ช่วยเหลือ

ผ่านมาเกือบตี 1 ทุกคนเริ่มเมามายเฮฮาหลุดโลก เจสซี่ที่แพลนเอาไว้ว่าจะไปปาร์ตี้ต่อกับเหมย

แต่ก็เมาจนเดินเซไม่เป็นท่า เมื่อเจอเหล้าหมักของภาคเหนือที่แรงมาก ๆ ถึงจะมีรสชาติหวานทานง่าย แต่ถ้าคนคอไม่แข็งจริงก็แทบจะสลบคาไหเหล้า

"ฉาน...ไม่เมา.... ยาง...หวาย...."

เสียงครางยานของเจสซี่ที่ฟังยังไงก็เมาแน่นอน ทำให้เหมยต้องพยุงร่างของเพื่อนที่สูงกว่าตัวเองมาก เดินเซไปด้วยกันสองคน ตัวเหมยเองก็ดื่มไปไม่ใช่น้อย แต่ก็ต้องทำใจแข็งพยุงร่างเพื่อนขึ้นรถให้ได้ก่อน

ธงที่ตั้งท่าจะทำคะแนนกับเหมยก็รีบวิ่งเข้ามาหาเพื่อช่วยพยุงเจสซี่ขึ้นรถ แต่เหมยที่เห็นท่าทีเตรียมจะจับตัวเพื่อนก็รีบส่งสายตาปฏิเสธทันที

"พี่ธงไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวเหมยจัดการเพื่อนเอง พี่ธงไปเถอะ" เหมยร้องห้ามปฏิเสธทันควัน เพราะไม่อยากทำความรู้จักหรือให้ธงมายุ่งกับตนและเพื่อนอีก

"โถ่น้องเหมย มองพี่เป็นคนยังไง ให้พี่ไปส่งน้องเหมยที่บ้านกับเจสซี่เถอะ ถ้าสภาพนี้พี่ว่าไม่ถึงบ้านแน่เลย" ธงทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ ทั้งที่สันดานตรงข้ามกับหน้าตา

"ก็เหมยบอกว่าไม่ต้องไงคะ..!" เหมยพูดเสียงแข็งใส่ธง เริ่มอารมณ์ไม่พอใจเช่นกันในความหน้าด้านหน้ามึนของธง

"เหมย ก็พี่บอกว่าพี่จะไปส่ง ทำไมต้องดื้อกับพี่" ธงก็เกิดอาการไม่พอใจกับเหมยเช่นกัน ถ้าไม่ติดว่าสวยขึ้นคงได้เดินหนีแล้วทิ้งสองสาวไว้กลางทางแบบนี้แน่

"ก็ผู้หญิงเขาบอกว่าไม่ต้อง คุณก็ไม่ควรต้องเสือกนะครับ" เสือที่เดินเข้ามาขวางไม่ให้ธงเข้าใกล้เหมย พร้อมกับอาชาที่เดินมาอยู่ด้านหลัง

เหมยที่เห็นอาชาก็ยิ้มกว้างเหมือนกับเห็นเพื่อนใหม่ที่รู้ใจ เหมือนมั่นใจว่าอาชาจะนิสัยดีกว่าธงแน่

"ขอบคุณนะคะคุณอาชา แล้วก็ขอบคุณพี่บอดี้การ์ดนะคะ งั้นเหมยขอตัวก่อน"

เหมยที่พยายามพยุงเพื่อนก็เซถลาจะล้ม เพราะรองเท้าส้นสูงปรี๊ดขนาด 3 cm ของเหมยเข้าไปติดร่องอิฐตัวหนอน

"ว๊าย..!" เสียงเหมยร้องตกใจ เพราะกำลังจะหงายหลัง คนหนึ่งก็เมาจนฟิวขาด อีกคนหนึ่งก็เมาถึงแม้จะสติมีก็ยังถือว่าเมาอยู่

เสือกระโดดไปรับเจสซี่ ส่วนอาชาก็กระโดดรับเหมยไว้ได้ทัน ส่วนธงก็ยืนอึ้งอยู่ไม่รู้จะรับใครก่อน

สองสายตาประสานกัน ในอ้อมกอดของผู้ชายที่เพิ่งรู้จัก ส่วนใหญ่เจสซี่เพื่อนเลิฟที่เมาจนสิ้นสติ ภาพตัดก็อยู่ในอ้อมกอดของเสือ และแล้วเรื่องที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

