บทที่ 1

อริยาหรือน้องป๊อป เจ้าของนามปากกาอาริ ผู้โด่งดังด้วยนิยายวัยรุ่นตั้งแต่เมื่อเริ่มเป็นนักเขียนใหม่ ๆ ถ้านับย้อนเวลากลับไป น่าจะสิบปีได้แล้ว มันนานขนาดนั้นแล้วเหรอเนี่ย

“เฮ้อ!”

“เป็นอะไรอี่หล้าถอนหายใจ” เสียงถอนหายใจของเธอ ทำให้แม่ถึงกับต้องถาม ‘อี่หล้า’ ไม่ได้เป็นคำหยาบในภาษาเหนือ คำนี้ใช้เรียกลูกรักหรือลูกคนสุดท้อง ซึ่งอริยาก็ควบตำแหน่งนี้ เพราะเธอเป็นทั้งลูกคนสุดท้องและลูกรักของแม่

“แม่ปะ^[1]กับพ่อตอนไหนจ้าว”

“พ่อมางานบุญบ้านเฮา งานปอยหลวง^[2]” พ่อเธออยู่คนละหมู่บ้านกับแม่ เป็นเรื่องยากที่คนสมัยนั้นจะเจอกัน ส่วนมากก็เจอกันตามงานบุญ

“เฮ้อ!” ถอนหายใจอีกรอบ สองเดือนจะไปแซ่บกับใครดี เธอควรจะมีแฟนนะ อย่างน้อยถ้าทำกับแฟนมันก็ไม่น่าเกลียด แต่ว่าเธอจะไปหาแฟนจากไหน ตอนนี้เธออยู่ในหมู่บ้านแม่คำสบเปิน หมู่บ้านเล็ก ๆ ของจังหวัดเชียงราย

ผู้ชายในหมู่บ้าน ที่โสดมีอยู่แค่สองประเภท หนึ่งคือคนแก่อายุเกินหกสิบปีเพราะเมียตาย สองคืออายุต่ำกว่าสิบสาม มีแค่นั้นส่วนคนในวัยเดียวกับเธอมีคู่ ก็เป็นตุ๊ดเท่านั้นที่ยังโสด

“อี่ปอบอยู่ไหม” นั่นไงผู้ชายวัยไล่เลี่ยกับเธอ

“อยู่จ้าว เจ้พุธคนงาม” ผู้ชายที่อายุไล่เลี่ยกับเธอแต่กินไม่ได้เพราะเป็นของแสลง

“เรียกกูมาแต่เช้า มึงมีอะไร” เจ้พุธคนงามของเธอคือสาวประเภทสองผู้อวบอิ่มผิวดี จมูกโด่ง ถ้าเป็นดาราก็คงหล่อพอ ๆ กับน้องนายอะไรประมาณนี้

“ไปแอ่ว[3]บ้านเจ้อ้อมกั๋น” เธอกระโดดขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ซ้อนท้ายเจ้พุธ จุดหมายของเราไม่ได้ไกลมาก ห่างออกไปแค่ห้าร้อยเมตร

“ขี่รถอย่ามัวแต่คุยกันนะอี่หล้า”

 เสียงแม่ตะโกนไล่หลัง แม่จะสั่งแบบนี้ก่อนออกจากบ้านทุกครั้ง เพราะฉันกับเจ้พุธชอบคุยกัน แล้วไม่สนใจชาวบ้าน ก่อนหน้านี้ หมู่บ้านเราไม่ค่อยมีรถยนต์ผ่านไปผ่านมามากนักหรอก

แต่เดี๋ยวนี้สิตั้งแต่มีพระขี่ม้าบิณฑบาต วัดดังที่อยู่บนเขา ผู้คนจากทั่วสารทิศก็ผ่านหมู่บ้านของเรา แม่ก็เลยอดเป็นห่วงลูกสาวหล้าสุดที่รักไม่ได้

“มาอะไรกันแต่เช้าสู[4]” เสียงเจ้อ้อมอดีตสาวงามของหมู่บ้าน ปัจจุบันเจ้อ้อมก็ยังสวย ถึงจะอวบขึ้นเยอะก็ตาม

“ไม่รู้ นังนี่มันให้ไปรับมาเนี่ย บอกว่าอยากจะคุยด้วย” เจ้พุธยื่นปากมาทางเธอว่าคนที่อยากมาคืออริยา

