บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (8)

ดาริกากลับมาบ้านด้วยสภาพจิตใจไม่อยู่กับร่องกับรอยเมื่อในหัวมีเต่ภาพของเตโซกำลังนั่งทานข้าวกับพราวมุกสลับกับภาพในคืนที่เตโซถูกยิงเสียชีวิต พอเธอตื่นขึ้นมาอีกทีก็พบกับงานศพของอีกฝ่าย แล้ววันนี้ที่เธอเองเขาคนนั้นคือใครกัน

ใช่เตโซจริงหรือ…

“เป็นไปไม่ได้สิ พี่เคนพี่เตก็เห็นกับตา” ดาริกาบ่นอุบอิบกับตัวเองอย่างครุ่นคิดกับเหตุการณ์ในวันนี้ที่หญิงสาวพบเจอพลางก้าวเดินตรงไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งได้ยินเสียงฝีเท้าซึ่งกำลังเดินผ่านเธอไปอย่างไม่คิดทักทาย สาวเจ้าจึงรับรั้งเอาไว้ทันทีด้วยความอยากลองเชิงอีกฝ่ายกับเรื่องวันนี้ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าเตชินทราบเรื่องที่เตโซยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

หากผู้ชายคนนั้นคือเตโซจริงๆ

“พี่เต เดี๋ยวคะ” ดาริการีบเอ่ยรั้งเตชินทันทีที่กลับมาจากข้างนอกแล้วพบกับชายหนุ่มที่กำลังเดินขึ้นบันไดไปชั้นสองพอดี

“ถ้าจะพูดเรื่องหย่าก็หยุดแล้วกลับเข้าห้องตัวเองไป…” เตชินพูดขึ้นทั้งที่ไม่ยอมหันไปมองหญิงสาวที่ก้าวเดินขึ้นตามมาแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเธอพูดแทรกมาด้วยเรื่องที่เขาไม่มีทางเชื่อ

“ดาเห็นพี่โซทานข้าวกับคุณพราวมุก” เธอพูดพลางมองแผ่นหลังของเขาเพื่อรอดูปฏิกิริยาที่จะโต้ตอบกลับมาของชายหนุ่ม

เพราะเธอไม่รู้เลยว่าเขารู้เรื่องเตโซมากน้อยแค่ไหนกับการยังมีชีวิตอยู่ของพี่ชาย ในคราแรกดาริกาไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็นแต่แล้วเสียงของเพื่อนก็ช่วยยืนยันจนเธอสับสนจึงตัดสินใจกลับบ้านมาถามหาความจริงกับเตชินด้วยความอยากรู้และหวังอยู่ลึกๆ ว่าเขาก็ไม่รู้เรื่องเช่นกันเหมือนกับเธอ

หากเขารู้…สองพี่น้องคู่นี้ก็คงใจร้ายกับเธอเกินไปแล้วจริงๆ เธอไม่อยากผิดหวังกับพวกเขาสองคน ทั้งเตโซและเตชินถือเป็นคนในครอบครัวของเธอและเป็นญาติสองคนสุดท้ายของเธอ

เธอไม่อยากผิดหวังจากพวกเขา…

“อยากจะหย่ากับพี่จนต้องพูดอะไรที่มันเป็นไปไม่ได้ขนาดนั้นเลยเหรอดา” เตชินหันไปมองดาริกาพลางพูดออกไปเสียงเรียบด้วยความรู้สึกเจ็บที่หัวใจอยู่ลึกๆ เมื่อต้องรับรู้ว่าเธออยากหย่ากับเขาอยู่ตลอดเวลา

เพราะตั้งแต่วันนั้นสาวเจ้าก็เอาแต่พูดเรื่องหย่าไม่วายจะติดต่อกับทนายเพื่อต้องการใบหย่า ยังดีที่เขาอ้างกับทนายประจำตระกูลจนอีกใ่ายเชื่อว่าแค่ทะเลาะจนงอนกันเล็กน้อยจนเธอทำไม่สำเร็จนอกจากพูดว่าต้องการหน่าเท่านั้น

“…เรื่องหย่าเอาไว้ก่อนคะ แต่ที่ดาพูดไป ดาพูดเรื่องจริงคะ ดากับหวานเห็นเต็มสองตา” ดาริกาชะงักไปแวบหนึ่งเมื่อรับรู้ว่าเตชินเอาแต่คิดเรื่องที่เธออยากหย่าด้วยจนพูดออกมาเช่นนั้น เธอจึงบอกปัดแล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พี่โซเนี่ยนะ!?” เตชินก้าวเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าดาริกาพลางโพล่งออกไปอย่างไม่อยากเชื่อ

