MasukShare
ตอนที่ 29 ม่านบังใจ [2]
Tanggal publikasi:
2025-07-26 01:19:20
Bab terbaru
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 45 วสันต์เคียงคู่พธูยอดรัก
สองปีต่อมา“อิงเว่ยเร็วเข้าลูก หลงหลงอย่าวิ่ง ๆ” เสียงหวานของเยว่เล่อคอยเอ่ยเตือนบุตรสาวบุตรชายที่กำลังอยู่ในวัยซุกซนหลงหลงวิ่งไล่วิ่งแอบผู้เป็นน้องสาวอย่างนึกสนุก ก่อนจะวิ่งเข้าไปยังศาลาที่มีท่านอาจารย์รอท่าคอยสอนเขียนอักษรอยู่“จวิ้นอ๋องดูลูกสาวเราสิ ไม่ห่างพี่ชายเลยจริง ๆ”“ดีแล้วโตมาจะได้ไม่อ่อนแอ คนอื่นจะได้มิรังแกได้ง่าย ”“ท่านนี่คอยตามใจไปเสียหมด ระวังลูกจะเสียคนเอาได้นะเพคะ”“รู้แล้วน่า เยว่เล่อ...”“ท่านอ๋อง ไม่พอได้แล้วรึเจ้าคะ นี่ก็สองคนแล้วนะ” เยว่เล่อเพียงสบตาก็รับรู้ทุกสิ่ง“ไม่! ข้าอยากมีซักห้าหกคน นะ ๆ เยว่เล่อป่ะไม่อ่านแล้วนิทานพวกนี้ ไปเถอะนะ ๆ ”“เฮ้อ ก็ได้เจ้าค่ะแต่แค่รอบเดียวนะเจ้าคะ”“อืม ย่อมได้” จวิ้นอ๋องรับปากนางเพียงครั้งเดียวจริง ๆ หากนางต้องการเองรอบต่อไปนั่นก็ไม่นับกันแล้ว หึ ๆ”“ว๊าย อุ๊ย” เยว่เล่อตกใจที่จู่ ๆ ถูกอุ้มตวัดเข้าอ้อมแขนอย่างเร็วหลังสองสามีภรรยาจับพลิกคว่ำพลิกหงาย ทั้งนั่ง ทั้งยืน กันเสียหลายท่าจนสุขสมภิรมย์ เยว่เล่อก็ได้เอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจมาตลอด“อาหลง เหตุใดตอนนั้นไม่ไปหากันบ้างเลย ทั้งที่ทุ่งหญ้ากับวังหลวงอยู่ไม่ไกล” เยว่เล่อเขี่ยยอดอ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 44 ข้าหาได้ไร้ใจ
สองเดือนต่อมาพระราชวังมีการเฉลิมฉลองพิธีสมรสของจวิ้นอ๋องอย่างยิ่งใหญ่ ตระกูลอัน เผ่าทุ่งหญ้า ท่านตานาง ทั้งเสนาบดีใหญ่หลั่งไหลเข้ามาในงานพิธีที่จัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ทันทีที่เจ้าสาวก้าวเดินออกมาผู้คนทั่วทั้งงามต่างตะลึงในความงามของเจ้าสาว สินสอดในงานมีมากมายจนเรียกเสียงฮือฮา จวิ้นอ๋องร่ำรวยใยจะปล่อยให้ภรรยานำสินเดิมออกมาแต่งงาน เขาจัดการทั้งเงินทอง ตั๋วเงิน ที่ดิน เครื่องประดับล้ำค่ามากมายมอบให้กับนางหลงหลงเดินเคียงข้างผู้เป็นมารดาและบิดาด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม ในที่สุดวันนี้เด็กน้อยก็มีครอบครัวพร้อมหน้า อีกทั้งท่านพ่อยังเก่งกาจ รูปงาม เช่นนี้ถึงจะเหมาะสมกับท่านแม่คนงามของเขา“อาหลง เยว่เล่อ วันนี้ข้าดีใจยิ่งนักในที่สุดเจ้าก็ได้มาเป็นลูกสะใภ้ข้าสมใจเสียที” ไทเฮามอบไข่มุกพันปีเป็นของขวัญวันแต่งงานของพวกเขา พร้อมที่ดินอีกมากมายท่านตานางก็หาได้น้อยหน้าไม่ มอบทั้งม้า ทั้งของล่ำค่าของเผ่าทุ่งหญ้าให้กับฝ่ายเจ้าบ่าวเช่นกัน“ขอบพระทัยฝ่าบาทเพคะ” เยว่เล่อและจวิ้นอ๋องร่วมดื่มสุรามงคลด้วยความชื่นมื่น ทั้งท่านตาและไทเฮาต่างกระซิบขอหลานอีกคนอย่างวาดหวัง ทั้ง จวิ้นอ๋องเองยังตกคำรับเป็นมั่นเป็นเหมาะ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 43 ลุ่มหลงรัก
