ตอนที่ 5 ปรับความเข้าใจ 1/2

ลินลดาเดินกึ่งวิ่งออกไปจากตรงนั้นไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้จุดหมาย เมื่อรู้ตัวอีกทีรอบตัวของเธอก็เป็นชายหาดที่มืดมิดมีเพียงแสงไฟสลัว ๆ จากตึกโรงแรมที่อยู่ไกลๆ เท่านั้น เธออยากจะระบายความรู้สึกอันหนักอึ้งนี้ออกมาเหลือเกิน

หญิงสาวหายใจหอบ ใบหน้าสวยเปื้อนคราบน้ำตา แพขนตาของเปียกชุ่มจนเครื่องสำอางเลอะใบหน้าของเธอไปหมด 

ธีรติตามหลังเธอไป เขาซอยเท้าถี่เพื่อที่จะเร่งฝีเท้าไปให้ทัน แต่สุดท้ายก็เธอก็คลาดสายตาไปจนได้ เขากดโทรศัพท์หาลินลดา แต่เธอไม่รับทั้งยังกดปิดเครื่องอีกด้วย

เธียร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความกังวล เขาห่วงกลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเธอ ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบบริเวณ เธอน่าจะยังไปไหนได้ไม่ไกล

ก่อนจะเห็นคนร่างเล็กที่ยืนอยู่ไกลออกไปริมชายหาด ดูเหมือนเธอกำลังจะเดินลงทะเล

เมื่อเห็นดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งเข้าไปหาเธอโดยไม่สนใจสิ่งใด ชายหนุ่มร่างสูงก้าวขาวิ่งบนพื้นทรายโดยสวมรองเท้าหนังจึงทำให้เคลื่อนตัวลำบาก แต่ธีรติก็ไม่ละความพยายาม เขาวิ่งเข้าไปจนถึงตัวเธอพร้อมดึงแขนหญิงสาวดึงเข้าหาตนเอง จนเธอเซมากระแทกเข้ากับแผงอกแข็งแกร่ง 

นลินตกใจเมื่อจู่ ๆ ก็ถูกดึงแขนแบบไม่ทันตั้งตัว พอเงยหน้าขึ้นมามองเห็นเป็นเขาเธอก็ผลักอกและเดินหนี แต่ไม่เป็นผลเมื่อเธียร์ช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว หญิงสาวตะโกนด่าทอและพยายามดิ้นให้ปล่อยเธอลง 

“ปล่อย ! ลินบอกให้ปล่อย ! เชิญคุณไปนั่งกอดกับยัยนั่นของคุณไป ไม่ต้องมายุ่งกับลิน ลินเกลียดคุณ !”

มือเล็กทุบรัวไปที่แผงอกแน่นของเขาจนเกิดเสียงดัง 

“เธอเกลียดผัวตัวเองลงงั้นเหรอ...หืม”

เธียร์เอ่ยถามเธอด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์

“ทำไมจะเกลียดไม่ได้ ถ้ามีผัวเฮงซวยแบบนี้ ลินก็ไม่อยากมีหรอก”

ลินลดาด่าจนเธียร์หน้าเหวอ เธอชักสีหน้าใส่ก่อนเมินไม่ยอมมองหน้าเขา คนร่างสูงจึงอุ้มเธอเดินกลับโรงแรม เขาไม่ยอมปล่อยให้เธอลงเดินก็เพราะกลัวว่าจะวิ่งหนีไปอีก 

“ปล่อยสักทีสิคะ ลินมีขา เดินเองได้”

สีหน้าที่ดูไม่สบอารมณ์ของเธอทำเอาชายหนุ่มไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเธอ จึงได้แต่ตามใจหญิงสาว

เธียร์ปล่อยลินลดาลงที่หน้าลิฟต์แต่ยังคงจับมือเธอไว้แน่นเหมือนกลัวเธอจะหายไปอย่างไรอย่างนั้น 

“ทีแบบนี้กลัวลินจะหายไปเหรอคะ แล้วเวลาคุณมีผู้หญิงคนอื่นคุณไม่กลัวลินจะหายไปบ้างเหรอคะ”

หญิงสาวหันมาสบตาเขาด้วยแววตาที่ดูน่าสงสาร คราบน้ำตายังไม่เหือดหายยังเอ่อล้นไปด้วยน้ำสีใส

“ค่อยไปคุยกันที่ห้อง”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก่อนดึงแขนเธอพาเข้าลิฟต์ 

