บทที่ 23 จุดจบ (2)

คงไม่มีใครคิดว่าศศินจะซ่อนตัวใกล้ตำรวจเช่นนี้ทั้งที่ธนาและทีมสอบปากคำจนรู้ว่าศศินหนีขึ้นไปทางภาคเหนือของประเทศ มิหนำซ้ำยังมีหลักฐานว่าคณินได้โอนเงินจำนวนหนึ่งไปให้กับนักธุรกิจที่อยู่ทางพม่าไม่ใช่น้อย อีกทั้งยังมีบ้านหลังใหญ่อยู่ที่พม่าโดยเป็นชื่อของศศินและมีการพบว่ามีคนของนักธุรกิจคนนี้มาตระเวรอยู่ที่สามเหลี่ยมทองคำราวกับกำลังรอรับศศินเพียงแต่จนป่านนี้ก็ยังไม่เห็นศศินไปพบกับคนที่นัดเอาไว้จึงต่างคิดว่าคงกำลังซ่อนตัวรอเวลาเข้าช่วงเทศกาลเพื่ออาศัยจังหวะที่มีนักท่องเที่ยวมากมายปะปนหนีไปแน่จึงส่งพฤกษ์ไปที่เขียงรายอย่างไม่ฉุกคิด

ไม่คิดเลยว่าจะอยู่ใต้จมูกเช่นนี้

หลังจากฟังแผนของดาริกาจบแล้ววางสายไปเตโซก็รีบต่อสายไปหาธนาทันทีเพื่อแจ้งข่าวของศศินให้ทางตำรวจได้รู้ก่อนจะพากันไปยังบ้านเดี่ยวแถวชานเมืองตามพิกัดที่ดาริกาส่งให้กับเตโซ แม้จะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ดาริกาตัดสินใจทำแต่ก็ต้องยอมรับกับการตัดสินใจของหญิงสาว

“ป้าแก้วโทร. มาครับคุณโซ” เคนมองหน้าจอดิจิดอลของรถที่กำลังขับอยู่ก่อนจะเงยหน้ามองกระจกหลังรายงานเตโซ

“กดรับก็แล้วกันเผื่อป้าแก้วเป็นห่วงดา ก่อนหน้านี้ที่ไม่ได้โทร. มาเร็วก็คงถูกดาห้ามเอาไว้ล่ะมั้ง บอกให้แกได้รู้ว่าตอนนี้ตำรวจกังลังตามไป ให้แกโฟกัสกับเตดีกว่า เตก็ยังไม่ฟื้น” เตโซตอบเคนก่อนจะรอให้เคนได้กดรับสาย พียงไม่นานเสียงของป้าแก้วตาก็ดังขึ้น

“คุณเคนคะ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนศศินโทร. มาหาคุณหนูแล้วคุณหนูก็รีบออกไปเลยคะ ขอโทษนะคะที่เพิ่งโทร. มา แต่พอคุณหนูออกไปคุณเตก็รู้สึกตัวพอดี ตอนนี้คุณหมอกำลังทำแผลที่ปริแตกคะ พอแกรู้ว่าคุณดาไปหาศศินแกก็ดิ้นจนแผลเปิด ทำยังไงดีคะ” ป้าแก้วโพล่งพูดออกมาทันทีด้วยความร้อนใจ

“ผมรู้เรื่องแล้วครับ ตอนนี้ผมกับคุณโซและตำรวจกำลังตามคุณหนูไป บอกคุณเตว่าคุณหนูจะปลอดภัยนะครับ ผมกับทางตำรวจได้วางแผนกันแล้ว คุณหนูจะไม่เกิดอันตรายแน่นอนครับ” เคนพูดโต้ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นหากแต่ภายในใจของเขาไม่มีความมั่นใจเต็มร้อยเอาเสียเลย

