ร้านนี้มีรักไม่รับปาปารัสซี่

ร้านนี้มีรักไม่รับปาปารัสซี่

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2025-11-24
โดย:  เฉินม่านอิ๋งยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
10
2 การให้คะแนน. 2 ความคิดเห็น
126บท
1.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

หลังลาออกจากงานในเมืองใหญ่ ถังเหยา เลือกกลับมาใช้ชีวิตเรียบง่ายใน "เหิงเตี้ยน" เมืองที่เต็มไปด้วยกองถ่ายละครและคนในวงการบันเทิง แต่เธอไม่ได้กลับมาเพื่อไล่ตามแสงไฟของใคร เธอเปิดร้านอาหารเล็ก ๆ ริมทาง เสิร์ฟกับข้าวร้อน ๆ แบบบ้าน ๆ รสชาติเรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง จนลูกค้าหลายคนต้องกลับมาเพราะ "คิดถึงรสมือแบบนี้" แม้ไม่มีป้ายร้าน ไม่มีโปรโมชั่น แต่คนก็แวะเวียนกันมาแน่นทุกวัน เพราะอาหารของถังเหยา รสชาติอร่อยจนลืมไม่ลง รวมถึงเขากู้จื่ออวี่ พระเอกหนุ่มสุดฮอตที่ชอบมาเงียบ ๆ แค่เพื่อได้กินข้าวฝีมือเธออีกสักมื้อ ไม่ใช่เพราะเทรนด์ ไม่ใช่เพราะแสงแฟลช แต่เพราะรสชาติที่ยิ่งกว่าติดใจ บางที...ความรักก็เริ่มจากคำว่า "กินดี" ก่อนจะกลายเป็น "อยู่ด้วยกันดีไหม" โดยไม่รู้ตัว "เปิดร้านในเมืองดารา แต่คนต่อคิวคือคนหิว ไม่ใช่คนตามเทรนด์" อยากรู้ว่าร้านนี้มีดีแค่กลิ่นกับข้าว หรือมีพระเอกแนบมาด้วย ต้องลองเปิดอ่านเอง #ความรักอุ่นกว่าข้าว #รสมือถังเหยา #ร้านเล็กในเหิ้งเตี้ยน

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่1 ร้านเปิดใหม่ตระกูลถัง

كان صوت الماء المتساقط يتردّد من داخل الحمّام.

كان رائد وهاب يستحمّ.

الساعة الثالثة فجرًا.

لقد عاد للتوّ.

وقفت ليان جابر أمام باب الحمّام، ترغب في التحدّث إليه بشأن أمرٍ ما.

كانت متوتّرة، لا تدري إن كان سيوافق على ما ستخبره به أم لا.

وبينما كانت تفكّر في الطريقة المناسبة لبدء الحديث، سمعت فجأة أصواتًا غريبة من الداخل.

أنصتت جيّدًا، لتفهم أخيرًا أنّه كان يحاول أن يُريح نفسه وحده.

تتابعت أنفاسه المكتومة، كضرباتٍ ثقيلة متلاحقة تهوي على صدرها، فأحسّت بألم ينتشر في كيانها كالموج، يغمرها حتّى كادت تختنق.

كان اليوم ذكرى زواجهما، مرور خمس سنوات على زفافهما، ومع ذلك لم يجمع بينهما شيء كزوجين.

أ فحقًا يفضّل أن يُريح نفسه...على أن يلمسها؟

ومع ازدياد أنفاسه اضطرابًا، دوّى صوته المكبوت فجأة: "رانيا..."

كانت تلك الكلمة آخر ما تبقّى من صبرها، كسرت ما في داخلها من تماسك.

وضعت يدها على فمها كي لا تبكي بصوتٍ مسموع، ثمّ استدارت مسرعة، لكنّها تعثّرت في خطوتها الأولى واصطدمت بحوض الغسيل، فسقطت أرضًا.

"ليان؟" جاء صوته من الداخل، لم يزل لاهثًا، يحاول أن يبدو متماسكًا.

قالت وهي تتلعثم: "كنتُ أريد دخول الحمّام، لم أعلم أنّك تستحمّ..." كانت تكذب كذبة ركيكة، فيما تتشبّث بحافة المغسلة محاولةً الوقوف.

لكنّ الأرض كانت مبلّلة، وكلّما استعجلت ازدادت ارتباكًا. وحين وقفت أخيرًا، خرج رائد من الحمّام مرتديًا روبا أبيض غير مرتّب، لكنّ حزامه كان مشدودًا بإحكام.

"هل سقطتِ؟ دعيني أساعدك." قال وهو يمدّ يده نحوها.

ألمعت الدموع في عينيها، لكنها دفعت يده برفقٍ وحزم: "لا حاجة، أستطيع وحدي."

ثمّ كادت أن تنزلق مرّة أخرى، فعرجت تتعثّر وهي تفرّ هاربة إلى غرفة النوم.

نعم...تهرب، فهذه الكلمة ليست مبالغة أبدًا.

طوال السنوات الخمس التي قضتها زوجة لرائد، كانت دائمًا تهرب.

تهرب من العالم الخارجي، وتهرب من نظرات الناس الغريبة، وتهرب أيضًا من شفقة رائد وتعاطفه—زوجة رائد... عرجاء.

