LOGIN“พี่เธียร์เห็นข่าวนี้แล้วใช่ไหมคะ”
ดวงตาของหญิงสาวฉายแววกังวล
“ครับ พี่ต้องขอโทษแทนนลินด้วย ทำฟ้าเสียชื่อเสียงไปด้วย แต่ไม่ต้องห่วงตอนนี้พี่ให้คนของพี่จัดการผู้ที่ปล่อยคลิปไปเรียบร้อยแล้ว”
“ฟ้ากลัวมากเลยค่ะพี่เธียร์ ตอนนี้ทุกคนเริ่มขุดข้อมูลของฟ้าแล้ว ฟ้าควรทำยังไงดีคะ”
หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ดวงตากลมมีน้ำตาคลอ
“ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวทุกอย่างก็ผ่านไป ตอนนี้ฟ้าแค่อยู่เงียบ ๆ ไม่ต้องตอบโต้อะไรใด ๆ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของพี่เอง”
ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ สายตาเต็มไปด้วยความจริงใจ
คนตัวเล็กพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะสังเกตเห็นว่านลินกำลังเดินมาทางที่เธอกับเธียร์นั่งอยู่
ก่อนหน้านี้เธียร์ส่งข้อความหานลินแล้ว...เพื่อบอกว่าเขากำลังจะขึ้นไปห้องพัก แต่ทว่าลินลดาซึ่งรออยู่นานก็ยังไม่เห็นเขามาสักที จึงคิดอยากลงมาดูเขาสักหน่อย
ระยะเวลาเพียงเสี้ยววินาที หยาดพิรุณนึกอะไรบางอย่างออก เธอจึงโผเข้าไปสวมกอดชายหนุ่มแบบไม่ให้เขาตั้งตัว เธียร์ตกใจจนเลิกคิ้วขึ้นสูง
“ฟ้ากลัวจังเลยค่ะ”
หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนเบา
ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูกจึงได้แต่ลูบผมปลอบเธอ ก่อนจะดันร่างของเธอออกห่าง แต่ก็มีแรงบางอย่างมากระชากตัวเธอออกจากเขาเสียก่อน
“มึงมานี่ !”
เมื่อลินลดาเห็นภาพทั้งสองคนนั่งกอดกันตัวกลม ก็ไม่รอช้า รีบเข้าไปกระชากผมหญิงสาวเพื่อดึงเธอออกห่างจากเธียร์
“อ๊ายยย กรี๊ดดด ! ปล่อยฉันนะ !”
หยาดพิรุณกรีดร้องเสียงแหลมดังลั่น ก่อนจะถลาล้มไปตามแรงกระชากของนลิน
เพียะ !
ลินลดาสาดฝ่ามือไปที่ใบหน้าอีกฝ่ายเสียงดังฉาด
“ลินหยุด !”
ร่างสูงของเธียร์รีบวิ่งเข้าไปแยกลินลดาออกมาทันที
“มึงอีกแล้วเหรอ นังหน้าด้าน กล้าดียังไงมานั่งกอดผัวคนอื่น”
หญิงสาวตัวเล็กตะโกนด่าทออีกฝ่ายด้วยความโกรธจนเลือดขึ้นหน้า และพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับของเธียร์
“ปล่อยลิน ปล่อยสิ ฉันบอกให้ปล่อย !”
ลินลดาคลั่ง อาละวาดเหมือนหมาบ้า
“ฮึก…ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ คุณมาตบหน้าฉันแบบนี้ได้ไงคะ”
หยาดพิรุณทำสีหน้าชวนให้สงสาร แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้นต่อหน้าผู้คนที่มายืนดูเหตุการณ์
“ไม่ได้ทำอะไรงั้นเหรอ มานั่งกอดผัวคนอื่นแบบนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าไม่ได้ทำอะไร !”
