บทที่ 13 คนตายที่ฟื้นขึ้นมา (6)

“พี่โซ สวัสดีคะ” พราวมุกเอ่ยทักทายเมื่อเดินเข้าบ้านมาถึงห้องนั่งเล่นซึ่งพบกับเตโซที่นั่งอ่านหนังสืออยู่

“อืม วันนี้มุกไม่ต้องมาที่นี่ก็ได้นะ เคนกับพฤกษ์ก็ออกไปหาเบาะแสรายชื่อกันหมด ธนาก็มีงานที่โรงพัก” เตโซส่งยิ้มบางทักทายกลับไปก่อนจะพูดออกไปด้วยความเกรงใจต่อพราวมุก

“คุณอาหมอโทร. มาบอกมุกว่าพี่โซหายเป็นปกติร้อยเปอร์เซ็นต์ สามารถออกไปเดินเที่ยวได้แล้วคะ” เธอพูดพลางเดินไปนั่งลงบนโซฟาเดี่ยวข้างๆ

“ไม่เป็นไร ขอบคุณนะมุก พี่อยู่ที่นี่ดีกว่า” เขายิ้มขอบคุณแล้วให้คำตอบ

“พี่โซถูกยิงเฉียดขั้วหัวใจไปแค่มิลเดียวเองนะคะ กว่าจะฟื้นตัวได้เต็มร้อยแบบนี้ก็กินเวลาไปตั้งสามเดือน ไม่อึดอัดบ้างเหรอคะ นั่งอยู่แต่ในบ้าน” พราวมุกยู่ปากพูดอย่างเบื่อหน่ายแทนเตโซก่อนจะถามออกไปอย่างไม่ได้จริงจังในคำตอบที่จะได้จากเขา

“พี่แค่ไม่อยากให้คณินรู้ว่าพี่ยังไม่ตาย ไหนจะน้องดากับเตอีก” เตโซพูดออกไปตามตรง

“วันนี้เตอยู่บ้านน่ะคะ มุกลองโทร. เช็กแล้วคะ ส่วนน้องดาเหมือนจะได้ยินมาว่าออกไปทานข้าวกับเพื่อนที่ร้านอาหาร ส่วนคณินจากที่ฟังลุงเขยบ่นกับปู่ว่ามีนัดไปคุยเรื่องร่วมมือทำทุนกันคะ รับรองว่าปลอดภัย” พราวมุกให้คำตอบ ที่หญิงสาวอยากชวนชายหนุ่มออกไปข้างนอกก็เพราะอยากให้เขาได้ออกไปสูดอากาศข้างนอกบ้าง

และอีกฝ่ายก็เพิ่งพ้นขีดเส้นตายมาได้ไม่นานก็มาลุยงานที่ค้างคาอยู่ต่อทันทีโดยไม่ยอมพักฟื้นดีๆ อย่างที่แพทย์สั่งเอาไว้ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาหลังเกิดเรื่องขึ้นถึงสามสัปดาห์ อาการทั้งดีขึ้นทั้งทรุดลงจนน่ากลัวจนทุกคนพากันกังวลอยู่นาน มีแต่ธนาที่เพิ่งถูกลากเข้ามารู้เรื่องด้วยก็เพราะเป็นชุดสืบสวนเดียวกับที่ทำคดีของธนากรจึงยอมบอกความจริงออกไปหลังเตโซคุยกับหัวหน้าชุดสืบสวนที่ช่วยปิดมาตั้งแต่วันที่เตโซถูกยิง

“แต่...” เตโซลังเลเพราะเขาเองก็อยากออกไปข้างนอกเพื่อให้รู้สึกปอดโปรงบ้าง เพราะตลอดตั้งแต่ฟื้นจนแพทย์ประจำไข้อนุญาตให้ออกจากโรงพยาบาลได้

เขาก็ได้แต่อยู่ในบ้านไม่ได้ออกไปไหนเลยสักวัน มีแค่เคนกับพฤกษ์เท่านั้นที่เข้าออกทำธุระแทนเขาทุกอย่าง แม้ยามที่ถึงเวลานัดตรวจร่างกายพราวมุกก็ต้องเป็นคนพาแพทย์มาตรวจเพื่อความปลอดภัยไม่ให้คนอื่นรู้ จนกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ได้ออกไปข้างนอกเลยสักครั้ง

