บทที่ 23 จุดจบ (1)

บทที่ 23

จุดจบ

ดาริกาซึ่งกำลังนั่งรถไปยังชานเมืองได้แต่ครุ่นคิดไม่ตกว่าจะทำเช่นไรดีเพราะก่อนหน้านี้ได้แต่ร้อนใจเรื่องของเปมิกา พอได้สงบสติอยุ่ตามลำพังก็ทำให้เธออดคิดผลพวงที่จะตามมาไม่ได้หากวู่วามใจร้อนทำผิดพลาดไปอย่างไม่น่าให้อภัยทั้งที่เตโซพยายามทำทุกอย่างเพื่อปกป้องเธอมาตลอด มิหนำซ้ำเตชินยังทำทุกอย่างเพื่อปกป้องความรู้สึกและทำเพื่อเธอมาก้ไม่ใช่น้อย

ไม่ใช่เธอจำไม่ได้ว่าเคยพูดอะไรกับเขาเอาไว้ในวัยเด็กและเป็นฝ่ายจดจำได้มาตลอดถึงได้ให้เธอเป็นผู้ช่วยมีโต๊ะทำงานในห้องเช่นนั้น

เขาจำมันได้ทุกอย่างกับช่วงเวลาดีๆ ระหว่างกันมาตลอด จะให้เธอทำร้ายเขาได้อย่างไร

ดาริกาครุ่นคิดว่าควรทำเช่นไรดีที่ไม่กระทบทั้งเตชินและเตโซกับการไปหาศศินในครั้งนี้ ทั้งยังมีเรื่องของเปมิกาที่ทุกคนก็คงยังไม่ทราบเรื่องเป็นแน่ถึงไม่ได้มีความเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งทางฝั่งตำรวจและเตโซเช่นนี้ หญิงสาวนั่งทบทวนกับตัวเองอยู่ที่เบาะหลังของรถแท็กซี่ระหว่างที่กำลังแล่นไปตามท้องถนน

จนในที่สุดเธอตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทร. ออกไปหาเตโซด้วยการตัดสินใจที่ทบทวนดีแล้วว่าเธอจะต้องบอกเรื่องนี้กับเตโซเพื่อหาทางแก้ไขและป้องกันการเกิดอันตรายที่ไม่คาดคิดเอาไว้อีกทาง เพราะศศินไม่ใช่เด็กหนุ่มที่ใครต่างก็มองว่าเป็นคนดีเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ตอนนี้ศศินคืออาชญากรที่หลับหนีตำรวจซึ่งพร้อมจะหนีข้ามประเทศได้ทุกเวลาและทำร้ายคนอื่นอย่างไม่ลังเลหากใคนเข้ามาขวางเอาไว้

“ว่ายังไงน้องดา พี่เพิ่งออกจากการประชุมพอดี” เตโซกดรับอย่างไม่ฉุกคิดใดๆ ถามออกไป

“ศินลักพาตัวพี่เปรมไปคะ ก่อนหน้าศินโทร. มาหาดาเพื่อให้ดาไปพบและตอนนี้กำลังไปคะ พี่…” ดาริการีบบอกออกไปอย่างไม่ปิดบังก่อนจะเงียบลงเมื่อถูกเตโซตะโกนแทรกคำพูดด้วยความตกใจ

“อะไรนะ! รีบกลับมาเดี๋ยวนี้ ทำไมใจร้อนทำอะไรแบบนี้น้องดา ศศินไม่ใช่เพื่อนที่ไว้ใจได้เหมือนเมื่อก่อนแล้วนะดา กลับมาหาพี่ที่บริษัทแล้วเราจะไปหาตำรวจด้วยกันเพื่อจัดการเรื่องนี้” เตโซรู้สึกหงุดหงิดและไม่สบอารมณ์ที่สุดทั้งที่การประชุมที่เพิ่งจบไปช่างเป็นเรื่องดีจนเขารู้สึกสบายใจ