ลินลดาตะโกนด่าด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด พร้อมจะพุ่งตัวเข้าไปตบเธออีกสักรอบ แต่ถูกชายหนุ่มล็อกตัวเอาไว้
“ลินพอได้แล้ว ! เลิกทำตัวเป็นหมาบ้าสักทีได้มั้ย !”
ชายหนุ่มขึ้นเสียงดุใส่ลินลดา
“เหอะ !”
ลินลดาโกรธจนตัวสั่นเมื่อเห็นว่าท่าทีของเธียร์ดูจะปกป้องผู้หญิงคนนั้น ใบหน้าเนียนเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะเสียใจ แต่น้ำตาไหลออกมาก็เพราะความรู้สึกโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ มิหนำซ้ำคนของตัวเองยังเข้าข้างผู้หญิงคนนั้น ลินลดาหยุดในที่สุด จากนั้นก็หันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยดวงตาฉายแววผิดหวัง ดวงตากลมฉ่ำรื้นไปด้วยน้ำสีใส
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นแววตาที่เจ็บปวดของเธอขนาดนี้ ก้อนเนื้อบริเวณหน้าอกข้างซ้ายของชายหนุ่มจึงเจ็บเหมือนมีเชือกพันรอบแล้วดึงจนรัดแน่น
แม้สถานะระหว่างกันจะไม่ชัดเจน แต่เขาก็ไม่สามารถปฏิเสธความรู้สึกของตัวเองได้เลยว่าลินลดานั้นมีผลต่อความรู้สึกของเขาขนาดไหน
ฝ่ามือเล็กๆ ของลินลดาผลักชายหนุ่มออกจนเต็มแรง เขาเซจนเกือบล้ม ก่อนที่เรือนร่างบางระหงของนลินจะเดินชนไหล่เขาแล้วออกไปจากตรงนั้นทันที
เธียร์หันไปมองพนักงานที่ยืนอยู่แถวนั้นพร้อมกับออกคำสั่ง
“ผมหวังว่าจะมีเพียงทุกคนที่อยู่ที่นี่เท่านั้นที่รู้เรื่องราวในวันนี้ หากมีการเอาไปพูดต่อหรือเผยแพร่เหตุการณ์นี้ออกไป ผมคงต้องให้ฝ่ายบุคคลพิจารณาพนักงานโรงแรมใหม่อีกหลายอัตรา”
เธียร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบแต่เยือกเย็นบาดจิต น่าเกรงขาม
“รับทราบครับ/ค่ะ คุณเธียร์”
พนักงานที่ยืนอยู่ตรงนั้นต่างพร้อมเพรียงกันตอบรับคำสั่ง
เธียร์เหลือบมองไปยังหญิงสาวอีกคนที่ยืนร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ใกล้ ๆ แววตาของน้ำฟ้ามีความคาดหวังอะไรบางอย่างจากเขา แต่เธอก็ต้องผิดหวัง
“ช่วยพาคุณน้ำฟ้าไปส่งที่ห้องพักด้วย”
ธีรติหันไปที่พนักงานหนึ่งคนและเอ่ยกับเธอ
ชายหนุ่มพูดจบเขาก็หันหลังให้กับน้ำฟ้าแล้วเดินตามลินลดาออกไปทันที หญิงสาวยิ่งเกิดความรู้สึกโกรธแค้นและอยากจะเอาชนะลินลดา และพร้อมที่จะแย่งผู้ชายคนนี้มาเป็นของตัวเอง
“คุณน้ำฟ้าคะเดี๋ยวดิฉันพาไปส่งที่ห้องนะคะ”