"อุ๊บ..แหวะ..!" ไม่ต้องพูดถึงว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อเจสซี่ที่เมาจนภาพตัดอ้วกลงพื้นจนคอพับคออ่อน เสือที่ไม่เคยเจอผู้หญิงที่มีสภาพสำมะเลเทเมาแบบนี้ก็แทบจะโยนร่างบางของเจสซี่ทิ้งลงพื้น

"นี่เพื่อนคุณเมาขนาดนี้เลยเหรอครับ" เสือหันไปถามเหมยที่อยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นเจ้านาย เหมยเมื่อได้ยินเสียงของเสือก็รีบขยับตัวแล้วยืนขึ้นให้มั่นคง

"ขอโทษคุณบอดี้การ์ดด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันจะรีบพาเพื่อนฉันกลับไปเดี๋ยวนี้ค่ะ" เหมยที่ยังคงอยู่ในอ้อมกอดของอาชาก็พยักหน้าขอโทษเสืออย่างจริงใจ

"พวกคุณไม่ต้องมายุ่ง เดี๋ยวผมจะพา เหมยกับเจสซี่กลับบ้านเอง ขอบคุณนะครับ" ธงทำท่าทางจะเดินไปแตะแขนของเหมย แต่ก็กลับต้องกระเด็นหงายหลัง

"โอ๊ยนี่คุณทำอะไรเนี่ย" อาชาใช้วงแขนแกร่งของตัวเองสลับร่างบางของเหมยให้มาอยู่อีกด้านหนึ่ง แล้วใช้มือใหญ่ของเขาผลักธงจนกระเด็นล้มคะมำลงไปกองอยู่ที่พื้น

"ผมว่าไม่ลำบากคุณดีกว่าครับ เดี๋ยวผู้หญิง สองคนนี้ผมจัดการเอง"

พูดจบอาชาก็พยักหน้าให้เสือ บอดี้การ์ดคู่ใจอุ้มร่างเล็กของเจสซี่เข้าไปบนรถหรู แล้วก็จูงมือของเหมยตามขึ้นรถหรูไปด้วย ทั้งที่ เหมยพยายามขัดขืน

"เฮ้ย มึงเป็นลูกเจ้าของมหาวิทยาลัย มึงคิดว่ามึงทำอะไรก็ได้วะ"

เสียงของธงที่ตะโกนไล่หลังของอาชาด้วยความโกรธและรู้สึกเสียหน้าที่อาชาแย่งเหมยไปต่อหน้าต่อตา ทั้ง ๆ ที่ธงได้เล็งเหมยไว้ตั้งแต่ในงานแล้ว

ต๊อบกับสกายที่เห็นเพื่อนนั่งอยู่ที่พื้นก็รีบวิ่งเข้ามาดู ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เกิดอะไรขึ้นวะธง ทำไมมึงไปนั่งกองอยู่ที่พื้นอย่างนั้นน่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอก" ธงบอกปัด ๆ พร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วปัดไปที่ก้นของตัวเอง

"มึงแน่ใจเหรอวะว่ามึงไม่ได้เป็นไร" ต๊อบยังคงเค้นถามเพื่อนด้วยความเป็นห่วง

"เออ กูไม่เป็นไรหรอกนะ ไปเหอะว่ะ แม่งกูหมดอารมณ์ง่วงแล้วด้วย" ธงบอกต๊อบไปแบบปัด ๆ เพื่อตัดความรำคาญ

"คุณอาชาคะ ไม่เป็นไรค่ะ เหมยขับรถไหว เดี๋ยวเหมยจัดการเอง เหมยไม่อยากรบกวน"

ปกติเหมยไม่ชอบให้ใครถูกเนื้อต้องตัวแต่อาชากลับรู้สึกเฉย ๆ และเกรงใจที่อาชาช่วยเหลือตัวเองขนาดนี้

"คุณอย่าดื้อสิคุณไหม เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมจะไปส่งคุณที่บ้าน ส่วนรถของคุณเอาไว้ที่มหาวิทยาลัยของผม เดี๋ยวตอนเช้าผมจะให้ลูกน้องขับไปส่ง เอาตามนี้นะครับ"

อาชาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เหมยกับเจสซี่นั่งไปด้วยกันด้านหลังรถหรู ส่วนตัวเองมานั่งอยู่ด้านหน้าคู่กับเสือ นี่เป็นภาพที่หายากมากที่เห็นอาชานั่งรถด้านหน้าคู่กับบอดี้การ์ด