จวิ้นอ๋องบรรจงวางเยว่เล่อลงเตียงช้า ๆ สองตาประสานลึกซึ้ง จวิ้นอ๋องรีบถอดชุดจากตัวอย่างเร่งรีบ เพียงชั่วพริบตากายแกร่งก็เปลือยเปล่าต่อหน้าเยว่เล่อจนนางนึกอายต้องหันหน้าหนี“เยว่เล่อเร็วเข้า”“เร็วอันใด”“อ่อ เช่นนั้นข้าถอดเอง” จวิ้นอ๋องรีบร้อนไม่เสียเวลาปลดอาภรณ์น้อยชิ้นของนางให้เสียเวลา มือหนาเพียงกระชากชุดนางก็หยุดติดมือใหญ่ออกมา พลันปรากฏเรือนร่างงดงามขาวเนียนแก่สายตา เยว่เล่อพวงแก้มแดงปลั่งเนื้อตัวสั่นไหวจนแดงก่ำไปทั้งตัว“อ๊ะ อ๊า จะจวิ้นอ๋อง”“อืม เรียกอาหลง เยว่เล่อ”“อ๊ะ อะอาหลง อ่า” เยว่เล่อถูกจวิ้นอ๋องทรมานทั้งบนทั้งล่างพร้อมกันจนนางต้องดิ้นอย่างทรมานราวไฟเผา ลิ้นเปียกชื้นตวัดเลียตุ่มไตกลางเต้าใหญ่อย่างหลงใหล ลิ้นหนาดูดวนย้ำซ้ำ ๆ ที่ปทุมใหญ่ของนางครั้งแล้วครั้งเล่าจนเปียกชื้นมืออีกข้างก็ฟ้อนเฟ้นรุนแรงขึ้นตามแรงปรารถนาในนาง มือเยว่เล่อเองก็ปัดป่ายไปจนทั่วเนื้อตัวของจวิ้นอ๋อง จนเผลอลูบต่ำลงไปแต่นางยั้งมือไว้สะก่อน และนั่นทำให้จวิ้นอ๋องชะงักค้างตัวแข็งทื่อ เยว่เล่อจึงเปลี่ยนเป็นดูดดึงตุ่มเนื้อน้ำตาลของเขาแทน เลียนแบบที่เขาทำกับนาง ลิ้นเล็กดูดเลียตวัดไปมาเฉกเช่นเขาทำกับนางจวิ้นอ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 42 มังกรน้อยจอมวุ่น
“ท่านแม่” หลงหลงวิ่งเข้าไปกอดมารดาอย่างคิดถึง เยว่เล่อย่อตัวดึงลูกชายเข้าสู่อ้อมอก มือลูบหลับปลอบจนหลงหลงสงบลง“ลูกแม่ โอ๋ ๆ ไม่ร้อง ๆ แม่อยู่นี่ ๆ”“ท่านแม่หลงหลงง่วงแล้ว” เด็กน้อยใช้สองมือขยี้ตาไปมาอย่างง่วงงุน“ป่ะเช่นนั้นเราก็กลับกันเถอะ” เยว่เล่อเตรียมจูงบุตรชายกลับไปเรือนนอกวัง“เจ้าจะไปที่ใดเยว่เล่อ”“กลับเรือนเจ้าค่ะ” เยว่เล่อตอบไม่มองหน้า“เหตุใดไม่นอนนี่ นี่ก็มืดค่ำแล้ว อีกอย่างหลงหลงก็ง่วงแล้ว จะทรมานเขาไปทำไมกัน”“ไม่ดีกว่าเจ้าค่ะ” เยว่เล่อดึงมือบุตรให้ออกเดินตาม“เยว่เล่อนอนนี่!” จวิ้นอ๋องครั้งนี้ไม่ฉายแววหยอกเย้า เอ่ยเสียงเข้มเชิงบังคับ“เฮ้อ ก็ได้แต่แค่ข้ากับหลงหลง อ๊ะท่าน!” เยว่เล่อตกใจตาโตที่จวิ้นอ๋องมิวายรังแกนางหลงหลงน้อยรู้ความรีบปล่อยมือมารดายกมือขึ้นปิดตาทำไม่รู้ไม่เห็น ยิ่งทำให้ผู้เป็นพ่อนึกเอ็นดูในความฉลาดเฉลียวของผู้เป็นบุตรชายจวิ้นอ๋องเมื่อเห็นว่าดึกมากแล้วก็จำใจล่าถอย เขามีวิธีที่จะทำให้เยว่เล่อใจอ่อนกลับมาชื่นชอบในตัวเขาเช่นเดิม ครั้งนี้เขาไม่ยอมให้นางหนีไปอีกแล้ว อีกทั้งหลงหลงน้อยของเขาช่างน่ารักน่าชัง แถมยังบอกว่ามีแต่บุรุษมาขอเป็นพ่อของเขาอีก ฟังแล้วใจ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 41 เจ้าคือใคร [2]
