บทที่ 22 ลักพาตัว (1)

บทที่ 22

ลักพาตัว

ดาริกานั่งพิงพนักเก้าอี้มองเตชินพลางยื่นมือไปกุมมือของชายหนุ่มเอาไว้อย่างไม่ขาดสายตาเพื่อจะเฝ้าดูการฟื้นตัวของเขาอย่างเป็นห่วงแม้จะพ้นขีดอันตรายแล้วก้ตาม หากแต่มีการให้เลือดไปถุงสองแต่หญิงสาวก็อดกังวลไม่ได้ด้วยและแพทย์ประจำคนไข้ได้บอกอาการระหว่างผ่าตัดเอากระสุนออกว่าเขาหยุดหายใจไปถึงสองครั้ง ซึ่งกินเวลาผ่าตัดถึงสามชั่วโมงครึ่งแม้จะไม่ต้องอยู่ในห้องไอซียูแต่ก็ต้องดูอาการตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเมื่อพราวมุกขอให้แพทย์ซึ่งเป็นอาของพราวมุกคอยจับตาดูอาการของเตชินตลอดทั้งคืนจนตอนนี้ก็เป็นเช้าของอีกวันที่ผ่านไปได้ด้วยดี หากแต่ชายหนุ่มยังไม่ฟื้นเสียทีจนทำให้ดาริกาต้องมานั่งอยู่ข้างๆ ไม่ยอมลุกไปไหนมารวมสองชั่วโมง

กระทั่งเตโซซึ่งเดินเจเามาภายในห้องพักหลังประชุมที่บริษัทเรื่องของเตชินจบเป็นที่เรียบร้อย และงานเลี้ยงแสดงความยินดีการรับช่วงต่อของเตชินถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนดด้วยเพราะศศินหนีไปได้ส่วนคณินถูกจับและยอมรับผิดแทนลูกชาย ทั้งที่มือปืนทั้งสองสารภาพออกมาแล้วว่าคนที่ว่าจ้างให้ไปยิงเตชินคือเตโซผ่านทางลูกน้องของศศินในวันนั้นที่ไปโรงพยาบาลซึ่งถูกจับไปพร้อมกับคณิน แม้จะเบาใจเรื่องของคณินที่ถูกจับหากแต่ว่าเอาผิดได้เพียงการทุจริตและฉ้อโกง รวมไปถึงคดีของแม่ดาริกาจึงถูกส่งตัวเข้าเรือนจำรอขึ้นศาล

แต่ความกังวลของทุกคนไม่เคยตกที่คณินมานานแล้วนอกจากกังวลในตัวของศศินเสียมากกว่า เพราะคนลูกอย่างศศินนั้นส่วนใหญ่แล้วเป็นคนตัดสินใจลงมือทำด้วยตัวเองเสียมากกว่าตามคำสารภาพของลูกน้องคณินและลูกน้องของศศินที่ถูกจับมาพร้อมกันเมื่อวานนี้

เตโซมองดาริกาซึ่งยังคงนั่งไม่ขยับลุกไปไหนนอกจากหันมามองคนที่เดินเข้ามาอย่างเตโซเท่านั้นก่อนจะหันกลับไปมองเตชินที่ยังไม่ได้สติ

“น้องดา ทานอะไรหน่อยไหมถ้าไม่อยากทานข้าว” เตโซเอ่ยถามพลางเดินเข้าไปใกล้

“ดาทานขนมปังที่ป้าแก้วซื้อมาฝากก่อนกลับบ้างแล้วค่ะ” ดาริกาเงยหน้าไปตอบเตโซเสียงแหบด้วยเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืน

“เตจะต้องฟื้นตัวเร็ว อย่าห่วงมากเลยน้องดา” เตโซพูดพลางยกมือขึ้นก่อนจะทำท่าวางลงบนศีรษะของสาวเจ้า หากแต่ก็ต้องลดมือลงทั้งที่อีกเพียงช่องลมผ่านเขาก็คงได้วางลงบนศีรษะของเธอแล้วก็ตาม กลับไปล้วงกระเป๋ากางเกงแทน

“พี่เตจะต้องฟื้นคะ ปล้วที่ประชุมกับเรื่องพี่เปรมเป็นยังไงบ้างคะ” ดาริกาพูดพลางมองวงหน้าที่กำลังหลับอยู่ของเตชินก่อนจะหันไปเงยหน้าถามเตโซ

