บทที่ 22 ลักพาตัว (2)

สองวันเต็มๆ ที่เตชินยังไม่พื้นจนทุกคนเริ่มเป็นกังวลหากคงไม่เท่ากับดาริกาที่ไม่ยอมห่างกายจากชายหนุ่มจนป้า แก้วตาต้องคอยเข้าออกโรงพยาบาลเพื่อมาดูแลหญิงสาวตามคำสั่งของเตโซ ทางด้านข่าวของศศินก็เงียบไร้ร่องรอยทั้งที่กรุงเทพมหานครและที่เชียงรายจนเตโซต้องส่งเคนกับพฤกษ์ซึ่งหายดีแล้วออกไปช่วยทางตำรวจตามหาตัวศศินอีกแรง ส่วนคณินถูกตัดสินรับโทษตามความผิดจนอีกหลายปีกว่าจะได้ออกมาใช้ชีวิตข้างนอก หากทว่าการกระทำของคณินทำให้เตโซอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมถึงยอมโดนจับและรับทุกข้อกล่าวหาอย่างง่ายดายเช่นนั้น ถ้าให้เขาคาดเดาว่ารักลูกจนยอมรับผิดอยู่ฝ่ายเดียวก็ต้องไม่รับผิดง่ายๆ เช่นนี้เป็นแน่

อาจจะต้องมีความแอบแฝงก็เป็นได้

“คุณหนูออกไปหาอะไรทานหน่อยไหมคะ ตอนนี้ก็เที่ยวแล้วนะคะ คุณหนูยังไม่ได้ทานตั้งแต่เช้าแล้วนะคะ” ป้าแก้วตาพูดขึ้นด้วยความเป็นห่วงเมื่อตอนนี้มีจ๊ะจ๋ามาอยู่เป็นเพื่อนหลังเตโซกลับไปบริษัทพร้อมกับเคน

“ทางนี้ป้าแก้วกับจ๋าช่วยดุให้นะคะ ถ้าคุณเตฟื้นจ๋าจะรีบโทร. หาเป็นคนแรกเลยคะ” จ๊ะจ๋าสำทับป้าแก้วตาด้วยความเป็นห่วงดาริกาที่วันนี้ยังไม่ได้ทานอาหารลงท้องแม้แต่อย่างเดียวนอกจากน้ำเท่านั้น

“รอสักเที่ยงก่อนก็ได้คะ ดายังไม่หิวเท่าไรคะ ขอบคุณป้าแก้วกับพี่จ๋านะคะ” ดาริกาหันไปส่งยิ้มบางให้กับคนทั้งสองก่อนจะหันกลับมามองเตชินอีกครั้ง

“โธ่คุณหนูคะ ป้าเป็นห่วงจะแย่แล้ว” ป้าแก้วตาทำเสียงอ่อนพลางเดินเข้าไปใกล้ดาริกา แต่แล้วก็ต้องมองอยู่ห่างๆ เมื่อมีคนต่อสายเข้ามาที่โทรศัพท์มือถือของคุณหนูของป้าแก้วตา

ดาริกามองเบอร์ที่โทร. เข้ามาด้วยความงุนงงเมื่อเป็นเบอร์ที่ไม่ขึ้นชื่อ หญิงสาวชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะหยิบมากดรับสายเผื่อเป็นสายจากเตโซหรือเปมิกาที่อาจจะใช้โทรศัพท์มือถือของคนอื่นโทร. เข้ามาก็เป็นได้ ทว่าทันทีที่สาวเจ้ากดรับสาย เสียงที่เอนเอ่ยออกมาทำให้เธอนั่งตัวแข็งทื่อด้วยความกลัวแกมกรุ่นโกรธจนอยากจะรีบตัดสายทิ้งอย่างไม่อยากจะเสวนาด้วยสักนิดหากแต่เธอก็ทำไม่ได้เมื่อคำพูดของอีกฝ่ายทำให้เธอต้องทบทวนครุ่นคิดให้ดีก่อนจะใจร้อนตัดสายไป