“เอาล่ะ ๆ เก่งก็เก่ง นี่ก็ใกล้เวลาที่ข้าต้องไปแล้ว ว่าแต่เจ้าพลัดหลงงั้นรึ เหตุใดถึงได้มาเดินในวังหลวงเพียงลำพัง”“ไม่ ๆ ข้าแอบท่านแม่มา”“ห๊ะ แอบมาแล้วพ่อแม่เจ้าเป็นผู้ใดเล่า ป่านนี้ไม่ตามหาเจ้าให้วุ่นแล้วรึ”“ชู่ว ข้าไม่มีพ่อ มีเพียงท่านแม่ท่านตา ถึงจะมีแต่คนแย่งกันเป็นพ่อข้ามากมายก็ตามที” หลงหลงยกนิ้วขึ้นมาป้องปากอย่างน่าเอ็นดู พร้อมยื่นหน้าไปกระซิบเบา ๆ กับผู้ที่ตนนับว่าเป็นสหายใหม่“หึ แม่เจ้าเป็นหญิงงามเช่นนั้นรึ หญิงงามเช่นไรเจ้าถึงไม่มีพ่อ รึพ่อเจ้าเอ่อ ตายแล้วงั้นรึ” ยิ่งได้พูดคุยจวิ้นอ๋องก็หลวมตัวลุ่มหลงกับความช่างพูดของเจ้าเด็กหลงหลงหลงหลงเองก็นึกชอบบุรุษผู้นี้ ปกติเขาไม่ยอมพูดคุยกับบุรุษคนไหนยาวเหยียดขนาดนี้“แน่นอนแม่ข้างามสมชื่อ พ่อข้าเห็นท่านตาบอกว่าเป็นบุรุษไร้ความรับผิดชอบ เขาไม่ชอบแม่ข้า ข้าแอบได้ยินมาว่าเป็นชาวต้าเว่ย”“บุรุษต้าเว่ยเราใยจะไร้ความรับผิดชอบ” จวิ้นอ๋องจู่ ๆ ก็คิ้วกระตุก ใยในใจเขารู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง“ท่านอ๋อง ได้เวลาแล้วขอรับ” หลี่อี้เอ่ยเตือน ในใจนึกเหมือนเห็นพ่อกับลูกกำลังสนทนากันอยู่ก็มิปาน หน้าก็คล้าย ท่าทางก็เหมือน ก่อนจะส่ายหัวน้อย ๆ กับความคิ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 40 เจ้าคือใคร [1]
หลงหลงเมื่อเห็นว่ารถม้าหยุดนิ่งและเสียงของมารดาไกลออกไปก็ออกจากที่ซ่อนอีกทั้งรีบวิ่งลงจากรถม้า เด็กน้อยมองจดจำที่ ๆ รถจอดอยู่อย่างขึ้นใจ ขอเพียงไปเที่ยวชมเมืองใหญ่แห่งนี้เพียงครู่ก็จะกลับมาซ่อนอยู่ที่เดิมก็คงทันมารดาพอดีเด็กน้อยวิ่งเร็ว ๆ เข้าไปในที่ ๆ เป็นสวนดอกไม้ขนาดใหญ่ ดวงตามองสอดส่องไปทั่วทั้งตำหนักน้อยใหญ่ที่ตั้งเรียงราย เหล่าทหารเดินสวนเป็นขบวน นางกำนัลเองก็มีแต่คนงาม ๆ สิ่งของแปลกตาทำให้เด็กน้อยเพลิดเพลินจนลืมเวลา เดินลัดเลาะมาเรื่อย ๆ จนเข้าใกล้ลานใหญ่ที่แว่วเสียงดนตรีและพูดคุยของผู้คน โดยมิทันได้ระวังทางก็สะดุดล้มเข่ากรแทกพื้นอย่างแรง“หลี่อี้ นั่นลูกหลานผู้ใด” จวิ้นอ๋องที่เห็นเด็กชายตัวน้อยล้มลงก็รีบวิ่งเข้าไปหา“เจ้าเด็กน้อย”“ฮือ” หลงหลงส่งเสียงครางเพียงครั้งเดียวก็กลั้นเจ็บ เบ้หน้าน้ำตารื้นแต่ก็มิยอมส่งเสียงร้องไห้แต่อย่างใดจวิ้นอ๋องตะลึงเมื่อเด็กน้อยมองหน้าเขา ดวงตาเช่นนี้คล้ายนางยิ่งนัก เพียงครู่ก็ได้สติรีบเปิดกางเกงมองดูเข่าของเด็กน้อยที่เห็นว่าปริแตกเพียงเล็กน้อย จึงช้อนอุ้มเดินอาด ๆ ไปยังเรือนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี“เจ้าชื่ออะไรเจ้าเด็กน้อย” จวิ้นอ๋องเอ่ยเสียงท