“ที่ประชุมทุกคนเข้าใจและผ่านไปได้ด้วยดี ส่วนเปรมถูกกันเป็นพยานก็จริงแต่ก็ต้องอยู่ในสายตาตำรวจตามกฎระเบียบของทางตำรวจ เปรมอาจจะไม่ได้พักที่บ้านเราแล้วไปอีกสักพัก” เตโซตอบคำถามน้องสะใภ้ก่อนจะหันไปมองน้องชาย

“ดาไม่อยากเชื่อเลยจริงๆ ว่าศินจะทำเรื่องเลวๆ แบบนี้ได้ตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะจนถึงตอนนี้” ดาริกาพูดพลางมองเตชินที่ยังคงไม่ได้สติ

“คนเรายากแท้หยั่งถึง เราไม่ทีทางรู้ว่าจิตใจลึกๆ ของคนรอบข้างเป็นเช่นไรหรอก แม้แต่การกระทำยังมีการแสแสร้งแกล้งทำ ยิ่งสิ่งที่อยในใจอยู่ในหัวอย่างความคิด ยากที่จะมองออก” เตโซพูดพลางหันกลับมามองดาริกาที่หันมามองเช่นกัน

“จิตใจคนเราน่ากลัวที่สุดแล้วคะ พี่โซจะกลับไปพักที่บ้านก็ได้นะคะ ที่นี่เดี๋ยวดาดูแลเองคะ” ดาริกาส่งยิ้มแห้งไปให้เตโซก่อนจะเอื้อนเอ่ยออกไปด้วยความเป็นห่วงเมื่อสังเกตเห็นความล้าผ่านแววตาของชายหนุ่ม

“พี่สิควรพูดคำนั้น ดากลับไปพักดีกว่านะ ไม่ได้นอนมาทั้งคืนแล้ว ส่วนเรื่องศินตอนนี้ทางตำรวจส่งเรื่องไปที่เชียงรายเพื่อตั้งด่านป้องกันเอาไว้ก่อนแล้ว ถึงจะเบาใจลงได้แต่ก็นิดหน่อยอยู่ดี” เตโซโต้ตอบหลับก่อนจะเปลี่ยนเป็นบ่นกับตัวเอง

“แต่ดาอยากอยู่เฝ้าพี่เตคะ” ดาริกาเอื้อนเอ่ยคำที่เตโซไม่ใคร่อยากจะได้ยอนเสียเท่าไร

“น้องดา กลับไปพักผ่อนดีกว่านะ เดี๋ยวจะล้มป่วยไปอีกคน ถ้าเป็นแบบนั้นพี่คงกังวลมากกว่าเดิม น้องดาไม่อยากให้พี่กังวลหรือเหนื่อยเกินไปไม่ใช่เหรอ” เตโซจำค้องแกล้งดุดาริกา หากแต่ก็ได้ผลเป็นอย่างดี

“ขอโทษนะคะพี่โซ งั้นดากลับไปพักก็ได้คะ เดี๋ยวตอนเย็นดาจะกลับมาเฝ้าพี่เตนะคะ” ดาริกายอมในที่สุดพลางลุกขึ้นจากเก้าอี้เตรียมตัวกลับบ้านเพื่อพักผ่อนบ้าง

“ไม่ต้องรีบมาก็ได้น้องดา เตไม่เป็นอะไรมากแล้วนะ เดี๋ยวพี่ให้เคนไปส่ง” เตโซยกยิ้มกว้างเล็กน้อยให้ดาริกาเมื่อเธอเป็นห่วงเตชินจนครุ่นคิดไปถึงตอนเย็นทั้งที่อีกหลายชั่วโมงกว่าจะเข้ายามเย็น

“ไม่เป็นไรคะ ให้พี่เคนอยู่กับพี่โซดีกว่าคะ เผื่อมีอะไรที่พี่โซอยากได้คนช่วย พี่เคนเองก็จะได้ไม่ต้องค่อยไปรับไปส่งดา พี่พฤกษ์เองถึงจะได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วแต่ก็ต้องเก็บตัวเงียบก่อนจนกว่าเรื่องจะจบไม่ใช่เหรอคะ” ดาริกายิ้มขอบคุณเตโซลพลางปฏิเสธด้วยเหตุผลที่เตโซก็เลี่ยงไม่ได้ทั้งที่อยากจะเลี่ยงก็ตาม