“สวัสดีคะ ดาพูดคะ” เธอกรอกเสียงตามปกติโดยไม่รู้ว่าคนปลายสายคือใคร จนกระทั่ง

“ดา...ดาห้ามวางสายเรานะ ตอนนี้ดาคงรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว เราสัญญา เราสัญญาว่าจะไม่ทำร้ายดา ขอแค่ดามาหา...น้องดาอย่ามานะ โอ๊ย! ดา!...ปิดปากซะ ดาคงได้ยินแล้ว ขอแค่ดามาหาเราแล้วทำข้อตกลงกัน จะไม่มีใครได้รับอันตรายอีก” ศศินพูดก่อนจะเงียบลงเมื่อเปมิกาตะโกนแทรกออกมา ด้วยความไม่พอใจจึงสั่งให้ลูกน้องปิดปากเปมิกาก่อนจะกลับมาสนทนายื่นข้อเสนอให้ดาริกาอีกครั้ง

“พี่เปรม ศิน ศินจะทำอะไร อย่าทำร้ายพี่เปรมนะ” ดาริกามีท่าทีตกใจจนต้องลุกขึ้นยืนอย่างนั่งไม่ติด หากจะให้เธอออกไปตอนนี้ก็ห่วงเตชินแต่หากไม่ไปเปมิกาก็อาจเป็นอันตรายก็เป็นได้

เธอไม่รู้จะทำเช่นไรดี เธออยากให้เตชินฟื้นขึ้นมาเสียจริง

“ขอแค่ดามาหาเรา พี่สาวของดาจะไม่เป็นอะไรแน่นอน” ศศินย้ำอีกครั้ง

และในครั้งนี้ก็ทำให้ดาริกามีใจเอนเอียงที่จะทำตามที่ศศินบอกโดยไม่คิดรอใครอีก และยังทำให้รู้อีกว่าการที่ศศินโทร. มาในครั้งนี้แล้วใช้เปมิกามาขู่ อีกฝ่ายคงอยุ่ที่กรุงเทพมหานครหรือไม่ก็อาศัยอยู่แถวปริมณฑลเป็นแน่ และยิ่งได้รู้ว่าที่เปมิกาไม่ได้กลับบ้านมาทั้งที่บอกเอาไว้ล่วงหน้าว่าจะกลับบ้านเพื่อมาเยี่ยมเตชินบ้างตั้งแต่เมื่อวานคงถูกศศินลักพาตัวไปเป็นแน่ ในคราแรกเธอคิดว่าเปมิกามีธุระเข้าสถานีตำรวจอีกครั้งเพราะเห็นและได้ยินธนาเข้ามาพูดกับเปมิกาก่อนเข้าบ้านเมื่อวันก่อนในช่วงเย็น

เธอน่าจะเฉลียวใจสักนิดทั้งที่เปมิกาบอกเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เธอกลับเอาแต่ความสนใจมาที่เตชินจนไม่ทันได้เฉลียวใจเรื่องของเปมิกาสักนิด

หากแต่การเกิดเหตุการณ์ร้ายๆ กับคนรอบตัวของดาริกาทำให้หญิงสาวฉุกคิดได้ว่าทุกอย่างก็เป็นเพราะเธอคนเดียว

เพราะเธอที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ทั้งที่ไม่ควรยืนให้คนรอบตัวเดือดร้อนเลยสักนิด

“ว่ายังไงดา เราไม่รีบร้อน ค่อยๆ คิด ค่อยๆ ตัดสินใจ” เมื่อดาริกาเงียบไปไม่พูดคำใดออกมาจึงพอจะเดาได้ว่ากำลังครุ่นคิดอยู่เป็นแน่ ศศินจึงยอมอดทนรออย่างใจเย็นกับคำตอบที่หวังว่าจะทำให้เขาพอใจ

“สัญญากับเรา อย่าทำร้ายพี่เปรมแม้แต่เส้นผม เราจะรีบออกไป” ดาริกาพูดออกไปแม้จะไม่ได้หวังว่าศศินจะยอมทำตามที่เธอบอก เพราะคนอย่างศศินในตอนนี้คงไว้ใจไม่ได้เสียแล้ว