"เจ้านายจะนั่งตรงนี้จริงเหรอครับ ให้ผมเรียกรถอีกคันมารับเจ้านายดีกว่าไหม" เสือที่รู้สึกเกร็ง ๆ เมื่อมีอาชานั่งข้าง ๆ ขณะขับรถ

"มึงจะเสียเวลาทำไมวะไอ้เสือ ไปได้แล้ว"

เสียงราบเรียบของอาชาก็แอบทำให้เสือเสียวสันหลังวาบ ยิ่งประกอบกับใบหน้าที่เรียบเฉยไร้อารมณ์ยิ่งทำให้ดูทรงพลังเข้าไปอีก

"คุณเหมยบอกทางบอดี้การ์ดของผมได้เลย เดี๋ยวผมจะได้พาเพื่อนคุณไปส่ง สภาพถ้าอยู่อีกแป๊บนึงจะอ้วกใส่รถผมแน่ ๆ เลย"

อาชาปกติเป็นคนพูดน้อย แต่กลับเหมย กลายเป็นคนพูดมาก ยกแม่น้ำเกือบสิบสายเพียงเพราะอยากหาข้ออ้างในการไปส่งเหมยและรู้ที่อยู่บ้านของเหมย

"ได้ค่ะ ได้งั้นรบกวนคุณบอดี้การ์ดด้วยนะคะ" เหมยก็พยักหน้าขอบคุณครั้งแล้วครั้งเล่า นั่งกอดเพื่อนรักที่ตัวสูงใหญ่กว่าเธอเกือบครึ่ง

ประมาณครึ่งชั่วโมงเหมยได้บอกทางเข้าบ้านให้กับเสือบอดี้การ์ดคนขับรถของอาชา

ระหว่างนี้อาชาก็ให้เสือลงไปซื้อยาแก้แฮงค์กับผ้าเย็นมาให้กับเจสซี่และเหมยที่ดูสภาพเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน

"อันนี้เอาให้เพื่อนคุณเช็ดหน้าเช็ดตา เผื่อจะได้ดีขึ้น" อาชายื่นผ้าเย็นและยาแก้แฮงค์ให้กับเหมย

"ขอบคุณมากนะคะคุณอาชา ไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงเลย" เหมยที่เกรงใจอาชามาก ๆ ก็รับผ้าเย็นจากมือแล้วแกะเช็ดหน้าเช็ดตาให้กับเพื่อนสาวที่เพิ่งจะอ้วกแตกบนทางเท้าของมหาวิทยาลัย

"ฉาน ...อยู่หนาย..ฮืม" เสียงครางยานของเจสซี่ที่ฟังแล้วก็ยิ่งดูตลกงอแงมาก ทั้งที่เหมยเอาผ้าเย็นเช็ดหน้าให้ ดูเหมือนว่าเหล้าหมักของภาคเหนือจะแรงจนทำให้เจ๊สซี่ถึงกับภาพตัด

"เจสซี่แกอยู่เฉย ๆ สิ ให้ฉันเช็ดหน้าให้แกก่อน" เหมยพยายามล็อกแขนของเพื่อนที่ปัดป่ายไปมาเหมือนปลาหมึกก็ไม่ต่าง

อาชาที่เห็นความพยายามของเหมยที่มีต่อเพื่อนอย่างเจสซี่ก็อดขำไม่ได้ จึงหลุดยิ้มมุมปาก

เสือที่เห็นเจ้านายยิ้มก็กลับรู้สึกขนลุกขนพองเพราะเหมือนกับเป็นรอยยิ้มของปีศาจที่แสยะยิ้มออกมา...

"มึงมองอะไรของมึงวะไอ้เสือ" เสือที่เผลอมองเจ้านายจนทำให้อาชารู้ตัว

"ปะ ปะ เปล่าครับ" เสือรีบปฏิเสธทันควัน

"เปล่าอะไรของมึง ก็กูเห็นอยู่เนี่ยว่ามึงจ้องกู" อาชายังคงหรี่ตาและจับผิดบอดี้การ์ดคู่ใจ

"ปกติผมไม่เคยเห็นเจ้านายยิ้มอย่างนี้ ก็เลยรู้สึกขนลุกนะครับ" เสือตอบไปตรง ๆ

"ไอ้เสือ...!" อาชาตะคอกเสือเบา ๆ แต่กลับเป็นภาพที่ดูตลกสำหรับเหมยมาก ๆ.....