บทที่ 22 ลักพาตัว (3)

ในเวลาเดียวกันทันทีที่ดาริกาวางสายไปศศินก็หันกลับไปมองเปมิกาที่มีร่องรอยฟกช้ำที่ใบหน้าซึ่งเกิดจากความดื้อรั้นปากแข็งจนศศินต้องลงมือทำร้ายร่างกายอย่างไร้เยื่อใยครั้งเมื่อในอดีต ในตอนนั้นที่เปมิกาเชื่อสนิทใจแล้วว่าศศินไม่เคยรักตนอย่างที่เธอรักศศินจนอยากแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง

มองเธอเป็นเพียงเครื่องมือให้ได้ทุกอย่างมาใช้เธอเป็นะสะพานทอดไปหาดาริกาเท่านั้น...ทั้งที่เธอรักศศินด้วยใจจริง

“ถ้าดามาถึงแล้วอย่าแตะต้องตัวเธอเด็ดขาด ห้ามเด็ดขาดถ้าฉันไม่ได้สั่ง” ศศินละสายตาจากเปมิกาที่มองมาด้วยความเจ็บปวดคับแค้นใจก่อนจะหันไปสั่งลูกน้องทั้งสี่คนซึ่งเหลือรอดจากการจับกุมมากับตน

“ศิน เธอจะทำอะไรดา” เปมิกาเอ่ยถามออกไปเสียงสั่นเครือด้วยความเสียใจพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินผสมผสานไปกับหยดเหลือที่หางคิ้วและโหนกแก้มซึ่งถูกศศินตบเข้าที่ใบหน้าจนล้มไปกระแทกมุมโต๊ะ

“ฉันไม่ทำอะไรดาหรอก ดาเป็นผู้หญิงที่ฉันรักและยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่กับดาได้ ตอนนี้พ่อก็เกิดใจเสาะยอมรับผิดแทนฉันแล้ว จะทิ้งโอกาสดีๆ นี่ได้ยังไง” ศศินยกยิ้มเย็นเดินเข้าไปใกล้เปมิกาซึ่งถูกมัดกับเก้าอี้ไม้ก่อนจะพูดทำร้ายจิตใจผู้หญิงที่เขาไม่เคยรู้สึกรักหรือแม้แต่ความรู้สึกดีๆ ก็ไม่มีให้

นอกจากการมองว่าเป็นเพียงเครื่องมือเท่านั้น...เครื่องมือที่จะทำให้เขาได้อยู่กับดาริกา

“ศิน...” เปมิกามองชายหนุ่มที่เธอรักและยังรักอยู่ด้วยความเสียใจ

“จำเอาไว้ เธอมันก็แค่เครื่องมือที่จะทำให้ฉันได้ในสิ่งที่ต้องการ ผู้หญิงที่เกือบถูกไปขายตัวคิดหรือไงว่าฉันจะรู้สึกด้วยน่ะ น่าขยะแขยง อะไรๆ ที่เคยผ่านมาก็แค่สนุกเท่านั้น จำเอาไว้ ฉันจะไม่ยอมเสียโอกาสที่จะได้หนีไปพร้อมกับดาเด็ดขาด” ศศินยิ้มเย็นยื่นมือไปบีบค้างจนเปมิกานิ่วหน้าด้วยความเจ็บไปพร้อมกับหัวใจที่ถูกย้ำยีไม่เหลือชิ้นดี

“แล้วจับฉันมาทำไม เธอทำแบบนี้ทำไม” เธอถามกลับด้วยความหมดแรงและเสียใจเกินกว่าจะใส่ใจคนอื่นนอกจากความรู้สึกของตัวเอง

“ดาแคร์เธอมากที่สุด ใช้เธอเป็นเครื่องมือให้ถึงที่สุดก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องให้ต้องมีเหตุผลมากความเลย แค่นี้ก็น่าจะคิดได้นะ จะโง่ให้ถึงที่สุดเลยหรือไง” ศศินสะบัดมืออกจนกหน้าของเปมิกาหันพลางตวาดออกไปอย่างหงุดงหิดกับคำถามที่ไม่น่าจะถามออกมา

“ศิน เธอได้ทุกอย่างตั้งแต่เมื่อหกปีก่อน ฆ่าพ่อแม่ที่เป็นครอบครัวของดา คิดเหรอว่าดาจะยอมไปกับเธอง่ายๆ แค่น้องดารู้ว่าเธอคือฆาตกรก็ไม่อยากเห็นหน้าแล้ว เธอคิดหรือไงว่าดาจะยอมทำในสิ่งที่เธอต้องการ” เปมิกาอดทนกับความเจ็บปวดไม่ได้อีกต่อไประเบิดอารมณ์ออกไปตอบโต้เช่นกันอย่างไม่คิดยอมเจ็บปวดอยู่ฝ่ายเดียว

เพลียะ!

