลอบประโลมพร้อมน้ำเสียงสั่นน้อยๆ ด้วยความสงสารเพื่อน

“จริงๆ พี่เตไม่จำเป็นจะต้องมาแต่งงานหรือมารับผิดชอบอะไรฉันเลยนะหวาน เขาไม่รู้เรื่องอะไรเลยด้วยซ้ำ ที่สำคัญคือเขาไม่มีทางเลือกคนหนึ่งก็พี่ชายคนหนึ่งก็ฉัน” ดาริกาหันกลับไปพูดกับน้ำหวานอีกครั้งอย่างหมดหนทางจะหาทางแก้ไข

หญิงสาวรับรู้ถึงความหวังดีของเตชินเพื่อชดใช้แทนเตโซตามประสาพี่ชายคนหนึ่งเท่านั้นไม่ใช่ในฐานะของผู้ชายคนหนึ่ง แต่เธอก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขายังอยากรั้งเธอเอาไว้อยู่แบบนี้

“พูดอะไรแปลกๆ คนหนึ่งก็พี่คนหนึ่งก็แก ช่างเถอะๆ อย่าไปพูดถึงเรื่องที่ทำให้เครียดเลย ไป ไปกินเอ็มเคกัน” น้ำหวานขมวดคิ้วใส่ดาริกาเมื่อเพื่อนเริ่มพูดจาแปลกเข้าไปทุกทีก่อนจะบอกปัดแล้วเป็นฝ่ายลากเพื่อนตรงไปยังร้านอาหารทันที

ทว่า สองเท้าที่เดินนำเพื่อนก็ต้องชะงักกึกเมื่อสายตาดันไปเห็นบุคคลที่ไม่มีทางเป็นไปได้ที่จะมานั่งทานอาหารในห้างเวลานี้ จึงหันขวับกลับไปมองดาริกาที่หยุดเดินมองมาที่ตนด้วยสายตาสงสัยที่อยู่ๆ น้ำหวานก็หยุดเดินหันมามองด้วยสีหน้าตาตื่น

“มีอะไรหรือเปล่า” ดาริกาเอ่ยถามด้วยความฉงน

“พี่โซ!” น้ำหวานตอบกลับไปก่อนจะหันกลับไปมองที่เดิม

ดาริกาขมวดคิ้วจนยุ่งอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่น้ำหวานตอบกลับมาก่อนจะหันไปมองตามเพื่อน ทว่าครานี้ดวงตากลมเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจและไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็นกับตาตัวเอง เมื่อภาพที่อยุ่เบื้องหน้าคือภาพที่เตโซกำลังทานอาหารกับพราวมุกอยุ่ในร้านอาหารที่มีระเบียงออกมานอกร้านเปิดโล่งเผยให้เห็นคนทั้งสองอย่างชัดเจนจนเจ้าตัวอุทานตามเพื่อนออกมาด้วยความตกใจ

“พี่โซ”