“พี่เป็นห่วงน้องดา ตอนนี้ศินยังลอยนวล พี่กลัวว่ามันจะวกกลับมาทำร้ายดาหรือไม่ก็คงต้องส่งคนมาทำร้ายดาแน่” เตโซพูดถึงเรื่องที่เขากำลังกังวลออกไป

“ดาจะระมัดระวังตัวนะคะ แต่ถ้าตำรวจบอกว่าศินหนีขึ้นไปทางภาคเหนือแล้ว ก็คงไม่มีอะไรที่น่าเป็นห่วงนอกจากเรื่องของพี่เตกับพี่เปรมคะ ดาจะส่งข้อความบอกนะคะเมื่อถึงบ้านแล้ว” ดาริกาเข้าใจและไม่คิดดื้อกับเตโซ

หากแต่ทุกคนก็กำลังวุ่นวายกับคดีและเรื่องที่บริษัท แม้แต่พราวมุกก็ยังค้องปลีกตัวไปช่วยที่บ้านบ้างและคอยมาช่วยเตโซจัดการเรื่องที่บริษัทระหว่างที่เตชินยังไม่ฟื้นเช่นนี้อีก เธอจึงไม่อยากรบกวนหรือทำให้พวกเขาที่ทั้งเหนื่อยทั้งมีภาระในแต่ละวันต้องหันมาคอยเป็นห่วงคอยดูแลเธอด้วยอีกคนจนสร้างความลำบากให้กับพวกเขาในช่วงที่กำลังยุ่งวิ่งเข้าออกสถานีตำรวจและบริษัทเช่นนี้

ไม่ว่าสิ่งใดที่เธอทำได้และคิดอย่างรอบคอบแล้วดาริกาก็เลือกที่จะทำมันเพื่อแบ่งเบาคนอื่นๆ เพราะอย่างน้อยตอนนี้ก็มีแค่เธอที่ไม่ต้องทำอะไรมากมายนอกจากเฝ้าดูอาการของเตชิน

“ก็ได้ โทร. มาหาดีกว่า พี่จะวางใจมากกว่าข้อความ ถึงแล้วต้องรีบโทร. นะ เดี๋ยวพี่จะให้เคนโทร. ไปบอกที่บ้านว่าดาจะกลับ” เตโซคลี่ยิ้มบางอย่างไม่เต็มรอยยิ้มเมื่อดาริกาไม่ยอมให้เคนไปส่งด้วยความเป็นห่วง

“ได้ค่ะ ดาจะโทร. มานะคะ งั้นดากลับก่อนคะ” ดาริกาส่งยิ้มก่อนจะหมุนตัวเดินอแกจากห้องพักฟื้นผู้ป่วยออกไปโดยมีเตโซยืนมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ลับตาไปอย่างเป็นห่วง

ต่อให้ศศินไม่อยู่ที่นี่แล้วก็ยังอดห่วงไม่ได้เมื่อดาริกาจะต้องกลับบ้านเพียงคนเดียวเพื่อไม่อยากให้คนอ่ื่นจะคอยเฝ้าดูแลเธอไปด้วยอีกคน แต่สำหรับเตโซแล้วหากศศินยังอยู่ข้างนอกไม่ถูกจับแบบนี้ก็ยังไม่ไว้วางใจเสียทีเดียวทั้งหมด เขามั่นใจว่าศศินจะไม่หนีไปแบบนี้เป็นแน่ จะต้องหาทางกลับมาช่วยพ่อตัวเองและแก้แค้นพวกเขาที่ทำทุกอย่างที่สองพ่อลูกฉ้อโกงเอามาเป็นของตัวเอง

แต่พวกเขามั่นใจว่าทำสิ่งที่ถูกต้องแล้ว ฉะนั้นเขาจึงไม่ได้รู้สึกผิดต่อคณินและศศินแม้แต่น้อยที่ทำลายครอบครัวของคนทั้งสองพังลงแบบนี้ ทั้งศศินเองก็กำลังจะเรียนจบแล้วยังมีอนาคตอีกไกลเหมือนกับดาริกา ทว่าศศินเลือกที่จะเดินบนเส้นทางที่พ่อของตัวเองขีดเอาไว้ให้ เลือกเดินทางที่ผิดเขาก็คงปล่อยให้มันผิดแบบนี้ไม่ได้เช่นกัน

อย่างน้อยก็ได้ช่วยให้ลุงเขยของพราวมุกไม่ต้องถูกหลอกจนอาจจะเกิดเหตุร้ายแรงเหมือนกับพ่อแม่ของดาริกาก็เป็นได้

เขาเชื่อเช่นนั้น