พนักงานสาวเดินเข้ามาพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้” เธอตวาดเสียงแข็งตวาดใส่พนักงาน
เมื่อเดินทางไปถึงที่วัดในระหว่างที่นลินกำลังหยิบของอยู่ในรถ พี่เลี้ยงก็อุ้มน้องลงจากเบาะ ภาวินทร์จึงเดินเข้ามาหาผู้เป็นแม่พร้อมเอ่ยถามด้วยสีหน้าเศร้า “มะมี้หายโกรธยางง”น้ำเสียงละมุนของลูกชาย ทำให้ลินดลารู้สึกเอ็นดูเป็นอย่างมาก เด็กน้อยคงจะกังวลเรื่องเมื่อเช้าที่แม่ดุเขาและไม่ได้คุยเล่นกับเขามาตลอดทาง “แล้วน้องวินทร์เป็นเด็กดีหรือยัง ?”นลินจ้องมองหน้าลูกนิ่ง ๆ “เป็นเด็กดีแย้ว”ใบหน้าจิ้มลิ้มที่น่ารักน่าเอ็นดูส่งยิ้มให้ผู้เป็นแม่พร้อมเดินเข้าไปกอดคอ“ถ้าเป็นเด็กดี มะมี้ก็หายโกรธน้องวินทร์แล้วครับ”ลินลดาอุ้มลูกชายลงจากรถพร้อมหอมลูกชายไปฟอดใหญ่ เธียร์ที่ยืนมองสองแม่ลูกเคลียร์ความในใจกัน เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตาม “น้องวินทร์ดูสิใครมา”เธียร์เอ่ยเรียกลูกชายให้หันไปดูผู้ที่พึ่งลงจากรถ“ธามมม !”เด็กน้อยเอ่ยเรียกอย่างดีใจเมื่อเห็นเขา ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสามหลุดขำออกมาเมื่อเห็นท่าทีของเขา “ลุงธามสิลูก”นลินพูดปนหัวเราะเมื่อเห็นลูกชายเรียกพี่ธามอย่างกับเพื่อนสนิท “ว่าไงวินทร์ เรียกอย่างกับเพื่อนเลยนะเรา”คุณลุงก็รู้สึกตลกหลานชายที่ไม่ค่อยจะเรียกเขาว่าลุง แต่ก็ไม่ได้ซีเรียสอะไรเพราะเด็กก็เ
[ปัจจุบัน] ตั้งแต่มีลูกทั้งคู่ก็มีนาฬิกาปลุกส่วนตัวทันที ทุก ๆ เช้าเด็กน้อยจะปีนขึ้นบนตัวพ่อและแม่สลับกันอย่างเช่นในเช้านี้ “ปะป๊า ปะป๊า”เสียงยานคางของเจ้าตัวเล็กเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อให้ตื่นขึ้นมาเล่นกับเขา ภาวินทร์ปีนขึ้นไปนอนทับบนอกของเธียร์พร้อมใช้สองมือเล็กจับหน้าเขาโยกไปมา “หืมมม ครับลูก”ชายหนุ่มงัวเงียตื่นขึ้นมาพร้อมเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ดูตูน ๆ”เด็กเล็กงอแงขอดูการ์ตูนแต่เช้า ผู้เป็นพ่อถึงกับต้องกุมขมับ เมื่อโดนลูกชายตัวแสบก่อกวนเขาตั้งแต่ตี 5 “น้องวินทร์ครับ ตอนนี้ยังเช้าอยู่เลยลูก ปะป๊าง่วงมากเลย ปะป๊าขอนอนแป๊บหนึ่งได้ไหมครับ”ชายหนุ่มกอดลูกแล้วพลิกนอนตะแคงพร้อมเอ่ยกับลูกชายด้วยเสียงอ่อน “ได้ครับ ปะป๊านอน น้องวินทร์จะไปหามะมี้”เด็กเล็กตอบผู้เป็นพ่อด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว พูดจบคนตัวเล็กก็รีบมุดไปนอนกอดนลิน หญิงสาวรู้สึกตัวก็ดึงลูกเข้ามากอด เจ้าตัวเล็กจึงหลับไปอีกรอบจนถึงตอนสาย ลินลดารู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลูกกำลังกินนมเธออยู่ แต่พอลืมตาเท่านั้นแหละ นี่ไม่ใช่ลูก นี่มันพ่อมันชัด ชัด ! เพียะ !เธอใช้ฝ่ามือเล็กฟาดไปที่กลางหลังของเขาจนเกิดเสียงดัง และมี