“พี่เตไม่รู้เรื่องนี้จริงๆ เหรอคะ พี่สองคนเป็นพี่น้องแท้ๆ นะคะ” เธอตัดสินใจถามออกไปตามตรง

“ดา ถ้าพี่รู้พี่คงไม่เลวขนาดปิดบังดาหรอก แค่เรื่องที่พี่โซ…” เตชินพูดเสียงติดหงุดหงิดเมื่อพบว่าดาริกากำลังคิดว่าเขารู้เห็นเรื่อวที่เตโซยังมีชีวิต แต่แล้วก็เผลอพูดสิ่งที่ไม่ควรพูดจนต้องเงียบลงฉับพลัน

ทว่า ดาริกาก็เลือกที่จะพูดมันออกมาเอง

“แค่เรื่องที่พี่โซฆ่าพ่อดาก็เลวร้ายมากพอแล้วใช่มั้ยคะ ดาถือว่าชัวิตของพี่โซได้ชดใช้ให้กับพ่อดาไปแล้วคะ เรื่องนั้นดาเลิกคิดไปนานแล้ว” เธอโป้ปดออกไปทั้งที่คิดมันอยู่ตลอดเวลา หากแต่เธอก็ไม่อยากให้เขาต้องมารู้สึกผิดกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ

พยายามรับผิดชอบกับสิ่งที่คนอื่นเป็นคนทำเพื่อชดใช้ให้กับเธอ ซึ่งเธอไม่ต้องการจากเขาเลยสักนิด

“ดา…”

“เรื่องอื่นเอาไว้ก่อนได้ไหมคะ ถ้าพี่เตไม่รู้…เราไปนั่งคุยกันดีๆ ได้ไหม” ดาริกาพูดแทรกด้วยน้ำเสียงจริงจังก่อนจะอ่อนเสียงลงในท้ายประโยคให้เขารับรู้ว่าตอนนี้เธอแค่สนใจเรื่องของเตโซที่เจอในวันนี้เท่านั้น

เตชินยืนมองดาริกาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยื่นมือไปสอดเข้ากับมือเรียวบางประสานเรียวนิ้วทั้งห้าก่อนจะพาเดินไปยังห้องนั่งเล่น หญิงสาวก้มลงมองไปที่มือของตัวเองก่อนจะเบนสายตาไปทางอื่นเมื่อหัวใจเจ้ากรรมกำลังหวั่นไหวกับสัมผัสที่อ่อนโยนของเขาที่มอบให้

แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม…

เมื่อชายหนุ่มพาเข้ามาในห้องนั่งเล่นหญิงสาวก็ดึงมือตัวเองออกช้าๆ เมื่อเขาออกแรงบีบไม่ยอมปล่อยจนมือของเธอหลุดออกจากมือหนา ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวเพื่อที่เขาจะได้ไม่มีโอกาสมานั่งลงข้างเธอแล้วทำให้เธอหวั่นไหวอีกได้

เพราะเธอรู้ตัวเองดีว่าคงต้องหวั่นไหวจนเกิดการตัดสินใจยากเป็นแน่หากว่าหวั่นไหวกับเขามากๆ ระหว่างที่ยังไม่หย่ากันแบบนี้

เธออยากจากไปโดยไม่ต้องลังเล

“...ไปเจอพี่โซที่ไหนมา แน่ใจใช่ไหมว่าเป็นพี่โซ” เตชินนั่งมองดาริกาอย่างไม่ชอบใจเสียเท่าไรที่เธอพยายามรักษาระยะห่างกับเขามากขึ้นเรื่อยๆ เช่นนี้จนหงุดหงิดนิดๆ อยู่ในใจก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความฉงน

“ที่ห่างชานเมืองคะ ตอนแรกดาจะให้หวานพาดาตามพี่โซกับคุณพราวมุก แต่หวานบอกให้ดามาคุยกับพี่เตก่อน” ดาริกาตอบออกไปตามตรง

