ถูกตาต้องใจ

ไม่นานหลังจากนั้น การทำงานของเสือก็รวดเร็วทันใจ เสือเดินถือเอกสารของมหาวิทยาลัยและคัดข้อมูลของสองสาวออกมาให้กับเจ้านายอย่างอาชาได้อย่างรวดเร็ว

“นี่ข้อมูลของทั้งสองสาวครับเจ้านาย ผมให้คัดมาจากแขกทุกคนที่มาในวันนี้ แล้วก็ค้นข้อมูลเบื้องต้นสืบรู้มาว่า ผู้หญิงคนแรกชื่อเจสซี่ เจสสิก้า เป็นลูกครึ่งไทย-ออสเตรเลีย เธอเคยเรียนที่มหาวิทยาลัยของเรา จบปริญญาตรีที่นี่แล้วไปต่อที่ออสเตรเลียครับ”

“ส่วนคนที่สองชื่อเล่นชื่อเหมย ชื่อจริงชื่อสุทธิดาครับ เธออายุ 27 ปี เรียนจบรุ่นเดียวกับเจสสิก้า ทั้งสองคนนี้เป็นเพื่อนรักกันครับ"

"แต่สมัยที่เรียนผมไปสืบมาจากเพื่อนที่เรียนในรุ่นว่าเหมยคนนี้โดนเดือนโรงเรียนหักหน้าและหักอก ตอนนั้นเป็นข่าวดังมากจน เหมยต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะตรอมใจอยู่เกือบ 1 อาทิตย์” เสือรายงานเรื่องที่สืบมาอย่างละเอียด

“คนไหนคือเดือนโรงเรียน” พูดจบอาชาก็หันไปมองหน้าเสือ เพราะอยากรู้ว่าใครทำร้ายผู้หญิงที่เขากำลังสนใจ

“เดือนโรงเรียนชื่อเล่นชื่อธงครับ ที่นั่งอยู่ข้างๆ น้องเสื้อดำที่กำลังยื่นแชมเปญให้ก่อนหน้านี้” เสือชี้มือไปที่ไอ้ธงและต๊อบที่กำลังพยายามสานสัมพันธ์กับเหมยใหม่อีกครั้ง

“แกลองไปสืบมาสิว่าไอ้คนชื่อธงมันทำงานอะไรอยู่ที่ไหน ฉันอยากรู้” อาชาที่มีความสนใจในตัวของเหมยจึงอยากจะรู้ทุกอย่างในเรื่องราวชีวิตของเหมย แม้กระทั่งอดีตที่ผ่านมา

“ได้ครับเจ้านาย หากผมสืบทราบทั้งหมดเรียบร้อย ผมจะส่งข้อมูลให้นายในเมลนะครับ”

“ฮืม..” เสียงตอบกลับมาสั้นๆ แล้วอาชาก็จิบแชมเปญเบาๆ ต่อไป

ทุกคนเล่นเกมถามตอบกันอย่างสนุกสนาน อาชาที่ไม่เคยอยู่จนถึงงานเลิกเลยแม้แต่งานเดียวแต่งานนี้อาชายอมเสียเวลางานที่เป็นเงินเป็นทอง นั่งเฝ้าเหมยหญิงในดวงใจที่เขามีความสนใจใคร่รู้มากเป็นพิเศษ

“เหมย เรื่องครั้งนั้นพี่ขอโทษนะ” ธงที่เห็นโอกาสขณะที่เจสซี่เดินไปชนแก้วแชมเปญกับเพื่อนๆ ทุกคน จึงเอ่ยปากขอโทษเหมย

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่ธง เรื่องมันผ่านมาแล้ว เหมยเองก็ไม่ได้คิดอะไรตั้งนานแล้ว” เหมยตอบห้วนๆ เพราะรู้สึกรำคาญธงขึ้นมา

“ถ้างั้นน้องเหมยก็ช่วยรับไวน์แก้วนี้ ดื่มเชื่อมสัมพันธ์ครั้งใหม่ให้พี่หน่อยสิ” ธงถือโอกาสที่เจสซี่ปล่อยให้เหมยอยู่คนเดียวทำคะแนนกับเหมย

“ไม่เอาค่ะ เหมยไม่ดื่ม ไม่ใช่ว่าไม่อยากรับสัมพันธ์แต่เดี๋ยวเราก็คงไม่ได้เจอกันแล้ว ไม่จำเป็นต้องดื่มหรอกค่ะ” เหมยที่พูดตัดเยื่อใยกับธง

“โถ่น้องเหมย แสดงว่ายังโกรธพี่ น้องเหมยอยากกลับมาเป็นแฟนกับพี่ไหมล่ะ ตอนนี้พี่ยังไม่มีใครนะ” ธงที่พูดออกไป

“ไม่ล่ะค่ะ เหมยไม่อยากเจ็บอีกรอบ เหมยขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอกสักหน่อยแล้วกันนะคะ” เหมยพูดจบก็ลุกออกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปด้านนอกอาคาร

อาชาที่มองเห็นว่าเหมยได้เดินออกไปด้านนอก จึงถือโอกาสนี้เดินตามออกไปแสร้งทำทีว่าออกไปดูดบุหรี่

