บทที่ 18 เจ้าบ่าวตัวจริงที่ไม่ได้แต่ง (3)

เตโซตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปหาเตชินเพื่อเคลียร์กับน้องชายบ้างหลังหลบซ่อนไม่บอกกล่าวให้เตชินได้รู้นานหลายเดือนจึงรู้สึกผิดไม่น้อย และตอนนี้เขาก็ให้เปมิกากับดาริกาได้เคลียร์ใจกันแล้วก็ควรถึงตาเขาบ้าง จึงลุกขึ้นเดินไปหาน้องชายทันที หากแต่ใครจะคิดว่าจะเจอคำถามที่แสนง่ายแต่ยากจะตอบ

“พี่โซ…มุกบอกกับผม จริงๆ แล้วคนที่จะต้องแต่งงานกับดาคือพี่โซ อากรยกดาให้พี่โซแล้วทำไมถึงบอกว่าคนในพินัยกรรมคือผม” เตชินเอ่ยถามออกไปทันทีที่เห็หน้าเตโซด้วยความไม่เข้าใจแม้ลึกๆ จะรู้ว่าเตโซกำลังทำเพื่อน้องชายอย่างเขา

“มุกบอกอะไรเตบ้างล่ะ” เตโซมองน้องชายแล้วถามกลับอย่างไม่คิดจะตอบในทันที

“บอกแค่ว่าจริงๆ แล้วพี่โซคือคนที่จะต้องแต่งงานกับดา แต่ก็ให้ทนายบอกว่าเป็นผม ทำไมครับ บอกผมออกมาตามตรง ผมเป็นน้องชายพี่นะครับ” เตชินกดดันพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเตโซ

หากแต่ภายในใจกำลังหวาดหวั่นด้วยความกลัวกับความจริงที่ชายหนุ่มก็รู้อยู่เต็มอกอยู่ลึกๆ แต่เขาก็ยังคงถามออกไปด้วยความไม่เข้าใจตัวเอง หรือไม่ก็อาจเป็นเพราะเขาอยากตัดสินใจในสิ่งที่กำลังว้าวุ่นในใจให้มันชัดเจนก็เป็นได้ แม้อาจจะทำให้เตโซเจ็บเล็กน้อยแต่เขาก็เชื่อว่าเตโซคงตัดใจได้แล้วตั้งแต่ตัดสินใจแก้พินัยกรรมให้คนที่แต่งงานกับดาริกาเป็นเขานานแล้ว

แต่เขาก็คงทำสิ่งที่สวนทางกับความรู้สึกไม่ได้เช่นกันต่อให้ผิดกับความรู้สึกเตโซที่มีกับดาริกาก็ตาม

“เต พี่รู้ว่าระหว่างเตกับน้องดามันมีอะไรมากกว่าการเป็นพี่น้องกันนะ ความสัมพันธ์ที่ใครต่างก็ดูออกว่าไม่ใช่แค่ความผูกพันที่เกิดจากความสนิทกันมานาน เต พี่ทำผิดกับเตไม่ได้หรอกนะ เตกับดาคือคนสำคัญสำหรับพี่” เตโซพูดออกมาตามตรงที่เขารู้สึก หากแต่กำลังปิดบังบางอย่างเอาไว้ที่เตชินก็มองออกจนสวนกลับมาจนเขาพูดไม่ออก

“แต่ผมก็ต้องผิดกับพี่โซ” เตชินสวนกลับไปพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาพี่ชายที่สั่นไหว

“พี่…เตไม่ได้ทำผิดต่อพี่ ใครที่ควรเป็นของใครก็ควรให้เป็นแบบนั้น เราไม่ควรเข้าไปแทรกหรือเปลี่ยนแปลงมัน สิ่งที่ถูกต้องสิ่งที่ควรพี่ทำมันให้ถูกทางแล้ว เตเข้าใจใช่ไหม” เตโซเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดพลางยื่นมือไปวางลงบนบ่าของน้องชายแล้วบีบเบาๆ ให้เตชินได้รู้ว่าพี่ชายคนนี้ไม่ได้มองว่าน้องชายทำผิดใดๆ ต่อเขา