นับวันเธียร์ยิ่งหลงลูกชายตัวเองเข้าไปใหญ่ เพราะนิสัยที่ขี้อ้อน อีกทั้งยังทะเล้นเหมือนเขา ทำให้คนที่อยู่ใกล้ต่างหลงรักน้องภาวินทร์ “ดูปากป๊านะ...ปะป๊า”ชายหนุ่มนั่งเล่นกับลูกชายในวัยที่ใกล้จะครบ 1 ขวบ “แหะ แหะ !”เด็กเล็กไม่พูดตามเขาแต่ดันหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “ไม่เอาสิลูก...พูดตามป๊า...ปะป๊า !” เธียร์ลุ้นให้ลูกเรียกชื่อเขา นลินที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ก็แอบยิ้มให้กับสองพ่อลูกที่หยอกล้อเล่นกัน “ป๊ะ !”ภาวินทร์นิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะเปล่งเสียงหนักแน่นเอ่ยเรียกผู้เป็นพ่อ“ลิน ๆ ๆ ได้ยินมั้ย ๆ ลูกเรียกชื่อผม”ชายหนุ่มทำสีหน้าตกใจหันไปมองนลินพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น คนร่างสูงรีบเข้าไปอุ้มลูกมาสวมกอดอย่างดีอกดีใจที่ลูกพูดชื่อเขาเป็นคำแรก นลินยอมไม่ได้จึงเดินเข้าไปหาทั้งคู่ “ภาวินทร์ครับ ไหนเรียกแม่ซิ...แม่ !” ลินลดาจ้องหน้าผู้เป็นลูกพร้อมลุ้นว่าเขาจะพูดหรือไม่ น้องภาวินทร์จ้องหน้านลินด้วยสีหน้าที่ใสซื่อก่อนจะหันไปหาพ่อของเขาแล้วเอ่ยเรียกออกมา“ป๊ะ !” “ฮ่า ๆ ๆ เก่งมากลูกพ่อ”ชายหนุ่มยิ้มจนหน้าบานเป็นกระด้งเมื่อลูกชายเอ่ยเรียกชื่อเขาถึงสองครั้ง นลินทำหน้าผิดหวังและมองสองพ่อลูกด้วยสายตา
หลังจากนลินคลอดลูกได้ 5 เดือน บ้านของพวกเขาก็เสร็จเรียบร้อยพอดี ในวันขึ้นบ้านใหม่ญาติ ๆ ต่างมาร่วมแสดงความยินดีและร่วมทำบุญด้วยกัน ที่สำคัญทุกคนต่างก็อยากมาเล่นกับหลานชายตัวน้อย ๆ ที่กำลังน่ารักอย่างน้องภาวินทร์“เผลอแป๊บเดียวโตแล้วนะหลานตา”คุณตาชัยยศอุ้มหลานเดินไปมา สีหน้าเขาเอ็นดูเด็กตัวเล็กเป็นอย่างมาก“ภาวินทร์ปู่มาแล้วลูก !”