บทที่ 5

จากโรงพยาบาลกลับมาที่ห้องเช่า หลังจากที่อูเจียงหนิงล้างหน้าล้างตาแล้วก็เปลี่ยนชุดนอนแล้วนอนลงบนเตียงแล้ว ถึงได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเปิดในหน้าฟีดไลน์ของฟู่เชียนเจ๋อ

อยากดูว่าข้างในมีข้อความอะไรที่สามารถใช้ได้บ้าง เพื่อที่ตนเองจะได้นำมาเอาอกเอาใจเขา

จุดนี้ เขากลับแตกต่างกับฟู่อวี้เฉินไม่มากนัก แทบจะไม่มีหน้าฟีดอะไรเลย

บางทีผู้ชายอาจไม่เหมือนกับผู้หญิง ที่ชอบโพสต์อะไรพวกนี้สินะ!

ด้านในมีเพียงแค่ลิงก์โครงการวิจัยทางวิทยาศาสตร์เพียงไม่กี่ลิงก์เท่านั้น แล้วก็แชร์เว็บไซต์ทางการเมื่อตอนครบรอบตระกูลฟู่

อูเจียงหนิงไถฟีดไปมา ทันใดนั้นก็มองเห็นรูปถ่ายใบหนึ่ง!

ฉากหลังเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ในต่างประเทศ น่าจะเป็นระบบทางเดินอาหาร ฟู่เชียนเจ๋อยังใช้ภาษาอังกฤษเขียนด้วยว่าไม่ได้นอนทั้งคืน

ดูเหมือนว่า เขาน่าจะเป็นโรคกระเพาะเหมือนกัน

อาการป่วยของตระกูลฟู่น่าจะสืบทอดกันมาสินะ?

เธอยังจำได้ว่าตัวเองเพิ่งจะเป็นเลขาของฟู่อวี้เฉินได้ไม่นาน มีครั้งหนึ่งที่เขามีอาการปวดท้องตอนอยู่ที่สำนักงาน บนใบหน้าหล่อเหลานั้น เจ็บปวดจนเหงื่อไหลท่วมตัว หน้าไม่มีสีเลือดแม้แต่น้อย อีกทั้งยังเร่งด่วนอย่างมาก

โชคดีที่ในกระเป๋าของตนเองมักจะเตรียมยากระเพาะที่พ่อของเฉิงซินทำเอาไว้เสมอ ตอนนั้นลองพยายามอย่างเต็มที่ รีบให้ฟู่อวี้เฉินกิน คิดไม่ถึงเลยว่าจะได้ผลจริง ๆ !

ต่อมาอูเจียงหนิงติดตามผลการตรวจร่างกายของฟู่อวี้เฉินอีกครั้ง และไหว้วานพ่อของเฉิงซินปรุงพิเศษอีกชนิดหนึ่ง ทุกครั้งที่เค้ามีสัญญาณบอกล่วงหน้าว่าจะปวดท้องแม้เพียงเล็กน้อย ก็จะรีบกินหนึ่งห่อ

เมื่อไม่ได้เห็นอะไรที่เป็นประโยชน์เป็นพิเศษ เธอจึงทำได้เพียงปิดหน้าฟีดเท่านั้น

สุดท้ายตอนที่กำลังจะกดออก ไม่ได้ระวังกดไปกดรูปโปรไฟล์ของฟู่เชียนเจ๋อ!

และไปกดทักทายเขาเข้า...

อูเจียงหนิงรีบยกเลิก แต่อีกฝ่ายตอบกลับมาเรียบร้อยแล้ว

[?]

เธอรู้สึกอับอายหลังจากที่ถูกพบว่าแอบดูฟีดของคนอื่น สมองร้อนขึ้นในทันที หาเหตุผลที่ไม่ค่อยได้เรื่องออกมา

[ไม่มีอะไรค่ะ ไม่ทันได้ระวังไปกดโดน]

ครั้งนี้ฟู่เชียนเจ๋อไม่ได้ตอบทันที จนกระทั่งอูเจียงหนิงเตรียมจะเปิดระบบหลังบ้านของบริษัท และจัดการกับงานของวันพรุ่งนี้แล้ว เขาถึงได้ส่งข้อความมาอีกครั้ง

ไม่ใช่ตัวอักษร แต่เป็นวิดีโอยาวหาวินาที

เมื่อเปิด เงาร่างของฟู่อวี้เฉินก็สะดุดตาอย่างมาก ถึงแม้จะมีระยะห่างจากกล้อง แต่ก็สังเกตเห็นได้อย่างง่ายดาย

สูทสีดําและเสื้อเชิ้ตสีขาว นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างสง่างามและเป็นธรรมชาติ