“เจ้อ้อม ผู้พี่อ้อมอยู่ไหม” อริยาเอ่ยถาม

“ไม่อยู่ มีอะไรถามหาผู้ของฉัน” เจ้อ้อมถามขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ถามหาสามีแกไม่ได้เลยแกเป็นคนหวงสามีมาก

“คืองี้” อริยาขยับเข้าไปใกล้อีกนิด

“มีอะไร ทำไมต้องกระซิบกระซาบ”

“อันนั้น...อารมณ์มันเป็นจะไดม่วนก่อ[5]”  อริยาถามเองก็หน้าแดงเอง อายเอง

“อันนั้นคืออันไหนของมึง อี่ปอบ” เจ้อ้อมไม่เข้าใจสิ่งที่อริยาสอบถาม อะไรคืออันนั้นอันนี้

“ก็...ก็...นอนกับผัวน่ะ ม่วนก่อ” อริยาผู้ไม่เคยมีผัว แต่อยากรู้เรื่องความฟิน เธอก็เลยต้องมาสอบถามกับผู้รู้ ถึงจะอ่านจะฟังมาเยอะเธอก็อยากถามสด ๆ กับผู้มีประสบการณ์

“อีนิ เป็นละอ่อนสลิด[6]มาถามเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ ”

(อีนี่ เป็นเด็กแรดมาถามเรื่องผัว ๆ เมีย ๆ )

“เจ้ ๆ ต้องช่วยน้องหนา”

“ช่วยอะไร!” เจ้พุธเอ่ยถามอริยาอย่างไม่เข้าใจว่าจะให้ช่วยเรื่องอะไร

“น้อง...น้อง..”

“น้องอะไร” เจ้อ้อมเริ่มไม่อยากอดทนกับอริยาแล้ว  พูดชักช้าอยู่นั่นแหละ

“น้องอยากเอาผัว[7]”

“เอาผัว!/เอาผัว!” 

ทั้งสองเจ้ร้องเสียงหลง เพราะน้องป๊อปหรืออี่ปอบของพวกเธอไม่มีท่าทีว่าอยากได้ผัว ทำไมวันนี้เกิดอยากได้ขึ้นมา

“เธอมีแฟนเหรอ” เจ้อ้อมเอ่ยถามอย่างอยากรู้ หรือว่ายัยนี่จะมีแฟนแล้วไม่ได้บอกเจ้ ๆ อย่างพวกเธอ

“ไม่มี ถ้ามีจะมาให้เจ้ช่วยก๋า หาผัวให้น้องหน่อยน้องจะเอาผัว”

“ผัวนะอีชะนี ไม่ได้หาได้ง่ายๆ” เจ้พุธผู้ตามหาผัวมานานและยังไม่ได้พูดขึ้น

“ปัดแอปไหม” เจ้อ้อมเสนอแอปพลิเคชันสุดฮิต ที่คนอยากได้คู่เขาใช้กัน แต่ส่วนมากจะเป็นคู่นอนมากกว่าคู่แท้

“อีอ้อม ฮาลองมาแล้วได้พม่ากับหนุ่มอาข่าทั้งนั้น มึงก็รู้ว่าบ้านเราใกล้พม่ามากกว่าตัวเมืองเชียงรายอีก ฮา[8]ว่าถ้าเราเล็งผิดตอนมาเกิด คงได้เป็นคนพม่าไปแล้ว”

[1] ปะ ภาษาเหนือ แปลว่า เจอ

[2] งานปอยหลวง  งานบุญที่ยิ่งใหญ่ของคนภาคเหนือ เพื่อเป็นการจัดฉลองที่ยิ่งใหญ่ของวัด คำว่า “ปอย” มาจากคำว่า “ประเพณี “หมายถึง งานฉลองรื่นเริง ส่วนคำว่า “หลวง” หมายถึง “ยิ่งใหญ่”

[3] แอว ภาษาเหนือแปลว่า เที่ยว

[4] สูในความหมายภาษาเหนือคือ พวกเธอ

[5] จะไดม่วนก่อ ภาษาเหนือ หมายถึง เป็นอย่างไรสนุกไหม

[6] สลิด ภาษาเหนือหมายถึงแรด

[7] เอาผัว ภาษาเหนือแปลว่า มีสามีเป็นเรื่องเป็นราวหรือก็คือแต่งงาน

[8] ฮา ภาษาเหนือแปลว่า กู ใช้แทนตัวเองกับเพื่อนหรือคนอายุน้อย