1

          ผมบอม ธนัช เด็กใต้ป้ายสงขลา เกิดและเติบโตที่ใต้ก่อนจะไปเรียนต่อระดับมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศที่เมืองหลวง สาขาวิศวกรรมเครื่องกล จนจบแล้วก็ทำงานต่อยาว ๆ ไป

นอกเหนือจากเวลางานก็ไม่พ้น เที่ยว ดื่ม กิน ขี้ ปี้แอร์โฮสเตสและพริตตี้ไปวัน ๆ บ้านช่องไม่กลับจนเพื่อนมักด่าว่าทำตัวเหมือนเด็กมีปัญหา

ก็แค่ไม่อยากกลับบ้านไปรับช่วงสานต่อกิจการที่ผมไม่รักไม่ชอบและไม่ถนัด ไอ้พวกสวนยาง สวนปาล์ม แพปลา ไหนจะสวนสารพัดสารเพที่พ่อแม่ได้สร้างไว้ให้นั่นผมเคยทำเสียที่ไหน

และผมเองก็มีความฝัน งานที่ผมรักคือสายวิศวกรรม การซ่อมเครื่องบิน นี่แหละตัวตนผม มันรู้สึกท้าทาย แต่พ่อก็ไม่เคยเข้าใจ

‘ต่อให้มึงเรียนจบตายายอะไรมา สุดท้ายก็ต้องกลับมาอยู่บ้าน ไม่งั้นกูจะสร้างทุกอย่างไว้ทำเปรตอะไรล่ะ ถ้าไม่มีใครมารับช่วงสานต่อ!’

นั่นคือคำพูดของพ่อในตอนที่ผมสอบเข้ามหาวิทยาลัยไกลบ้าน ยิ่งได้วิศวะอย่างที่ตั้งใจพ่อก็พูดต่ออีกว่า…

‘เออ! อยากเรียนตายายอะไรก็ตามใจมึงเถอะ เรียนวิศวะก็ได้ แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้นวิศวะสวนยางแหละวะ!’

ผมจึงตั้งใจเรียนมาก จบด้วยเกรดเกือบสี่เพื่อที่จะได้ทำงานดี ๆ เงินเดือนสูง ๆ แลกกับอิสรภาพในช่วงวัยที่ควรจะได้ใช้ชีวิตอิสระดั่งใจ ผมก้าวเท้าเข้าสู่วัยทำงาน ที่แรกเป็นอุตสาหกรรมผลิตอะไหล่รถยนต์ ได้หนึ่งปีกว่าก็ลาออกเพราะเริ่มรู้ตัวว่าตัวเองชอบของใหญ่กว่ารถยนต์

ผมเลือกไปลงเรียน Aircraft Maintenance Engineer License จนสุดท้ายก็ได้มาทำงานในตำแหน่ง Engineering ที่สายการบินชื่อดังแห่งหนึ่ง และนั่นก็ทำให้พ่อแม่เลิกบ่นเลิกด่าผมได้ พวกท่านล้มเลิกการตามผมกลับไปสานต่องานที่บ้านเพราะเห็นว่าหน้าที่การงานของผมเข้าที่เข้าทางและเข้าท่า

เรื่องเงินเดือนไม่เคยเป็นปัญหาเพราะผมไม่มีปัญญาส่งเสียท่านอยู่แล้ว เงินเดือนสูงแล้วไง อย่างไรพวกท่านก็รวยกว่าผมมาก!

หากทว่าที่ท่านเลิกบ่นเลิกด่าเพราะหน้าที่การงานของผมมันช่วยเชิดหน้าชูตา ใคร ๆ ก็พากันชมว่าลูกชายคนเดียวของเสี่ยทศหรือนายหัวทศผัวน้องดา หน้าตาก็หล่อ เรียนก็เก่ง หน้าที่การงานก็ดีอนาคตไกล จะมีใครสักกี่คนวะที่ได้ทำงานตำแหน่งนี้

พ่อกูยืดอกรับคำชม ยิ้มหน้าบานได้เพราะกูเลยนะเนี่ย!

ผมทำงานต่อมาได้สองปีกว่า ๆ ใกล้เข้าปีที่สามเต็มที ด้วยที่มีความสามารถถึงหรือเข้าตาผู้ใหญ่ก็ไม่ทราบ ผมกำลังจะถูกดันให้ขึ้นเป็นหัวหน้าทีม แต่ทว่าทุกอย่างก็ต้องพังไม่เป็นท่าเพราะโรคระบาด!

ด้วยวิกฤตนี้ทำให้สายการบินต้องงดเที่ยวบินชั่วคราว นั่นเท่ากับว่าผมเองก็ไม่มีงานทำ ยังมีสัญญาจ้างหากด้วยบริษัทไม่ได้มีการเปิดทำการเท่ากับการเงินไม่ดี เงินเดือนผมจึงไม่ได้

วิกฤตนี้กระทบกับทุกคนทุกฝ่าย ทุกบริษัทและทุกหย่อมหญ้า ยาวนานหลายเดือนจนสุดท้ายบริษัทต้องทยอยปลดคนออก เลิกจ้าง และยังถึงขั้นขอร้องให้พนักงานลาออกเพราะไม่มีเงินชดเชยให้พนักงานตามกฎหมาย แบกรับภาระไว้ไม่ไหว และผมก็คือหนึ่งในนั้น

นั่นคือจุดเปลี่ยนที่ทำให้ผมต้องระเห็จกลับบ้านเพราะไม่อาจมีข้ออ้างใด ๆ ไปคะคานกับนายหัวทศได้อีกต่อไป ลำพังพ่อด่าไม่เท่าไหร่ แต่แม่นี่สิ...