“เธอไม่ใช่หรือไงที่เป็นคนทำให้พ่อแม่ของดาตาย ไม่ใช่ฉัน และอย่าได้พูดในสิ่งที่ทำร้ายความรู้สึกดาอีก ถ้าดาได้ยินพี่สาวที่รักที่ให้ความสำคัญยิ่งกว่าเรื่องไหนจะเสียใจเสียแรงแค่ไหน อย่าปากดีนึกถึงบุญคุณของพ่อแม่ดาเอาไว้ให้มากๆ จะดีกว่า” ศศินใช้หลังมือฟาดไปที่แก้มของเปมิกาพลางชี้หน้าบีบค้างต่อว่าเปมิกาก่อนตจะผละออกมาเมื่อที่มุมปากของสาวเจ้ามีเลือดซึมออกมา

“แล้วเธอล่ะ เคยแคร์เคยรักฉันบ้างหรือเปล่า เหมือนที่ฉันรู้สึกกับเธอ” เปมิกาเอ่ยถามออกไปอย่างไม่ได้คาดหวังคำตอบที่ตรงใจ หากแต่เธอพยายามตอกย้ำตัวเองให้มีสติฉุกคิดได้ว่าความจริงเป็นเช่นไรเท่านั้น

ความจริงที่เธอคือเครื่องมือ ส่วนเขาคือคนที่เธอรัก

“ก็ยังโง่ถาม จะต้องให้ฉันเปลืองน้ำลายอีกเท่าไรที่จะบอกให้รู้ว่าเธอก็แค่เครื่องมือ สินค้าที่พ่อกับฉันเอาไว้ใช้ให้คุ้มกับเงินที่เสียไปก็เท่านั้น คนที่น่ารังเกียจอย่างเธอต่อให้ชุบตะกร้าล้างน้ำก็ไม่มีใครเอาหรอก” ศศินแค่นหัวเราะออกมาก่อนจะพูดในสิ่งที่เปมิกาพอเดาได้อยู่แล้ว

ไม่สิ มันคือความจริงมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าเธอคือสินค้า

“สินค้า...ใช่สิ ฉันคือสินค้ามาตั้งแต่แรก ถ้าเธอกับดาไปอยู่ด้วยกัน ฉันขอแค่เธอช่วยทำตัวดีๆ กับดาได้ไหม” เปมิกาแค่นหัวเราะสมเพชตัวเองก่อนจะเงยหน้าไปสบสายตาเย็นชาของศศินพลางพูดอ้อนวอนออกไป

ซึ่งจะเป็นสิ่งสุดท้ายที่เธอจะทำเพื่อดาริกาได้ ทำเพื่อทุกคนที่เธอทำให้เดือดร้อนจนเกิดความสูญเสียและเป็นอันตราย

สิ่งสุดท้ายที่เธอจะปกป้องความสุขและการมีชีวิตของดาริกาหลังจากที่เธอพรากทุกอย่างไปจากน้องสาวที่แสนดีคนนี้

“สำหรับเธอ ไม่ต้องให้ใครมาอ้อนวอนหรือสั่ง ฉันก็จะดูแลให้เป็นอย่างดีไม่ลำบากหรือต้องถูกใครเยาะเย้ยดูถูกได้หรอก ดามีค่ามากกว่าเธอเสียอีก” ศศินยิ้มเยาะก่อนจะพูดด้วยท่าทางปกติอย่างไม่สนใจว่าสำหรับเปมิกาแล้วเป็นคำตอบที่เปรียบเสมือนมีดนับร้อยที่ปักลงบนหัวใจของเธอ

“ดีแล้ว ก็ดี และหวังว่านายจะทำตามที่พูด ไม่ทำร้ายใครหากดามาที่นี่และไปกลับนาย ปล่อยทุกคนแล้วหนีไปกับดาแค่สองคน เธอทำได้หรือเปล่า” เปมิกายิ้มบางอย่างจำนนในความจริงก่อนจะเงยหน้าสบสายตาศศินอีกครั้งพลางพูดให้ชายหนุ่มอย่าได้ผิดคำพูดกับสิ่งที่บอกดาริกาไป

เธอจะทำทุกอยบ่างเพื่อชดใช้ให้กับทุกคนเป็นครั้งสุดท้าย

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเธอจะต้องทำทุกอย่างเพื่อชดใช้และปกป้องดาริกาให้ถึงที่สุดตอบแทนความจริงใจและความสำคัญที่ดาริกาให้กับเธอทั้งที่เธอไม่ควรได้มันจากดาริกาเลยสักนิด

“แน่นอน ฉันจะไม่มีทางทำให้ดาต้องเสียใจอีก” ศศินตอบอย่างไม่ใส่ใจในคำพูดของเปมิกา

“และอีกเรื่อง แกะเชือกให้ฉันได้นั่งดีๆ ดาคงไม่ชอบที่จะต้องเห็นฉันถูกมัดไว้แบบนี้แน่ๆ และไม่ต้องกลัว ฉันไม่หนีไปแน่ถึงคิดจะหนีก็คงหนีไม่พ้น โดนปืนจ่อหัวแบบนี้” เปมิกาขอร้องศศินด้วยการยกดาริกาเพื่อทำให้ศศินยอมทำตามในสิ่งที่เธอต้องการแม้จะไม่ได้ถูกปืนจ่อศีรษะจริงๆ แต่ถูกลูกน้องของเขาที่มีปืนติดตัวยืนเฝ้าไม่ห่างก้ไม่ต่างจากที่พูดออกไป

“ฉันเชื่อว่าเธอจะไม่หนี และใช่เธอหนีฉันไม่ได้ แก้มัดให้เธอ แล้วก็หุบปากซะ” ศศินออกคำสั่งกับลุกน้องก่อนจะสั่งเปมิกาซึ่งในตอนแรกที่เขาตั้งใจจะปิดปากหากแต่อีกฝ่ายดิ้นไม่ยอมหยุดจึงตัดรำคาญให้เลิกเอาผ้าปิดปาก

“ขอบคุณ” เธอเอ่ยขอบคุณศศินพลางนั่งอยู่ที่เดิมแล้วลูบที่ข้อมือของตัวเองคลายความเจ็บ ชำเลืองสายตามองไปที่ศศินอีกครั้งอย่างไร้คำพูดใดๆ ทั้งสิ้น

นอกจากมองอยุ่เงียบๆ มองดูศศินรอคอยดาริกา