ฟู่เชียนเจ๋อถ่ายรอบห้องนั่งเล่น เหมือนจะเป็นการรวมตัวกันของตระกูลฟู่ ในนั้นมีผู้สูงอายุอยู่หลายคน มองดูแวบเดียวก็รู้ว่าถูกเลี้ยงดูมาอย่างดี ไม่ก็รวยก็ต้องมีอำนาจ

“นี่เป็นสถานที่เร่งรัดการแต่งงานขนาดใหญ่ของตระกูลฟู่! แต่ก่อนเวลาแบบนี้ ผมจะเป็นตัวเอก แต่วันนี้เปลี่ยนเป็นอาเล็กของผม! ”

เขาแอบส่งข้อความเสียงมา

ไม่นาน ก็มีภาพที่แอบถ่ายด้วย

ผู้หญิงที่อยู่ในนั้นสวมชุดเดรสสั้นสีมิ้นต์ สุภาพเรียบร้อย รอยยิ้มบนใบหน้าดูใจกว้างถูกกาลเทศะ

อูเจียงหนิงรีบถาม [นี่เป็นอาสะใภ้ในอนาคตของคุณเหรอคะ?]

[ก็ไม่แน่ครับ ขึ้นอยู่กับว่าอาเล็กของผมจะเห็นด้วยหรือเปล่า! จะกระซิบบอกคุณให้นะ ตอนนี้อาเล็กของผมยังไม่รู้ว่านี่คืองานดูตัวของเขาเลยครับ ถ้ารู้เข้าละก็ คงไม่ยอมเข้าร่วมแน่!]

ชิ

‘ทำไมผู้ชายของตระกูลฟู่ถึงกลัวการแต่งงานกันหมด...ผู้หญิงคนนี้สวยขนาดนั้น ถ้าฉันเป็นผู้ชาย ฉันคงตอบรับทันที’

อูเจียงหนิงบ่นพึมพำ แล้วใช้แล็ปท็อปเปิดซอฟต์แวร์ระบบหลังบ้านของบริษัท

กำลังเตรียมทำงานล่วงหน้า แบบนี้พรุ่งนี้ก็ยังมีเวลาไปหาฟู่เชียนเจ๋อได้ สุดท้ายอยู่ ๆ บนหน้าจอก็ปรากฎข้อความขึ้น

[ประธานกรรมการบริหารฟู่อวี้เฉิน: ทำงานล่วงเวลาได้ไหม?]

เอ๋?

อูเจียงหนิงเหลือบมองดูเวลา นี่มันสามทุ่มแล้วนะ!

อีกอย่าง เขากำลังดูตัวอยู่นี่นา ยังไม่ลืมเรียกให้ตัวเองไปทำงานล่วงเวลาอีกเหรอ?

แต่ถึงอย่างนั้น เธอยังคงตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[เลขาประธาน: ได้ค่ะ ประธานฟู่! คุณมอบหมายมาได้เลย]

ค่าทำงานล่วงเวลาของฟู่ซื่อกรุ๊ป ขึ้นอยู่กับเวลา

หนึ่งชั่วโมงเท่ากับห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของค่าจ้างรายวันปกติ ไม่ถึงชั่วโมงนับเป็นหนึ่งชั่วโมง! ใครจะปฏิเสธทำงานล่วงเวลาได้?

ไม่นาน ฟู่อวี้เฉินก็โทรศัพท์มาทันที!

“ผมจะให้คนขับรถไปรับคุณ ตอนนี้คุณ เตรียมตัวได้เลย”

อูเจียงหนิงตกตะลึงไปชั่วขณะ “ไม่ได้ไปที่บริษัทเหรอคะ?”

“ไม่ใช่”

“งั้นคุณให้ตำแหน่งฉันก็พอค่ะ ฉันจะเรียกรถไปเอง”

คนขับรถของประธานมารับตนเอง ถึงได้ค่าตอบแทนแค่ไหนเธอก็ไม่กล้ารับไว้

“ไม่ปลอดภัย”

“...”

อูเจียงหนิงอยากจะบอกว่าตอนนี้ตัวเองไม่มีเงินสักบาท ใครมาปล้นเธอก็ต้องร้องไห้ทั้งนั้น!

