ตอนที่15 รสชาติแห่งความหวัง

ด้านหน้าร้าน ถังเหยาได้ยินเสียงเคาะประตูเบาๆ จึงเดินออกมาดู แล้วต้องแปลกใจไม่น้อยเมื่อเห็นเกาเหวินยืนอยู่ตรงนั้นเจ็ดโมงครึ่งเช้าเองนะ...มาถึงตั้งแต่เช้าแบบนี้ คิดจะมากินอาหารเช้าหรือยังไงกัน? ยังไม่ได้เริ่มทำอาหารเลยด้วยซ้ำ

“สวัสดีครับคุณถัง ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าร้านเปิดขายอาหารเช้าตอนกี่โมงครับ?”

“ขอโทษด้วยค่ะคุณเกา ร้านเราไม่ได้ขายอาหารเช้าค่ะ”

เกาเหวินได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็พลันดูผิดหวังขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด ถังเหยารู้สึกแปลกใจเลยถามว่าเกิดอะไรขึ้น เขาจึงเล่าเรื่องของกู้จื่ออวี้ให้เธอฟัง พร้อมหยิบใบวินิจฉัยสุขภาพเมื่อวานให้ดู เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายที่ดูสุขุมคนนั้น จะป่วยหนักขนาดนี้

“จริงๆ ผมก็พยายามไปซื้อจากร้านอื่นให้แล้วนะครับ แต่เขากินไม่ได้เลย...ใครจะคิดว่าเมื่อวานเขาจะกินได้เยอะขนาดนั้น แถมตอนกลางคืนก็ยังหลับได้ดี ไม่กระสับกระส่ายเหมือนทุกที ผมเลยกะว่าจะมาซื้อให้ครบสามมื้อเลย แต่ไม่รู้ว่าร้านคุณไม่ได้ขายอาหารเช้า”

กินของเดิมซ้ำๆ ทุกวันอาจจะเบื่อเอาได้นะคะ แล้วสุขภาพแบบนั้นก็ควรจะทานให้ครบหมู่ด้วย ถึงจะได้สารอาหารเพียงพอ”

“คุณหมอก็พูดแบบนั้นเหมือนกันครับ แต่ถ้าเขากินไม่ลง ผมก็ฝืนไม่ได้จริงๆ เขาเคยพูดว่ารสชาติมันจืดเหมือนน้ำเปล่า จะให้ผมบังคับป้อนก็คงไม่ไหว มีครั้งนึงเขาพยายามฝืนกินเข้าไปเอง แต่ก็อาเจียนหมด แค่ได้กลิ่นก็เวียนหัวแล้ว ดีที่เมื่อคืนเขากินได้บ้าง ไม่งั้นทั้งวันคงไม่ได้กินอะไรเลย”

ผู้ชายคนเมื่อวานตัวสูงใหญ่ขนาดนั้น กินแค่ข้าวชามเดียวต่อมื้อคงไม่พอแน่ๆ ยิ่งถ้าทั้งวันกินอยู่ไม่กี่อย่างแบบนี้ก็คงไม่ดีเท่าไหร่ “งั้นถ้าวันไหนที่บ้านฉันทำอะไรกิน ก็จะทำเผื่อเขาอีกหนึ่งส่วนละกัน ยังไงก็ดีกว่าให้เขาต้องกินซ้ำอยู่แค่ 1-2 เมนูทุกวัน คนปกติยังเบื่อเลย นับประสาอะไรกับคนป่วย”

พอฟังมาถึงตรงนี้ ดวงตาของเกาเหวินก็เป็นประกายขึ้นมาทันที หน้าตาสดใส รีบพูดขอบคุณอย่างต่อเนื่อง “งั้นก็ดีเลยครับ ขอบคุณคุณถังมากๆ ถือว่าโชคดีจริงๆ”

เช้านี้เกาเหวินเดินถือกล่องโจ๊กซี่โครงกลับไปด้วยความพอใจ กลิ่นหอมของซี่โครงตุ๋นทำเอาเขาแทบกลั้นใจไม่ไหว อยากจะขอกินเองอีกถ้วยด้วยซ้ำ แต่ก็เกรงใจ จะไปขอเพิ่มอีกก็ไม่กล้า วันนี้เธอก็ไม่ได้เตรียมไว้ล่วงหน้าแต่ยังแบ่งให้ ก็ถือว่าเกินคาดแล้ว

เมื่อกู้จื่ออวี่ได้ยินเกาเหวินเล่าให้ฟัง เขาก็ไม่ได้พูดอะไร เกาเหวินเลยนึกว่าจะต้องโน้มน้าวเขาอีกสักพัก แต่พอคนที่นั่งอยู่เปิดกล่องออก กลิ่นหอมของข้าวต้มตุ๋นซี่โครงก็ลอยออกมาอ่อนๆ ด้านบนโรยด้วยต้นหอมและพริกไทยเล็กน้อย เกาเหวินบอกว่าเขาไม่ชอบกินผักชีกับกระเทียมเจียว เลยไม่ได้ใส่มา