“ถ้าดาคิดจะไปคนเดียวจริงๆ ดาไม่ตัดสินใจโทร. ไปหาพี่โซหรอกนะคะ ฟังดาก่อนได้ไหม ขอให้ดาได้ทำอะไรเพื่อแก้ไขเรื่องที่มันเป็นปัญหาของครอบครัวดาเองบ้างได้ไหมคะ มันยืดเยื้อมานานกว่าหกปีแล้วนะคะ” ดาริกาพูดเสียงอ่อนล้าอย่างขอร้องเตโซ

“...ก็ได้ แต่ให้รอพี่ไปถึงก่อนค่อยเข้าไปหาศศิน ตกลงไหม” เตดซเงียบไปครู่หนึ่งอย่างใช้ความคิดกับการตัดสินใจกับคำขอร้องของดาริกาก่อนจะยอมในที่สุด

“ดามีแผนคะ อาจจะช่วยได้ไหมมากเท่ากับสิ่งที่ดาจะขอร้องพี่โซให้ช่วย เพราะดาอยากจบมันแล้วจริงๆ กับเรื่องพวกนี้ พ่อแม่ดาตายไปแล้วดาพี่เตก็มาถูกยิงอีก ดาไม่อยากให้มีคนเจ็บคนตายเพิ่มอีกแล้วคะ” ดาริกาพูดเสียงสั่นเล็กน้อยกับสิ่งที่สูญเสียไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ

และความจริงที่ว่าเธอทำให้คนที่หวังดีเดือดร้อนมาตลอดจนเจ็บตัวไม่รู้กี่คนแล้ว

“พี่ตกลง พี่จะยอมทำทุกอย่างที่ดาขอและจะปกป้องดา” เตโซรับปากด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพลางครุ่นคิดว่าถ้าหากเขาดูแลปกป้องดาริกาให้ดีกว่าที่ทำอยู่เรื่องคงจบลงไปนานแล้ว

ถ้าหากว่าเขาไม่เลือกที่จะตัดหญิงสาวไปให้พ้นเรื่องเมื่อหกปีก่อนมันก็คงดีไม่ใช่น้อยที่เธอกับเขาจะได้มีความสุขมากกว่านี้ มากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ก็นั่นแหละ เขามอบความสุขนั้นให้กับเตชินน้องชายเพียงคนเดียวของเขาที่จะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้น้องชายได้มีความสุข ยอมแม้กระทั่งผู้หญิงที่เขาแอบรักอย่างดาริกา การได้มองคนสองคนที่เขารักมีความสุขได้อยู่ด้วยกันได้ทำอะไรมากมาย ยิ่งไปกว่านั้นทั้งเตชินกับดาริกาต่างช่วยกันบริหารบริษัทของเขาได้เป็นอย่างดี

ใช่ว่าเขาจะไม่รับรู้อะไรเลยตลอดเวลาที่ผ่านมาและมันคือความสุขของเขามาตลอด

แต่ไม่คิดเลยว่าความสุขมักมาพร้อมกับความเศร้าเสียใจได้รวดเร็วเช่นนี้ ทั้งที่คิดแล้วว่าจะไม่มีปัญหามากไปกว่าการตามจับศศินเมื่อมือปืนที่ยิงเตชินถูกจับแล้ว แม้ตลอดสองสามวันที่ผ่านมาเขาจะจับตาดูดาริกากับเปมิกาไม่ให้คาดสายตาก็ยังพลาดได้ ไม่คิดเลยว่าศศินจะเก็บตัวเงียบรอเวลายามที่เขาหละหลวมได้บังเอิญขนาดนี้หรือไม่ก็อาจจะรู้ว่าวันนี้เขามีประชุมที่แม้แต่เคนจะต้องเข้าร่วมประชุมด้วย ทั้งพฤกษ์ก็อยู่เชียงรายเพื่อแฝงตัวไปเป็นสายตามหาศศินแต่ใครจะคิดว่าคนร้ายจะอยู่ใกล้ตัวขนาดนี้

ที่ที่อันตรายที่สุดคือที่ที่ปลอดภัยที่สุดสินะ