“เราไปห้างเล็กๆ ชานเมืองก็ได้คะ ไม่น่าเจอกับคนในเมืองหรอก” พราวมุกยื่นข้อเสนอไปให้เพื่อให้เขายอมออกไปข้างนอกบ้างด้วยความหวังดี

“ก็ได้ พี่ไปเปลี่ยนชุดก่อน” ในที่สุดเตโซก็ยอมตกลงออกไปข้างนอกกับพราวมุก

“เยี่ยมคะ มุกได้ฉลองที่พี่โซหายแล้วสักที เดี๋ยวพาไปกินของอร่อยๆ คะ” พราวมุกยิ้มกว้างร้องดังลั่นออกไปด้วยความดีใจก่อนจะเอาใจเตโซด้วยของอร่อย

“แสบจริงๆ นะมุก” เตโซลุกขึ้นพลางชี้นิ้วด้วยความมันเขี้ยวส่งไปให้พราวมุกก่อนจะเดินขึ้นไปชั้นสองเพื่อเปลี่ยนชุดออกไปข้างนอกกับหญิงสาว

ดาริกาเดินเข้ามาภายในห้างสรรพสินค้าชานเมืองตามที่น้ำหวานนัดมาเที่ยวและหาของอร่อยทานหลังฝึกงานมาแล้วสามเดือนจนไม่ได้ออกมาปลดปล่อยบ้าง จึงตัดสินใจนัดกันออกมาสำหรับเดือนสุดท้ายในการฝึกงานก่อนจะกลับไปวุ่นกับงานและเอกสารการเรียนจบ เพราะต่างคนต่างจะไม่มีเวลานัดมาสังสรรค์กันได้จนกว่าจะจัดการเรื่องเรียนจบให้เสร็จเรียบร้อย อีกทั้งดาริกาก็ต้องวุ่นวายกับหน้าที่การงานหลังเรียนจบเป็นแน่

เพราะจากที่ได้ยินๆ มาในตอนนี้ เตชินเปิดตัวดาริกาให้ทุกคนได้รู้สถานะที่แท้จริงของเพื่อนแล้ว สำหรับน้ำหวานแล้วคือการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเพื่อนที่อยู่เงียบๆ ไร้ตัวตนมานานแต่บัดนี้แล้วจะไปไหนทำอะไรคนในบริษัทต่างก็เกรงใจ ระมัดระวังกันมากขึ้นจนเจ้าตัวอึดอัดใจที่ทุกคนเอาแต่เกรงอกเกรงใจเปลี่ยนจากเรียก ‘น้องดา’ เป็น ‘คุณดา’ หรือไม่ก็ ‘คุณผู้หญิง’ หากเป็นน้ำหวานก็รู้สึกอึดอัดไม่ต่างจากดาริกาเช่นกัน ทั้งที่ก่อนหน้าสถานการณ์ยังผ่อนคลายและเป็นกันเองจนจะทำอะไรก็ไม่ต้องมีคนคอยระมัดระวังจนดูว่าเธอทำอะไรไม่เป็นเสียที

ซึ่งน้ำหวานเข้าใจเพื่อนอย่างดาริกาที่มักจะชอบทำอะไรด้วยตัวเองมากกว่าจะให้คนมาปรนนิบัติเมื่อเป้าหมายของเพื่อนคือการเดินออกจากบ้านวรากุลพาณิชไปเติบโตด้วยตัวเอง

“กินเอ็มเคมั้ย อยากซัดของหนักๆ ลงพุงสักหน่อย หิวมากอยากกินมาก” น้ำหวานเอ่ยถามดาริกาทันทีที่เพื่อนเดินมาถึงบริเวณที่นัดหมาย

“โอเค อยากกินเหมือนกัน ไม่ได้กินนานแล้ว” ดาริกาตอบรับอย่างง่ายๆ โดยไม่เลือกเยอะ

“ไปกัน…ว่าแต่ พี่เตปล่อยแกออกมาง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอ” น้ำหวานพยักหน้าแล้วเดินนำเพื่อนก่อนจะเอ่ยถามถึงบุคคลที่คาดว่าคงบ่นคงว่าเพื่อนของเธอไม่หยุดเป็นแน่ที่ออกมาเที่ยวแบบนี้

“อืม” ดาริกาพยักหน้าพลางครางเสียงเบาตอบ