“ได้ เดี๋ยวเราส่งโลเคชั่นให้นะ แล้วเจอกันนะดา” ศศินยกยิ้มด้วยความพอใจกับตัวเองก่อนจะพูดเสียงอ่อนละมุนไปให้ดาริกา

ดาริกากดวางสายไปไม่นานก้มีข้อความจากศศินส่งเข้ามาบอกตำแหน่งให้รู้ว่าอยู่ที่ไหน หญิงสาวจึงเตรียมจะออกไปทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของป้าแก้วตาและจ๊ะจ๋าที่ได้ยินทุกคำพูดของดาริกาก้ทำให้เธอส่งยิ้มไปให้เพื่อให้คนทั้งสองได้สบายใจ แต่เธอนั้นกำลังร้อนใจจนอยากจะวิ่งออกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด

หากเธอได้สนทนาทำข้อตกลงกับศศินเร็วเท่าไรคนรอบข้างก็คงไม่มีอันตรายอีกต่อให้คำพูดของศศินจะไม่น่าเชื่อถือก็ตาม และจะถูกหักหลังได้ตลอดเวลาเพราะถึงอย่างไรแล้วคนอย่างศศินที่ไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ เช่นนั้นจะมีหรือไม่คับแค้นใจเตชินกับเตโซ แม้ในคราแรกเธอจะไม่ค่อยได้ใส่ใจในนิสัยที่อยากเอาชนะของศศินด้วยเพราะเห็นว่าคงเป้นนิสัยของผู้ชายทุกคนแต่ไม่คิดเลยว่าการอยากเอาชนะของศศินคืออาวุธที่คอยกวัดแกว่งทำร้ายคนอื่น

และเธอจะไม่ยอมให้ศศินได้ทำร้ายใครได้อีกไม่ว่าจะเป็นเตโซ เตชินหรือเปมิกา ขอแค่สองชีวิตพ่อแม่ของเธอก็มากเกินพอแล้วที่ศศินคิดเอาชีวิต

“คุณหนู...” ป้าแก้วตาคิดห้าม

“ดาคงใจแข็งนั่งอยู่ที่นี่ไม่ได้คะ ดาเชื่อว่าศินจะไม่ทำร้ายดา แต่ดาไม่เชื่อว่าศินจะไม่ทำร้ายใครถ้าดาไม่ไปตามที่ศินขอ” ดาริกาพูดจบก็เดินออกจากห้องพักฟื้นทันที

ทว่า เพียงเธอเดินออกไปได้เพียงห้านาทีเสียงแหบแห้งของเตชินก็ดังขึ้นจนป้าแก้วตาและจ๊ะจ๋ารีบเข้าไปดูก่อนจะรีบเรียกแพทย์มาที่ห้องทันที ด้วยเพราะเจ้านายหนุ่มเพิ่งฟื้นกึ่งมีสติกึ่งงงงวยจึงคิดว่าควรให้แพทย์มาตรวจก่อน ครั้นจะโทร. บอกดาริกาก็นึกถึงคำพูดที่สาวเจ้าได้ทิ้งเอาไว้ว่าหวั่นใจกลัวว่าศศินจะทำร้ายคนอื่น คนทั้งสองที่ห่วงเจ้านายอีกคนก็ได้แต่เก็บเงียบจนกว่าแพทย์จะแจ้งว่าเตชินปลอดภัยแล้วจริงๆ ถึงเวลานั้นทั้งสองจะรีบรายงานให้เตชินกับเตโซได้รู้ทันที ขอแค่ไม่มีใครได้รับอันตรายก็เป็นพอแล้ว แค่ที่ผ่านมาก็เกิดความสูญเสียเสียใจมามากเกินกว่าจะรับเรื่องร้ายได้อีก

ทั้งสองไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือไม่ ได้แต่ภาวนาขอให้ทุกคนปลอดภัย