เสียงคุณปู่ตะโกนมาแต่ไกล เขาเดินลงจากรถแล้วตรงดิ่งเข้ามาหาหลานก่อน“ไม่ตะโกนมาตั้งแต่บ้านเลยล่ะ”ชัยยศหันไปเอ่ยกับเขา “ใครบอกกูไม่ตะโกน”ธนาสวนกลับพ่อของนลินพร้อมเข้าไปแย่งหลานมาอุ้ม ทุกคนต่างเห่อหลานเป็นอย่างมาก เพราะเด็กน้อยกำลังน่ารักน่าชัง “เถียงกันตลอดเลยสองคนนี้”อรยาเอ่ยแซวทั้งคู่ เมื่อผู้ใหญ่มากันครบก็นิมนต์พระมาทำบุญตักบาตรที่บ้านเพื่อเสริมสิริมงคลก่อนเข้าอยู่ “ยินดีด้วยนะครับน้องลิน”ธามแสดงความยินด้วยน้ำเสียงละมุนและสีหน้าที่ยินดี ชายหนุ่มเห็นนลินยืนอยู่จึงเดินเข้าไปทักทาย“ขอบคุณนะคะพี่ธามที่ช่วยแนะนำอะไรหลาย ๆ อย่าง”นลินกล่าวกับเขา “มีอะไรก็ถามพี่ได้ตลอด พี่อยู่ตรงนี้แหละ ลินหันกลับมาเมื่อไหร่ก็เจอ”ใบหน้าชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ละสายตา “ค่
2 ปีผ่านไปตั้งแต่มีลูกความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็ดีขึ้นแบบก้าวกระโดด ต่างคนต่างมีเหตุผลและใจเย็นมากขึ้น ทำให้ทั้งคู่รักกันเป็นอย่างดี ตอนนี้น้องภาวินทร์ก็อายุได้ 2 ขวบแล้ว ทั้งคู่จึงอยากพาลูกไปฉลองงานวันเกิดที่ทะเล ถือโอกาสไปเที่ยวกับครอบครัวด้วยทริปนี้ทุกคนเดินทางไปเที่ยวทะเลที่ภูเก็ต โดยมีทั้งครอบครัวนลินและครอบครัวของเธียร์ เป็นทริปใหญ่ก็จะวุ่นวายอยู่หน่อย ๆ“ปะป๊า ปะป๊า”เด็กตัวเล็กวิ่งดุ๊กดิ๊กมาทางผู้เป็นพ่อ แก้มย้วย ๆ เด้งไปมาอย่างน่าเอ็นดู“ว่าไงครับลูก”เธียร์อุ้มลูกขึ้นมานั่งบนตักขณะที่ทานอาหารกันอยู่“ภาวินทร์อย่าไปกวนคุณพ่อลูก ให้พ่อกินข้าว”นลินหันไปเอ่ยกับลูก“ไม่เป็นไร ๆ”กลับกันเธียร์กลับรู้สึกชอบที่ลูกติดเขาเสียอีก“พี่ธามจะมาตอนเย็นใช่ไหมครับแม่”เธียร์หันไปถามคุณนภา“เห็นพี่บอกว่าอย่างงั้นนะ”เนตรนภาตอบกลับลูกชายเมื่อถึงตอนเย็นเธียร์ก็จองร้านอาหารติดชายทะเลพร้อมตกแต่งไฟอย่างสวยงาม เขาเหมาทั้งร้านวันนี้แขกภายในร้านจึงมีแค่ครอบครัวของเขา“ปกติร้านนี้เขาตกแต่งจนถึงชายหาดขนาดนี้เลยเหรอคะ”นลินอุ้มลูกเดินดูไฟที่ประดับจนทั่วชายหาด“ภาวินทร์ดูนั่นสิลูก เห็นไฟไหม ?”ลินลดาชี
และในคืนนี้เธียร์ก็แอบเข้าห้องนลินมาอีกครั้ง ชายหนุ่มกอดเธอและลูบไปที่ท้องของหญิงสาว“คุณแม่ไม่ยอมหายโกรธพ่อสักที พรุ่งนี้คุณปู่คุณย่าจะมาง้อช่วยพ่อแล้วนะ”เธียร์เอ่ยเบา ๆ กับนลิน“ฮะ !”นลินตกใจจนเผลออุทานเสียงดัง“คุณว่าไงนะ”หญิงสาวหน้าตาตื่นเอ่ยถามเขา เธียร์สะดุ้งและมองนลินด้วยสีหน้างง ๆ“ผมให้ป๊ากับแม่มาสู่ขอคุณยังไงล่ะ คุณจะได้กลับไปกับผมสักที”ชายหนุ่มพูดออกไปอย่างหน้าตาเฉย“คุณทำอะไรคุณไม่เคยถามฉันสักคำ คิดเองเออเองไปหมด นี่ก็ลูกฉันเหมือนกัน ฉันไม่มีสิทธิ์ทำอะไรเลยใช่ไหม