เมื่อถึงห้องพัก ลินลดาก็เดินเข้าไปทิ้งตัวลงบนโซฟาหรูแล้วถอนหายใจเสียงดัง ชายหนุ่มเดินตามเธอเข้ามาก่อนจะถอดเสื้อสูทและดึงเนกไทออก 

“เดี๋ยวให้คนขึ้นมาส่งอาหารที่ห้อง”

ดูท่าแล้วดินเนอร์วันนี้คงพังไม่เป็นท่าแล้วแหละ แต่เขากลัวว่าเธอจะหิวจึงสั่งให้พนักงานนำอาหารขึ้นมาแทน

“ลินไม่กินค่ะ”

เจ้าของร่างบางนั่งกอดอกพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“อย่าดื้อ...กินข้าวเสร็จค่อยคุยกัน ฉันไปอาบน้ำก่อน”

พูดจบเขาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำทันที 

ลินลดาทำหน้างง ทะเลาะกันขนาดนี้เขายังมีอารมณ์สั่งข้าวและไปอาบน้ำเฉยเลย แล้วปล่อยให้เธอนั่งรอเขาอยู่แบบนี้เนี่ยนะ จากกำลังโกรธตอนนี้เริ่มจะอยากทุบเขาเพิ่มแล้วแหละ 

บางทีเขาก็ซึนเกินไป หรือจะเรียกว่าโง่ดีนะ 

ธีรติเดินออกมาจากห้องน้ำโดยพันผ้าเช็ดตัวไว้ที่เอวหลวม ๆ ผืนเดียว เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องลาง ๆ และหัวนมอมชมพูของเขา ลินลดาซึ่งกำลังเปิดประตูให้พนักงานนำอาหารเข้ามาส่ง ถึงกับตกใจเมื่อหันไปเห็นชายหนุ่มเดินเปลื้องผ้าออกมาแบบนี้ 

“ลินช่วยหยิบกางเกงในในกระเป๋าให้ที...”

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาเห็นนลินและพนักงานสาวเข้าพอดี เขาอึ้งไปชั่วขณะพลางจ้องมองทั้งคู่สลับกัน 

“เอ่อ...ดิฉันขอตัวก่อนนะคะ ทานให้อร่อยนะคะคุณผู้หญิงคุณผู้ชาย”

พนักงานสาวรีบกลับหลังหันเดินออกไปทันที 

ลินลดารีบเดินตามไปปิดประตูและหันมามองชายหนุ่มตาขวาง

“ก่อนจะออกมาทำไมไม่แต่งตัวให้เรียบร้อยก่อนฮะ !” เธอตะโกนใส่เขาด้วยน้ำเสียงเล็กแหลม 

“เห็นก็เห็นสิ ส่วนเธอได้ทั้งจับทั้งคลำทั้งกิน...”

ร่างสูงเดินเข้าไปใกล้ ๆ หญิงสาวพร้อมเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงยั่วยวนใจ สายตาเจ้าเล่ห์จ้องไปที่หญิงสาวพร้อมสีหน้าที่ดูมีเลศนัย 

“ไม่ต้องมามองลินด้วยสายตาแบบนั้นค่ะ ลินโกรธคุณอยู่” ใบหน้าเรียวเล็กกดมุมปากคว่ำอยู่ตลอดเวลา 

“ข้าวเดี๋ยวค่อยกินแล้วกัน”

ธีรติยกยิ้มมุมปากก่อนจะเข้าไปจู่โจมหญิงสาว ลินลดาส่งเสียงกรี๊ดพร้อมวิ่งหนี แต่ก็ถูกมือหนาของเขาคว้าเอวเธอหมับเข้าให้ 

“จะไปไหน มานี่เลย...เข้ามาอยู่ถ้ำเสืออย่างนี้เธอไม่มีทางรอดหรอก”   

เธียร์ผลักหญิงสาวให้ล้มลงที่เตียงนอนนุ่ม พร้อมขึ้นไปคร่อมตัวเธอไว้ไม่ให้หนีไปไหน 

“ทุกอย่างที่ฉันทำ มีแค่เธอคนเดียวที่ได้รับการกระทำแบบนั้น จำเอาไว้”

เพียงประโยคสั้น ๆ ก็ทำเอาหญิงสาวเผลอใจอ่อนในทันที คำพูดของเขามีผลต่อความรู้สึกของเธอมาก ๆ