บทที่ 25 ไม่ชัดเจนก็แค่ไป (5)

“แล้วผมจะต้องรอไปถึงเมื่อไร…ไม่ ผมจะออกตามหาเธอ อย่างน้อยถ้าได้คุยกันมันคงดีกว่านี้” เตชินถามกลับอย่างไม่ต้องการคำตอบก่อนจะเงียบลงแล้วพูดขึ้นอีกครั้งอย่างรู้สึกตัวว่าควรทำเช่นไรต่อไป

“ตามหา? เตจะไปที่ไหนทั้งที่ไม่รู้” เตโซลองเชิงถาม

“ตามหาทุกที่ที่คิดว่าดาจะไป ไม่ว่าจะที่ไหนผมก็จะตามหาเธอให้เจอครับ ผมอยากคุยกับดาให้รู้เรื่องก่อน อย่างน้อยเธอก็ควรมาคุยกับผมบ้างสิครับ ไม่ใช่คิดเองแบบนี้” เตชินพูดอย่างไม่สบอารมณ์และร้อนใจกับการที่หญิงสาวไปโดยไม่บอกกันเช่นนี้

เขากลัวว่าคำตอบที่เธอได้มันจะสวนทางกับความรู้สึกของเขา

“เตเองก็คิดไปเองบ่อยไม่ใช่หรือไงที่ผ่านมา เอาล่ะ พี่จะไม่บังคับหรือห้ามเตไม่ให้ทำในสิ่งที่อยากทำ แต่พี่จะเตือนว่าถ้ากดดันน้องดามากไปมันจะไม่มีผลดีเลย คิดอย่างรอบคอบและมีสติตลอดเวลานะเต พี่เชื่ออีกอย่างว่าน้องดาก็คงรู้สึกไม่ต่างไปจากเต แต่ที่เลือกแบบนี้ก็คงอยากแน่ใจเท่านั้น” เตโซพูดเสียงนุ่มพลางตบบ่าเตชินก่อนจะเดินจากไปเมื่อพูดจบ

คนเป็นพี่ชายทิ้งให้คนเป็นน้องชายที่ร้อนรุ่มในใจได้แต่ยืนอยู่ที่เดิมอย่างครุ่นคิดหามหาวิทยาลัยที่ดาริกาจะไปเรียนต่อโดยไม่ทันคิดว่าหญิงสาวจะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศสักนิด เมื่อยืนคิดอยู่นานว่าจะเริ่มจากที่ไหนและพอจะเป็นไปได้เตชินก็เดินกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองทันทีอย่างไม่รอช้า

เขาจะต้องตามหาเธอให้เจอก่อนที่ทุกอย่างจะสายไปมากกว่านี้

ตลอดเวลาที่ผ่านมาใช่ว่าเขาจะไม่รู้ใจตัวเองและพลาดที่ฉุกคิดเอาคำพูดของศศินมาบั่นทอนความรู้สึกของตัวเองจนเกิดความลังเลและตอนนี้ดาริกากำลังเจอเช่นเดียวกับเขา กำลังรู้สึกลังเลและไม่มั่นใจเฉกเช่นเดียวกับเขาในคราแรกจนกระทั่งได้เตโซเข้ามาพูดคุยเขาถึงได้ทบทวนความรู้สึกของตัวเองไปกับคำพูดของพี่ชายจนมั่นใจแล้วว่า...

หัวใจของเขายกให้เธอไปหมดแล้ว

หากเขาได้คุยกับดาริกาสักครั้งคงจะช่วยให้เธอได้เข้าใจมากขึ้น หากเธอยังมีความไม่มั่นใจในความชัดเจนนั้นอยู่ เขาก้พร้อมที่จะให้เวลาเธอแต่ต้องไม่ใช่หนีกันไปแบบนี้โดยที่ไม่ยอมพูดคุยกันก่อน

มันไม่ยุติธรรมสำหรับเขาเอาเสียเลยที่รู้ใจตัวเองและพร้อมที่จะเริ่มต้นใหม่กับเธอ

เตชินเดินเข้ามาภายในห้องนอนของตัวเองเพื่อเตรียมตัวสำหรับไปตามหาเธอในมหาวิทยาลัยแรกที่ไม่ใช่ภายในเมืองหลวงของประเทศ เพราะหากหญิงสาวไม่อยากหนีไปก็คงบอกทุกอย่างให้เขาได้รับรู้แล้วและคงไม่อยู่ใกล้ให้เขาตามหาเจอเป็นแน่ ชายหนุ่มนั่งลงบนปลายเตียงหลังหยิบโพสต์อิทแผ่นเล็กที่วางไว้บนหัวเตียงขึ้นมาอ่านอีกครั้ง

‘พี่เต ดาขอบคุณทุกอย่างที่พี่เตทำเพื่อดามาตลอดนะคะ ขอบคุณนะคะ ลาก่อน’

เขามองลายมือของเธอที่เขียนทิ้งไว้อย่างไม่เข้าใจกับการตัดสินใจของเธอทั้งที่ยังไม่ได้คุยกันก่อน และใช่ที่เขาไม่ได้บอกเรื่องเมื่อคืนกับเตโซให้รู้ว่าสาวเจ้ามานอนที่ห้องกับเขา เธอยอมให้เขานอนกอดได้หอมได้ทำตามใจตัวเองที่อยากสัมผัสตัวเธอโดยไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยนอกจากทำตัวตามปกติราวกับว่าที่ผ่านมาการหลบหน้ากันไม่ได้เกิดขึ้นเลย

ในตอนนั้นเขาคิดว่าทุกอย่างมันโอเคแล้วและในวันนี้เขาจะเปิดเผยความรู้สึกให้เธอรู้ แต่ไม่คิดเลยว่าตื่นเช้ามาจะไม่พบกับดาริกาที่ควรนอนอยู่ข้างกายเขา

ทำไมนะ...ทำไมเขาไม่รู้สึกตัวว่าเธอหายไปตั้งแต่ได้ยินเสียงรถขับออกจากบ้านไป

“ครับ” เตชินกดรับสายเมื่อเตโซต่อสายเข้ามาด้วยความฉงนว่าทำไมจะต้องโทร. มาหาทั้งที่อยู่ในบ้าน

“พี่ลืมบอกเตไปหนึ่งเรื่อง” เตโซพุดออกไปทันทีเมื่อน้องชายรับสาย

“เรื่องอะไรครับ” เตชินขมวดคิ้วถามกลับไปด้วยความอยากรู้

“เตกับดายังไม่ได้หย่ากัน” เตโซพูดจบก็วางสายไป

ทิ้งให้เตชินนั่งนิ่งเงียบครุ่นคิดไปกับคำพูดของพี่ชายที่พูดทิ้งไว้ก่อนตัดสายไปก่อนจะค่อยๆ มีรอยยิ้มผุดขึ้นอย่างดีใจที่ได้รู้ว่า การที่ยังไม่จดทะเบียนหย่ายังไงแล้วก็ยังมีโอกาสที่เขาจะยังได้เป็นเจ้าของหัวใจของเธอไม่มีเปลี่ยนแปลง

“ใช่ เรายังไม่ได้หย่ากัน น้องดา ยังไงน้องดาก้ต้องเป็นของพี่”