ฮือออ”นลินร้องไห้ออกมาด้วยความรู้สึกที่ปะปนกันไปหมด ชายหนุ่มมีสีหน้าตกใจและรีบเข้าไปปลอบเธอทันที“ผมขอโทษ ๆ ถ้าคุณไม่โอเคผมไม่ให้ท่านมาก็ได้ ไม่ร้อง ๆ”ร่างสูงรีบดึงเธอเข้ามากอดแต่ก็คงจะไม่ทันเมื่อเช้าวันรุ่งขึ้นพ่อและแม่ของเธียร์ก็มาถึงบ้านของนลินแล้วชัยยศเดินออกไปดูแขกที่มาวันนี้ เขาก็มีสีหน้าตกใจทันทีที่เห็นคนที่เดินลงมาจากรถ ธนาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเห็นหน้าคนที่ยืนอยู่หน้าประตู เขาก็รู้สึกคุ้นหน้าแปลก ๆ“ไอ้...ไอ้...”ชัยยศชี้หน้าธนาและพยายามนึกชื่อของเขา“ไอ้...”ธนาเองก็เช่นกัน และในที่สุดเขาก็จำได้ “
ตุ้บ ! “โอ๊ยย !”ร่างสูงสะดุ้งตื่นแล้วมองคนตรงหน้า “ตีผมทำไมเนี่ย ?” เสียงแหบพร่าเอ่ยถามออกไปด้วยสีหน้าที่งัวเงียกำลังเมาขี้ตาในยามเช้าตรู่“คุณมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ ออกไปเลยนะ !”เจ้าของใบหน้าเล็กเหวี่ยงเขาออกไป “ถามได้ ก็มานอนกอดเมียสิ”พูดจบเขาก็ดึงเธอเข้ามากอดอย่างหน้ามึนพร้อมขโมยหอมแก้มหญิงสาว
บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่อนข้างที่จะตึงเครียด คนร่างสูงค่อย ๆ หย่อนกายนั่งลงข้างผู้เป็นแม่ของหญิงสาว สายตาของเขาชำเลืองไปมองพ่อของนลิน แล้วก็ต้องรีบก้มหน้าหลบสายตาเมื่อถูกผู้เป็นพ่อจ้องมองอย่างกับจะกินหัว “ใครบอกให้นั่ง !”พ่อของนลินดุออกมาด้วยเสียงดัง พร้อมมองตาขวางใส่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เธียร์
ถึงแม้ว่าเธียร์จะโกรธพี่ชายสักแค่ไหน แต่ตรีธาราก็เป็นคนที่เขาเชื่อใจและเคารพมาตลอด ดังนั้นคำพูดของธามมีผลกับเขาเป็นอย่างมาก ชายหนุ่มจึงรีบบึ่งรถกลับคอนโดเพื่อไปขอโทษนลินระหว่างทางก็แอบแวะซื้อของโปรดไปให้เธอด้วย แต่เมื่อกลับมาถึงภายในห้องดันว่างเปล่าไร้เงาของนลิน มีเพียงเศษแก้วของแจกันที่แตกกระจัดก
ขากลับตรีธาราต้องขับรถมาเพียงลำพัง ในระหว่างนั้นเขาได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ก็ทำให้เขาตกตะกอนความคิดของตัวเองได้ในเวลานั้น ดวงตาคมเริ่มมีน้ำสีใสไหลออกมาจนดวงตาของเขาพร่ามัวนลินและเธียร์เดินทางกลับมาถึงคอนโด หญิงสาวก็เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จากับเขา เธอหงุดหงิดและโกรธเธียร์เป็นอย่างมาก แค่เห็นหน้าเข







![บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)