บทที่ 25 ไม่ชัดเจนก็แค่ไป (4)

สามวันต่อมา

เตชินก้าวเดินไปตามทางเดินชั้นสองของบ้านด้วยสีหน้านิ่งเรียบจนน่ากลัวแม้แต่ป้าแก้วตาก็ยังเข้าหน้าไม่ติด จนกระทั่งเตโซกำลังเดินสวนทางมาชายหนุ่มจึงหยุดเดินรอพี่ชายให้เดินมาถึงก่อนจะเอ่ยถามขึ้นเสียงแข็งด้วยความหงุดหงิดแต่พยายามข่มอารมณ์ตัวเองไม่ให้ระเบิดโทสะออกไป

“พี่รู้ใช่ไหมว่าดาไปไหน” เตชินถามขึ้นทันที

“พูดอะไรเต” เตโซแกล้งทำเป็นไขสือ

“เมื่อวานตอนเย็นเรานั่งกินข้าวกันสามคน เที่ยงคืนผมได้ยินเสียงรถขับออกจากบ้านไป เช้ามาผมได้ยินป้าแก้วถามหาดา พอเข้าไปที่ห้องพบว่าดาเก็บข้าวของบางส่วนไป พี่โซ ผมขอร้อง ผมเตรียมเซอร์ไพรส์ให้ดามาสองวันเต็ม แต่มาวันนี้พบว่าเธอหายไป” เตชินเริ่มขึ้นเสียงทีละนิดๆ ด้วยความร้อนใจ

“พี่เองก็ไม่คิดว่าดาจะไปเร็วแบบนี้...ดาไปเรียนต่อ แต่ไปเรียนที่ไหนเตต้องตามเอาเองนะ พี่คงบอกไม่ได้” เตโซพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วก่อนจะดึงสายตากลับไปหาน้องชายอีกครั้งแล้วให้คำตอบไปอย่างที่ได้รับปากดาริกาเอาไว้

และที่สำคัญเขาเองก็มีแผนที่จะทำให้คนทั้งสองหันกลับมาจับมือกันอีกครั้งอย่างไม่มีลังเลหรือสับสนได้อีก ฉะนั้นแล้วแผนก็จะเริ่มทันทีในตอนนี้ ถือว่าเป็นบทเรียนพิสูจน์หัวใจของคนทั้งสองก็แล้วกัน หากมีใจตรงกันก็ไม่ใช่เรื่องยากที่เตชินกับดาริกาจะหันกลับมารักกันและพร้อมจะเดินจับมือไปบนเส้นทางของคำว่าครอบครัวได้ในที่สุด ถ้าหากไม่ใช่ขึ้นมาอย่างที่คิดอย่างน้อยคนทั้งสองจะได้เป็นพี่น้องที่มองหน้ากันติดและแสดงความห่วงใยได้อย่างบริสุทธิ์ใจ

ส่วนเขาจะทำหน้าที่พี่ชายของคนทั้งสองให้ดีที่สุด

“เรียนต่อ! แล้วทำไมถึงบอกไม่ได้ครับ ถ้าพี่เป็นคนไปส่งก็ต้องรู้สิครับว่าดาไปเรียนที่ไหน พี่โซบอกผมมาว่าเธอไปที่ไหน” เตชินระเบิดอารมณ์ออกไปอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อได้รู้ว่าหญิงสาวหายไปทำอะไรแต่กลับไม่รู้สถานที่

“ถ้าเตรู้จะทำอะไรได้ แล้วพี่เตือนนะว่าถ้าเตตามไปพี่เชื่อว่าดาจะหนีไปอีก” เตโซถามพลางเตือนให้เตชินมีสติฉุกคิดไปกับคำพูดของเขา

“ทำไมดาจะต้องหนีถ้าผมจะไปตามเมีย” เตชินขมวดคิ้วถามกลับไปอย่างไม่เข้าใจด้วยท่าทีไม่สบอารมณ์ที่สุด

“เต จำที่พี่บอกได้ไหมว่าดาก็รู้สึกและคิดไม่ต่างจากเตในตอนแรกหลังได้ยินสิ่งที่ศินพูด แต่เตรู้ใจตัวเองก่อนและมั่นใจแต่กับดาไม่ใช่” เตโซใช้ความใจเย็นเข้าสู้อารมณ์ร้อนของเตชินพร้อมเหตุผล

“เป็นไปไม่ได้ ดารู้สึกยังไงกับผมมันชัดเจนอยู่แล้ว ทำไมถึงคิดแบบนั้น แล้วทำไมจะต้องหนีไม่มาคุยมาเคลียร์กัน ผมไม่เข้าใจ” เตชินถามออกไปด้วยอากราตกใจจนไม่อยากยอมรับ

เพราะคำตอบที่ได้รู้การตัดสินใจของดาริกาคือเรื่องอะไรก็ทำให้เตชินปิดกั้นอย่างไม่ยอมรับได้แต่ยิงคำตอบหาคนมารับผิดแทนทั้งที่เขาควรที่จะเข้าใจและยอมรับมันอย่างลูกผู้ชาย

“เพราะดาแคร์เตไง ดายังหาคำตอบของหัวใจตัวเองไม่ได้ ดาเลือกที่จะอยู่ห่างจากเตเพื่อค้นหาคำตอบให้มันชัดเจน ดาไม่อยากทำร้ายเตด้วยการไม่ชัดเจนของความรู้สึก ดารู้แล้วว่าเตคิดยังไง” เตโซอธิบายให้เตชินได้เข้าใจเหตุผลของดาริกาที่เลือกจะไป

“แต่ดายังไม่รู้ใจตัวเองที่ชัดเจน” เตชินพูดต่อท้ายประโยคของเตโซเสียงแผ่วเพื่อบอกกับตัวเองถึงเหตุผลที่แท้จริงของดาริกา สายตาหมองหม่นลงฉับพลัน

ครานี้ความสับสนว้าวุ่นในใจก่อเกิดขึ้นด้วยความกลัว หากหญิงสาวค้นพบว่าเธอไม่ได้ใจตรงกับเขาเล่า ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอจะเดินต่อไปอย่างไรกัน ถ้าหากเขารักเธออยู่ฝ่ายเดียว เขาคงยอมปล่อยมือจากเธอไปไม่ได้ถ้าผลลัพธ์ออกมาเช่นนั้นเป็นแน่

เขารู้ตัวนานแล้วว่าหัวใจมีเธอเป็นเจ้าของหากแต่เขาเผยมันออกมาช้าเกินไปจนทุกอย่างสายไปเช่นนี้ สายเกินกว่าจะรั้งเธอเอาไว้แล้วพูดคุยกันก่อน

อย่างน้อยการได้คุยกันทุกอย่างมันอาจจะแตกต่างไปจากตอนนี้

มันคงจะมีอะไรดีขึ้นมากกว่านี้…

“เต พี่เข้าใจว่าเตคงรู้สึกไม่ดีที่ได้รู้แบบนี้ แต่เชื่อพี่เถอะ ยังไงดาจะต้องกลับมา” เตโซเห็นสีหน้าที่หม่นหมองลงของน้องชายจึงพูดขึ้นพลางยื่นมือไปวางลงบนบ่าอย่างให้กำลังใจ