ข้าวต้มจนข้นพอดี เม็ดข้าวบานเนียนหอมกลิ่นเนื้อ ซี่โครงตุ๋นเปื่อยนุ่ม พอกินเข้าไปให้ความรู้สึกอุ่นสบายอย่างบอกไม่ถูก เมื่อคืนเขานอนหลับได้ดี ตื่นมาก็ไม่ปวดหัว เป็นครั้งแรกในรอบหลายวันเลย ที่กู้จื่ออวี่รู้สึกว่าเริ่มต้นวันใหม่ได้อย่างสบายใจ

แม้ว่าเช้านี้ถังเหยาจะเตรียมหมูตุ๋นตงพอไว้สองหม้อ แต่พอมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ เธอก็ยังคงต้องขายตามระบบสั่งอาหารในแอปอยู่ดี ก็เพราะลูกค้าที่มาที่ร้านแทบทุกคนล้วนสั่งหมูตุ๋นตงพอก่อน แล้วค่อยเลือกเมนูอื่นตามมา พอตกเที่ยงก็มีคนมาต่อแถวรอกันตั้งแต่ก่อนร้านเปิด จนถึงเวลาประกาศว่าหมดถึงจะเลิกเข้าแถว

ตอนแรกคนแถวนี้ก็ยังไม่สนใจอะไรกันมาก แต่พอเห็นว่าเป็นแบบนี้ทุกวัน พอใกล้ๆ สิบเอ็ดโมงหรือห้าโมงเย็นก็มีคนมายืนรอกันหน้าร้านตลอด ทั้งที่ไม่ใช่ช่วงจัดโปรหรือเทศกาลอะไรเลย ก็เริ่มเดากันแล้วว่าร้านนี้ต้องมีอะไรดีแน่ๆ จากคนในกองถ่าย ไม่ว่าจะเป็นผู้กำกับ นักแสดง ไปจนถึงทีมงาน ก็เริ่มให้ความสนใจกับร้านตระกูลถังมากขึ้นเรื่อยๆ 

“เธอเคยไปกินข้าวที่ตระกูลถังรึยัง? เห็นคนต่อคิวกันทุกวันเลย ต้องอร่อยมากแน่ๆ”

“ช่วงนี้เห็นใครๆ ก็ถามแต่เรื่องร้านนี้ เราเองก็เริ่มสงสัยแล้วว่ารสชาติจะเป็นยังไงกันแน่”

เสียงซุบซิบในกลุ่มนักแสดงและทีมงานดังไปทั่วบริเวณกองถ่าย

“ได้ยินมาว่าผู้กำกับเฉิน ผู้กำกับซ่ง ก็เป็นขาประจำที่ร้านนี้นะ ครั้งก่อนนักแสดงในทีมไปกินยังเจอทั้งสองคนอยู่ที่นั่นเลย”

“งั้นถ้าวันนี้ไม่มีถ่ายซ่อมตอนเย็น ไปลองกันไหม?”

“ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวนี้ผู้กำกับสองคนนั้นเลิกกองตรงเวลาทุกวันเพื่อไปกินข้าวกัน เห็นไหมล่ะว่าช่วงนี้แทบไม่มีถ่ายซ่อมเลย ยกเว้นฉากกลางคืนที่เลี่ยงไม่ได้จริงๆ”

‘Meo Blog’ หรือชื่อจริงว่า ซินหยาง เป็นสตรีมเมอร์สาวชื่อดังสายกินเที่ยว มีผู้ติดตามกว่า 6 ล้านคน ด้วยลุคน่ารักสดใส เสียงหวานฟังสบาย ทำให้เธอกลายเป็นหนึ่งในสตรีมเมอร์ที่ได้รับของขวัญเยอะที่สุดจากแฟนคลับ

วันหนึ่งขณะที่กำลังไลฟ์คุยกับแฟนๆ มีคนถามว่าเธอรู้จักร้านตระกูลถังไหม ได้ยินว่ามีเมนูเด็ดอย่าง “หมูตุ๋นตงพออันดับหนึ่งในจักรวาล” ไม่มีใครล้มแชมป์จานนี้ได้เลย ตั้งแต่เปิดขายมาก็ครองอันดับหนึ่งมาตลอด พอได้ยินแฟนคลับเล่าอย่างมีอารมณ์ แถมแนบรูปแคปหน้าจอหัวข้อ “ศึกชิงบัลลังก์อาหารของร้านตระกูลถัง” มาด้วย ซินหยางก็ถึงกับอึ้งไปเลย ไม่คิดว่าร้านข้าวร้านหนึ่งจะมีคนพูดถึงเยอะขนาดนี้ จนกลายเป็นหัวข้อฮ็อตราวกับดาราดัง

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอเลยแอบไปส่องดูที่กลุ่มอาหารเหิงเตี้ยน และสุดท้ายก็โดนอาหารในร้านนั้นตกเข้าเต็มๆ ออกจากวงวนไม่ได้อีกเลย ทุกวันเธอได้แต่เลื่อนดูรูปอาหาร ที่คนโพสต์พร้อมกลืนน้ำลายเงียบๆ คนเดียว ถึงขั้นต้องลากเพื่อนไปกินด้วยกันให้ได้ เธออาศัยอยู่ในปักกิ่ง จะให้โผล่ไปทันใจก็คงไม่ง่ายนัก จนในที่สุดหลังจากเคลียร์ตารางงานเรียบร้อย เธอก็ได้เดินทางมาที่เหิงเตี้ยนเสียที