“พี่โซ แต่…” เตชินยังคงไม่สบายใจคิดจะพูดให้เตโซได้เข้าใจเช่นกันว่าเขาก็เข้าใจที่เตโซต้องการแต่ก็อดที่จะรู้สึกผิดกับเตโซไม่ได้และจะบอกให้รู้ว่าเขาจะไม่ยอมปล่อยให้ดาริกาหลุดมือไปได้ หากแต่เสียงของหญิงสาวก็แทรกเข้ามาก่อน

“ห้ามบอกเรื่องนี้กับน้องดา ทำให้พี่ได้ไหมเรื่องนี้ อย่าบอกและเก็บมันให้ลึกที่สุดอย่าได้พูดมันขึ้นมา พี่ขอร้องนะเต” เตโซขยับไปยืนข้างเตชินเล็กน้อยพลางกระซิบบอกก่อนที่ดาริกาจะเดินมาถึงตัวพวกเขา

“ครับ” เตชินรับคำพลางมองสบสายตาพี่ชายด้วยความขอบคุณจากใจจริงก่อนจะพากันหันกลับไปมองหญิงสาวซึ่งเดินมาถึงตัวพวกเขาพอดี

“พี่เตกับพี่โซคุยอะไรกันคะ มีอะไรที่ดาควรรู้ไหมแต่ไม่ยอมบอก” ดาริกาเอ่ยถามเมื่อคุยเพื่อปรับความเข้าใจกับเปมิกาเป็นที่เรียบร้อยพลางมองชายหนุ่มทั้งสองด้วยสายตาที่หม่นหมองเพราะเรื่องที่รู้ในวันนี้

แต่เธอก็ไม่อยากเป็นคนที่ไม่รู้อะไรอีก…

ดาริกาจึงไม่คิดปล่อยให้อะไรก็ตามที่คิดว่าพวกเขากำลังจะปิดบังเธออีก เมื่อเห็นอากัปกิริยาที่ลับๆ ล่อๆ หญิงสาวจึงตรงเข้าไปถามทันที

“ควรสิ มาถึงขั้นนี้แล้วทำไมจะต้องปิดบังกันอีก น้องดาเปิดอีเมลของดาได้หรือเปล่า” เตโซตัดสินใจเป็นคนที่จะพูดออกไปเพราะกลัวว่าเตชินจะเผลอหลุดพูดเรื่องเมื่อครู่ออกไป

เขาไม่อยากให้ต้นกุหลาบต้นนี้บอบช้ำเพราะถูกแย่งมาทั้งที่ต้นกุหลาบก็เติบโตขึ้นมาอย่างสวยงามดีอยู่แล้ว

“อีเมลอะไรคะ ดาไม่เคยมีอีเมลนะคะ” ดาริกาขมวดคิ้วเอ่ยถามอออกไปด้วยความไม่เข้าใจ

“น้องดาไม่เคยมีอีเมลนะคะ” เปมิกาสำทับด้วยความฉงนพลางมองเตโซ

“แล้วแบบนี้รายชื่อถูกส่งไปที่อีเมลใครกันครับ” เคนเอ่ยถามด้วยความงุนงงเมื่อพบว่าอีเมลรายชื่อไม่ได้ถูกส่งให้กับดาริกา

“รายชื่ออะไรคะ” เปมิกาเอ่ยถามด้วยควาคับคลายคับคลาอีเมลหนึ่งที่ไม่เข้าใจ

“มันเป็นรายชื่อของพวกตำรวจทุจริตน่ะ” เตโซเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นว่าอีเมลของธนากรส่งไปให้กับใครกันแน่ถ้าไม่ใช่ดาริกา กระทั่งคำพูดต่อมาของเปมิกาทำให้ทุกคนหันไปมองที่หญิงสาวเพียงคน

ลูกสาวคนโตหรอกหรือ...