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 24 เล่ห์สตรี [2]
เมื่อนางไม่อาจใช้แรงได้จึงเปลี่ยนเป็นใช้ปากแทน คำผรุสวาทพ่นออกมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ทำเอาถ้อยคำที่นางเปล่งวาจากล่าวหาว่าจวิ้นอ๋องจะสวมหมวกเขียวให้หลานชายตนเองทำให้เขาไม่อาจอดทนกับความป่าเถื่อนของสตรีตรงหน้าได้อีกต่อไป“นี่เจ้า! บังอาจนัก ข้าและนางต่างบริสุทธิ์ใจ อย่าคิดว่าคนอื่นจะเป็นเหมือนอย่างเ
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 22 ข้าชักทนไม่ไหว [2]
จวิ้นอ๋องอยู่ชมการฝึกซ้อมของเหล่าทหารจนเป็นที่พอใจก็ควบอาชาคู่ใจพร้อมองครักษ์มุ่งหน้ากลับตำหนักเหมันต์ พร้อมทั้งกำชับให้หลี่อี้ไปกระทำบางอย่าง พลันใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งกลับเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นที่มุมปากหยักขึ้นเผยพิรุธร้ายกาจเด่นชัด[อุทยานจิ้นเหลียน]อันหนิงเยว่และสุ่ยโอหยาง เลือกอุทยานบัวทองแห่
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 20 พิษรักแรงหึง [2]
“อ้าวเยว่เล่อ ลุกขึ้นเถอะไม่มากพิธี มานั่งนี่สิ” ไทเฮายิ้มแย้มน้ำเสียงเจือกระแสเมตตาและเอ็นดู“อะเอ่อคือว่า เยว่เล่อเพียงมาชั่วครู่ เอ่อ” เยว่เล่ออึกอักมิกล้าเงยหน้าขึ้นมอง และนางก็ไม่อยากไปนั่งใกล้ท่านอ๋อง ใช่!ในใจนางยังนึกโกรธอยู่ไม่น้อย ในขณะที่กำลังลังเลในใจพลันก็มีเสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังนำก่อน
ร่ายรักท่านอ๋องไร้ใจ ตอนที่ 19 พิษรักแรงหึง [1]
‘ก๊อก ๆ ๆ’“คุณหนูเจ้าขาตื่นเถอะเจ้าค่ะ” ไห่ถังนึกแปลกใจวันนี้ผู้เป็นนายตื่นสาย แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานคุณหนูของนางออกไปตะเวนเที่ยวเล่นนอกวังมาก็นับว่ามีเหตุผล“อื้อ ยามใดแล้วไห่ถัง โอ๊ย เมื่อวานยังดี ๆ อยู่เลยเหตุใดเช้านี้ข้าขบเมื่อยไปทั้งตัวราวโดนของหนักทับเช่นนี้เล่า” เยว่เล่อชูยกแขนบิดตัว
Anda juga akan menyukai
ชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล687.7K Dibacaบุตรสาวขาโหดกลับมาหลังตายอนาถ
เหยียนซี156.5K Dibacaเพียงนางที่ข้าจะรัก
ชวี่เหว่ย24.3K Dibacaข้ามภพมาเป็นภรรยาอัปลักษณ์แสนร้ายกาจ
ดอกท้อในสายลม43.6K Dibacaข้ามมาเป็นภรรยาผู้ไม่เอาไหนแห่งซัวเถา
มิณิณ/ชงฉีป๋อซาน1.5K Dibacaเมื่อฉันย้อนเวลากลับมาเลือกพ่อของลูกอีกครั้งในยุค 80
หลี่จินผิง880 Dibacaลูกอนุเช่นข้า ขอตัดใจ
แคลร์ออสติน510 Dibacaบทเพลงเชื่อมรัก
ศรีสรรค์155 Dibaca