เสือที่เห็นว่าผู้เป็นนายเดินตามผู้หญิงที่กำลังเล็งไว้ ก็บอกให้บอดี้การ์ดตามออกไปด้านนอกให้อยู่ห่างๆ ให้ความเป็นส่วนตัวกับผู้เป็นเจ้านาย อย่ารบกวนเด็ดขาด

เหมยที่เดินออกมาสำรวจด้านนอก สูดอากาศ เหมยรู้สึกว่าตอนนี้ในหัวใจของเหมยได้ปลดล็อคทุกความเจ็บในอดีต ธงก็แค่ผู้ชายห่วยๆ คนนึงที่ทำนิสัยเสียใส่เธอก็เท่านั้น ไม่ได้มีค่าให้เธอไม่รักตัวเองแบบทุกวันนี้ซะที่ไหน

“คิดอะไรอยู่หรอ” เสียงหล่อทุ้มคมเข้มดังมาจากทางด้านหลัง

เหมยที่คิดอะไรเพลินๆ จึงเอี้ยวคอหันตามเสียง แล้วก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งภายใต้แสงเงามืด ยืนพิงกำแพงในชุดสูทหรูพร้อมกับในมือถือบุหรี่

“เอ่อ คุณ....” เหมยตั้งท่าจะถามชื่อ

“ผมชื่ออาชาครับ ไม่ทราบคุณชื่ออะไร” อาชาถามชื่อเหมยแบบสุภาพ

“ชื่อเหมยค่ะ”

อาชาโยนบุหรี่ลงพื้น ใช้เท้าขยี้แล้วเดินย่างสามขุมตรงมาหาเหมยที่กำลังเอี้ยวคอมองอาชาอย่างไม่ค่อยใส่ใจ

“ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณเหมย” อาชายื่นมือหนาออกไปเหมือนเป็นท่าทางเช็กแฮนด์ อาชายืนจ้องเข้าไปในดวงตาสวย ราวกับอยากค้นหาความรู้สึกบางอย่างก่อเกิดภายในใจของอาชา

“รังเกียจผมหรอ” อาชาที่ทำท่าทางจะชักมือกลับ เพราะเห็นว่าเหมยไม่ยอมจับมือด้วยจึงได้เอ่ยปากถามไปตรงๆ

“เปล่าหรอกนะคะ เหมยแค่ไม่ค่อยได้พบเจอผู้คนสักเท่าไหร่ค่ะ” เหมยจึงยื่นมือไปจับกับมือหนาใหญ่ของอาชาอย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท

“ทำไมคุณถึงไม่ค่อยได้พบเจอใครครับ” อาชาอยากสอบถามความเป็นมาของชีวิต เหมย

“เหมยเป็นนักเขียนนิยายนะคะ ปกติก็ไม่ค่อยได้พบเจอผู้คนสักเท่าไหร่ จะอยู่กับตัวอักษรเหมือนหนอนหนังสือซะมากกว่า”

ตอนที่เหมยพูดถึงงานเขียนและการอ่านหนังสือ เหมยดูมีความสุข จึงหัวเราะยิ้มร่าออกไป โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มนี้กำลังไปสะกดและตราตรึงหัวใจของผู้ชายที่ชื่ออาชาจนหมดใจ

อาชาที่ยืนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าเพียงแรกพบและก็ตกหลุมรักรอยยิ้มนี้จนหัวใจของอาชาเต้นไม่เป็นจังหวะ อาชาจ้องมองรอยยิ้มของเหมยราวกับโลกหยุดหมุน เหมือนเวลาไม่เดินหน้า

“แล้วคุณอาชาทำงานอะไรคะ” เหมยที่ไม่ได้ตั้งใจฟังอาชาตอนที่ขึ้นไปพูดประกาศโรงเรียนสักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่ฟังธงกับ ต๊อบที่เอาแต่พูดเรื่องสมัยก่อนจนน่าเบื่อ

“ผมทำงานที่ไร่ชาครับ” อาชาไม่ได้บอกเหมยว่าเป็นเจ้าของไร่ชา เพียงจะบอกว่าทำงานที่ไร่ชา

“จริงหรอคะ ไร่ชาที่ใหญ่ที่สุดในเชียงใหม่หรือเปล่า เห็นว่ามีคาเฟ่ชาเขียวด้วย” เหมยที่หันไปถามตาเป็นประกาย

“ใช่ครับคุณเหมยรู้จักหรอ” อาชาก็หันไปส่งรอยยิ้มมุมปาก

“เคยได้ยินแต่ชื่อไร่ชาพรหมเทพค่ะ ปกติเหมยชอบดื่มชาเขียวนะคะ แต่ส่วนใหญ่เหมยจะสั่งออนไลน์มา"

"แล้วก็เหมยชอบอยู่ที่บ้านมากกว่าที่จะออกไปเที่ยว” เหมยรู้สึกอยู่กับอาชาแล้วเป็นตัวเอง สบายใจที่จะพูดคุยเรื่องราวหลายๆ อย่างให้ฟัง โดยที่รู้สึกมีความเป็นกันเอง

“ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้เชิญคุณเหมยมาที่ไร่ชาสิครับ เดี๋ยวผมรับรองคุณเหมยเอง คุณเหมย อยากทานอะไรผมเลี้ยง” อาชาเอ่ยปากชวนเหมยไปเที่ยวไร่ชาของเขา ความสัมพันธ์นี้กำลังจะเริ่มต้นขึ้นจากคนสองคนที่เริ่มรู้จักกัน...