“ที่เป็นชื่อคนพร้อมจำนวนหุ้นกับธุรกิจใช่ไหมคะ” เปมิกาเอ่ยขึ้นอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

“พี่คิดว่าน่าจะใช่ เพราะอากรบอกว่ามันคือรายชื่อแต่พี่ก็ไม่เคยเห็น” เตโซครุ่นคิดก่อนจะตอบออกไป

“เอ่อ คุณพราวมุกมีแทบแลตหรือโน้นบุ๊กไหมคะ” เปมิกาหันไปถามพราวมุกก่อนจะหันกลับไปมองเตโซ “ก่อนเกิดเรื่องหนึ่งอาทิตย์พ่อของน้องดาส่งอีเมลมาให้ฉันค่ะ ตอนแรก็ไม่ไดเปิดดูจนก่อนเกิดเรื่องหนึ่งวันฉันตัดสินใจเปิดดูก็เป็นรายชื่ออะไรก็ไม่ทราบคะ จนวันนี้ฉันเลยนึกขึ้นมาได้...ขอบคุณค่ะ”

เปมิกาพูดจบก็หันไปขอบคุณพราวมุกซึ่งเดินกลับไปที่ห้องนอนก่อนจะเดินออกมาพร้อมกับแท็บแลตในมือหลังปลดล็อกให้กับเปมิกาแล้ว ไม่วายช่วยเปิดเข้าอีเมลให้หลังล็อกเอาท์ออกจากอีเมลของตัวเองก่อนจะยื่นไปให้กับเปมิกาซึ่งรับไปกรอกอีเมลแล้วเปิดไฟล์เอกสารรายชื่อและยื่นมันไปให้กับเตโซที่รีบรับไปดูทันที

“ใช่ไหมครับ” เคนเอ่ยถามด้วยความตื่นเต้นไม่น้อย

“ใช่...ใช่แล้ว รายชื่อคนสุจริต ครบทุกคนเลย พวกรับสินบนจากคณิน” เตโซโพล่งขึ้นมาด้วยความดีใจไม่ต่างจากเคนที่ได้คำตอบ

“เส้นผมบังภูเข่าจริงๆ เลยนะคะ” พราวมุกพูดออกไปด้วยความดีใจพลางยิ้มแห้งกับการคาดเดาที่พลาดไปเล็กน้อย

“นั่นสิครับ ไม่คิดว่าลูกสาวที่ว่าจะเป็นคุณเปรม” เคนสำทับพราวมมุกพลางมองไปที่เปมิกา

บ่งบอกให้รู้ว่าธนากรให้ความสำคัญและเชื่อใจเปมิกามากแค่ไหน และอีกนัยหนึ่งก็เพื่อปกป้องดาริกาให้พ้นจากเรื่องอันตรายเหล่านี้โดยไม่ดึงลูกสาวคนเล็กเข้ามาเกี่ยวข้อง แต่ท้ายที่สุดแล้วดาริกาก็ถูกดึงเข้ามาอย่างเลี่ยงไม่ได้

ด้วยการถูกปกป้องจากพี่สาวและพี่ชายที่ดีที่สุด

และอีกหนึ่งสถานะที่จะถูกปิดบังไปตลอดกาลคือตำแหน่งเจ้าบ่าวที่ไม่ได้แต่งงานกับหญิงสาว ผู้ชายที่มีหน้าที่ปกป้องเธอให้มีความสุขกับคนที่เธอมอบหัวใจให้ตั้งนานแล้ว

นานเกินกว่าที่คนอย่างเตโซจะคิดเห็นแก่ตัวแย่งมา นานเกินไปที่เขาไม่สามารถทำได้...