อดที่จะเป็นห่วงดาริกาไม่ต่างจากคนอื่นแต่เขาก็ไม่สามารถขัดได้เพราะแม้แต่เตโซก็ยังยอมทำตามที่ดาริกาขอร้อง แล้วเขาเล่าจะคัดค้านได้อย่างไรกัน

“งั้นเหรอคะ แบบนี้ป้าค่อยโล่งใจหน่อย ปกป้องคุณหนูด้วยนะคะ ป้าจะรีบบอกคุณเตว่าคุณหนูปลอดภัย จะ ว้าย! คุณเต!” ป้าแก้วตาถอดถอนหายใจโล่งอกพลางภาวนาช่วยให้ทุกคนปลอดภัยก่อนจะอุทานออกมาเสียงดังพร้อมเรียกชื่อน้องชายของเตโซก่อนจะตามมาด้วยเสียงห้วนๆ ของเตชิน

“พี่เคนบอกผมมาว่าดาไปเจอไอ้เลวนั้นที่ไหน ผมไม่มีทางนอนรอข่าวได้แน่ ถ้าไม่บอกผมจะออกไปหาด้วยตัวเอง พี่ก็รู้ว่าผมจะทำอย่างที่พูด ใครก็ขวางผมไม่ได้ เพราะงั้นบอกผมมาอย่าโกหก” เตชินรู้สึกหัวเสียเป็นอย่างมากที่รู้สึกตัวพอจะเรียบเรียงเหตุการณ์ได้จึงรีบถามหาคนที่เขาอยากเจอทันที ไม่คิดเลยว่าจะรู้เรื่องที่ทำให้เขานั่งไม่ติดเช่นนี้

แค่รู้ว่าใครเป็นคนสั่งมือปืนมายิงก็แทบจะกระโดดลงจากเตียงออกไปคิดบัญชีด้วยตัวเอง ยิ่งมารู้เรื่องที่มันเรียกหญิงสาวออกไปพบตามลำพังเขาก็ไม่อาจนั่งรอฟังข่าวได้อีก

“พี่ว่าเตควรอยู่รอที่นั้นดีกว่า พี่ไม่ปล่อยให้น้องดาเป็นอันตรายหรอก” ครานี้เป็นเตโซพูดขึ้นเมื่อเคนมองสบสายตาผ่านกระจกมองหลังมาอย่างขอคำสั่งว่าควรจะทำเช่นไร

“พี่เตก็รู้ว่าป้าแก้วกับจ๋ารั้งผมเอาไว้ไม่ได้แน่ แค่บอกผมมาแล้วผมจะไม่ทำให้เรื่องมันยุ่งยาก...ผมสัญญาว่าจะไม่ทำให้ตัวเองเป็นอันตรายเหมือนกัน ยกเว้นถ้าพี่ไม่ยอมให้ผมไปด้วย” เตชินพูดขู่เล็กน้อยก่อนจะเงียบลงเพื่อข่มอารมณ์ร้อนให้เย็นลงก่อนจะยอมพูดขึ้นใหม่ด้วยน้ำเสียงอ่อนทว่าไม่วายแอบกดดันพี่ชาย

“ก็ได้ รออยู่ที่โรงพยาบาล เดี๋ยวพี่ให้เคนไปรับ” เตโซชั่งใจอยู่ครู่ก่อนจะยอมให้กับน้องชายแต่โดยดี

“หวังว่าพี่จะไม่โกหกผมนะครับ” เตชินรู้ว่าเตโซไม่มีทางโกหกตนแน่นอน แต่ก็ไม่มีใครรู้ว่าเตโซจะตัดสินใจอย่างไรกันแน่กับเรื่องที่อันตรายเช่นนี้

“พี่ไม่โกหก” เตโซยืนยันเสียงแข็งก่อนจะมองสบสายตาเคนพลางพยักหน้าให้รู้ว่าต้องวกรถกลับไปที่โรงพยาบาลเพื่อรับเตชินไปด้วยทั้งที่ไม่ค่อยเต็มใจเสียเท่าไร