แต่หลังจากที่ฟู่อวี้เฉินออกคำสั่งแล้ว ก็วางสาย! ไม่ให้โอกาสเธอได้พร่ำบ่น

เบ้ปาก เธอทำได้เพียงปีนลงมากจากเตียง ค้นหากางเกงยีนส์กับเสื้อยืดออกมาสวมเท่านั้น

ถ้าไม่ใช่ที่บริษัทละก็ งั้นตนเองก็สวมเสื้อผ้าสบาย ๆ ได้

ก็ไม่รู้ว่าประธานของเธอมีเรื่องอะไร อย่างไรก็ตามนับตั้งแต่ที่เธอแต่งตัวเสร็จ ก็เริ่มกดเปิดการคำนวนการทำงานล่วงเวลาในซอฟต์แวร์ระบบหลังบ้านของบริษัท ทว่าไม่นานก็ได้รับการอนุมัติจากบัญชีของประธานฟู่อวี้เฉิน

เธอคาดเดาในใจว่าเป็นพวกงานสังสรรค์ หรือไม่ก็เกี่ยวข้องกับโครงการ

คนขับรถมาถึงในสิบนาที อูเจียงหนิงขึ้นไปนั่ง มองดูถนนตลอดทางที่คึกคักมากขึ้นเรื่อย ๆ ในที่สุดเธอก็อดถามออกมาไม่ได้ “พวกเราจะไปที่ไหนกันคะ?”

ดูแล้ว...เหมือนว่าจะขับไปทางย่านคนรวยของเมืองจิงกั่ง!

“วิลล่าตระกูลฟู่”

“เอ๋?!”

......

อูเจียงหนิงไม่เคยเข้าไปในที่ที่หรูหราโอ่อ่าขนาดนี้มาก่อน แม้แต่ประธานที่แสดงอยู่ในโทรทัศน์ ภายในบ้านก็ไม่ได้หรูหราขนาดนี้

เมื่อรถเข้าประตูของวิลล่า ก็ขับไปทางห้องนั่งเล่นทันที

เธอมองออกไปนอกหน้าต่างรถ อดไม่ได้ที่จะเอาโทรศัพท์ออกมาถ่ายสองสามรูป คิดว่ารอให้น้อยชายหายป่วยแล้ว ค่อยให้เขาดู ก็นับว่าได้มองเห็นโลกแล้ว!

“เลขาอู ถึงแล้วครับ”

คนขับรถเตือนด้วยเสียงอ่อนโยน

เธอรีบกล่าวขอบคุณ จากนั้นก็เปิดประตูลงไปจากรถ

เพียงแวบเดียว ก็มองเห็นฟู่อวี้เฉินที่อยู่ตรงประตู

เขายังคงใส่ชุดสูทเหมือนที่อยู่ในวิดีโอ ทำให้ขาตรงและเรียวยาว

ในมือถือบุหรี่มวนหนึ่ง ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อย ควันทำให้ดวงตาที่ปิดลงครึ่งหนึ่งของเขาพร่ามัว...

ไม่ต้องสงสัย ใบหน้าของฟู่อวี้เฉินไม่มีที่ติแม้แต่น้อย

ถ้าจะให้เจาะจงละก็ งั้นก็คือบุคลิกของเขาเย็นชาเกินไป มักจะทำใบหน้าเย็นชา ไม่มีความอบอุ่นกับใครทั้งนั้น

อูเจียงหนิงล็อกเป้าหมาย เดินไปทางฟู่อวี้เฉินอย่างรวดเร็ว

เมื่ออยู่ใกล้ ๆ ถึงได้สังเกตเห็นว่าข้ายกายเขายังมีคนอีกสองคน!

แต่งตัวหรูหรา ดูแล้วอย่างมากก็อายุประมาณสี่สิบห้าสิบกว่า ๆ หรือถึงขั้นอายุน้อยกว่านั้น

“ประธาน...”

คำพูดของอูเจียงหนิงเพิ่งออกมาพยางค์แรก ก็ถูกฟู่อวี้เฉินขัดจังหวะ

มือใหญ่ของเขาดึงเอาไว้ แล้วลากให้มาอยู่ข้างกายตนเอง จากนั้นก็หลุบตาลงดับบุหรี่ที่อยู่ในมือ แล้วพูดว่า “ผมมีแฟน ไม่ต้องแนะนำให้ผม”

“...”

ฟะ แฟน?

ใครกัน?

ใครคือแฟนของฟู่อวี้เฉิน?

“อวี่เฉิน นี่เป็นลูกสาวบ้านไหนงั้นเหรอ?” อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าที่อูเจียงหนิงสวม ไม่รู้สึกถึงกลิ่นอายของสังคมชั้นสูง ฟู่อวี้ถิงจึงเอ่ยถามอย่างอ้อมค้อม

“พี่ เรื่องของผม ผมจัดการเองได้”

อูเจียงหนิงยิ่งตะลึงงัน

พี่?

คนที่อยู่ตรงหน้า คงไม่ใช่พ่อกับแม่ของฟู่เชียนเจ๋อหรอกนะ?

ดังคาด พออูเจียงหนิงหันไปมอง ก็มองเห็นฟู่เชียนเจ๋อที่ยืนอยู่ไม่ไกล!

หัวใจดิ่งลงในฉับพลัน

ประธานฟู่...คุณจะฆ่าฉันให้ตายหรือไงคะ...