“ทำถูกแล้วที่มาหาพี่ก่อน พี่จะลองถามมุกดูเรื่องพี่โซ ยังไงพี่ก็สนิทกับมุกไม่มีทางที่มุกจะโกหกพี่ได้ ส่วนเรื่องพี่เคนว่าร...” เขาเงียบลงสบสายตาเธอก่อนจะพูดขึ้นอีกครั้ง “ดาลองโทร. ไปถามพี่เคน พี่เคนคงไม่โกหกดาถ้าเป็นพี่ก็ไม่แน่”

“ดาคิดว่าพี่เคนคงไม่บอกความจริงหรอกคะ พี่เตจำได้ไหมที่พี่เตบอกว่าบริษัทไม่มีแผนให้คนออกต่างจังหวัดแต่จนถึงตอนนี้พี่เคนก้ยังไม่กลับมาเลย ดาคิดว่าพี่เคนรู้เรื่องมาตั้งแต่แรกแต่กำลังโกหกเราอยู่คะ” ดาริกาส่ายศีรษะพูดออกไป

“งั้นพี่จะลองถามมุกดู” เตชินพูดถึงคนที่จะพอให้ความกระจายได้

“คุณพราวมุกดาไม่รู้หรอกนะคะ แต่สำหรับดาแล้ว ดาอยากหาคำตอบเองมากกว่า ถ้าทั้งคุณพราวมุกทั้งพี่เคนรู้เรื่องที่พี่โซยังไม่ตายมาตั้งแต่แรก ยังไงพวกเขาก็ไม่มีทางบอกเราหรอกคะ ถ้าจะบอกก็บอกไปนานแล้ว” เธอให้ความต่างออกไปเพื่อเขาจะได้เข้าใจและฉุกคดิหาทางอื่นแทน

“ก็ใช่...พี่จะตามดูมุกไปก่อน แต่มีเรื่องหนึ่งที่พี่คิดได้” เขาพยักหน้าอย่างเข้าใจในสิ่งที่เธอกำลังสื่อจึงพูดออกไปกับสิ่งที่เขากำลังคิดอยู่ตอนนี้

“เรื่องคดีกับเรื่องคลิปที่น้ารงค์พูดในคืนนั้นใช่ไหมคะ ดาเองก็คิดอยู่คะ” ดาริกาพูดขึ้นอย่างรู้ทันในสิ่งที่เติชนกำลังพูด

“ใช่...ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อหกปีก่อนเราก็ไม่เคยพูดถึงมันเลยอย่างจริงจัง วันนี้พี่คิดว่าควรพูดมันออกไป” ชายหนุ่มตอบรับคำพูดให้เธอรู้ว่าคิดถูกแล้วก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังถึงเรื่องในอดีตเมื่อหกปีก่อน

“ดาก็คิดเหมือนกันคะพอได้เห็นพี่โซในวันนี้” หญิงสาวมีสีหน้ากังวลแกมหวานหวั่นขึ้นมาฉับพลันยามที่ต้องพูดถึงอดีตที่เหมือนกับฝันร้ายของเธอ

“น้องดา” เขาพูดเสียงทุ้มละมุ่นพลางขยับไปนั่งชิดริมโซฟาข้างโซฟาเดี่ยวที่เธอนั่งอยู่ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือเล็กของสาวเจ้าที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ผิวหนัง

“มันคือฝันร้ายที่ดาลืมไม่ได้ แต่สักวันก็ต้องพูดถึงมัน” เธอยิ้มบางแล้วพูดออกไป

“พี่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่จากภาพในกล้องวงจรปิดที่พี่เห็นแล้วเอาไปให้ธนาก็ทำพี่ลืมไม่ได้สักวันเหมือนกัน” เขาบีบมือเธออย่างแสดงความห่วงใยส่งผ่านไป

ทว่า คำพูดของเขาในครั้งนี้ก็ทำให้เธอฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเตชินรู้เรื่องที่เตโซฆ่าพ่อของเธอ แต่ในความทรงจำของดาริกากลับไม่เห็นเตชินแม้สักนิด มีเพียงเตโซกับศศินเท่านั้นที่เด่นชัดในความทรงจำ จึงตัดสินใจถามออกไปด้วยความอยากรู้พลางมองใบหน้าของเขาพร้อมกับคำตอบ

“ว่าแต่พี่เตรู้เรื่องเมื่อหกปีก่อนได้ยังไงคะ ที่ดาจำได้มีแค่พี่โซกับศินในคืนเมื่อหกปีก่อนนะคะ ดาจำไม่ได้ว่ามีพี่เตด้วย”

“พี่รู้ได้ก็เพราะวันเกิดของดา”