كيف لامرأةٍ عرجاء أن تليق برجل ناجح متألّق مثله؟

لكنّها كانت تملك يومًا ساقين جميلتين...

خرج رائد خلفها بصوتٍ لطيفٍ قلق: "هل تألمتِ؟ دعيني أرى."

"لا، لا بأس." قالت وهي تغطّي نفسها بالبطّانية، تخفي خجلها وارتباكها.

"حقًّا لا بأس؟" سألها بصدقٍ واهتمام.

"نعم." أجابت وهي تدير ظهرها له.

"ألن تذهبي إلى الحمّام؟"

"لم أعد أرغب، دعنا ننام." همست بصوتٍ خافت.

"حسنًا، بالمناسبة، اليوم ذكرى زواجنا. اشتريت لكِ هدية، افتحيها غدًا لترَي إن كانت تعجبك."

"حسنًا." أجابت بهدوء. كانت الهدية موضوعة عند رأس السرير، وقد رأتها بالفعل، لكنّها لم تكن بحاجةٍ إلى فتحها لتعرف ما بداخلها.

كان الصندوق كلَّ عام بالحجم نفسه، وفي داخله الساعة نفسها تمامًا.

وفي درجها، مع هدايا أعياد ميلادها، ترقد تسع ساعات متطابقة، وهذه هي العاشرة.

انتهى الحديث عند هذا الحدّ، أطفأ الضوء واستلقى، فيما امتلأت الغرفة برائحة رطبة من صابون الاستحمام. ومع ذلك، بالكاد شعرت هي بانخفاض الفراش، فسريرهما ذو المترين، تنام هي عند هذا الطرف، ويستلقي هو عند أقصى الطرف الآخر، والمسافة بينهما تتّسع لثلاثة أشخاصٍ آخرين.

لم يتحدّث أيّ منهما عن رانيا، ولا عمّا حدث في الحمّام، كأنّ شيئًا لم يكن.

تمدّدت جامدة، وحرارة الدموع تلسع عينيها.

رانيا...رانيا قاسم، زميلته في الجامعة، حبيبته الأولى، ومعبودته.

حين تخرّجا، سافرت رانيا إلى الخارج، وافترقا. انهار بعدها رائد، وغرق في الشراب.

كانت ليان زميلته منذ المدرسة الإعدادية.

تعترف بأنّها أحبّته منذ ذلك الحين، بصمتٍ وخجل.

في ذلك الوقت، كان هو فتى المدرسة الوسيم، الطالبَ المتفوّق الباردَ الطباع.

أمّا هي، فكانت طالبةَ فنون، جميلة، لكنّ الفتيات الجميلات كثيرات، وفي عالم مدرسيّ تُقاس فيه القيمة بالدرجات وحدها، لم تكن طالبةُ الفنون لافتة إلى ذلك الحدّ، بل إنّ البعض كان يحمل تجاهها شيئا من التحامل.

فبقي حبّها سرًّا لا يُقال، يخصّها وحدها، لم يخطر ببالها يومًا أنّها ستقف أمامه يومًا ما.

إلى أن عادت، بعد تخرّجها من معهد الرقص لقضاء العطلة الصيفية في بيتها، فالتقت به، منهارًا لا يقوى على النهوض.

في تلك الليلة، كان سكرانًا، يمشي مترنّحًا في الشارع، وعندما همَّ بعبور الطريق دون النظر إلى الإشارة، انطلقت سيارة مسرعة. وكانت هي، التي تتبعه بقلق، مَن دفعته بعيدًا، لتصطدم هي بالسيارة بدلاً عنه.

كانت راقصة موهوبة، حصلت على قبول لمتابعة الدراسات العليا.

لكنّ تلك الحادثة تركت ساقها مصابةً بعرج دائم.

ولم تَعد قادرة على الرقص أبدًا.

بعدها أقلع هو عن الشرب، وتزوّجها.

كان يشعر تجاهها بالذنب إلى الأبد، ويظلّ ممتنّا لها إلى الأبد، ويتحدّث معها دائمًا بصوت خافت لطيف، ببرودٍ ثابت. وكان يغمرها بالهدايا والمال.

لكنّه، وحده الشيء الذي لم يمنحه إيّاه: لم يحبّها يومًا.

ظنّت أنّ الزمن سيذيب الجليد بينهما، لكنّها كانت ساذجة.

لكنّها لم تتخيّل قط أنّه، بعد مرور خمس سنوات، ما زال اسم "رانيا" محفورًا في قلبه بهذا العمق، حتّى في لحظاته الخاصّة، لا يزال ينادي بهذا الاسم ذاته.

وفي النهاية...كانت هي الساذجة، كانت هي الطيّبة أكثر ممّا ينبغي.

لم تنم تلك الليلة.

ظلّت تحدّق في بريدها الإلكتروني، في تلك الرسالة التي قرأتها مائة مرّة.

عرض قبولٍ من جامعةٍ في الخارج لدراسة الماجستير. وكانت تنوي أن تسأله الليلة إن كان يوافق على سفرها.

لكن يبدو أنّها لم تعد تحتاج إلى سؤاله.

خمس سنواتٍ من زواج بارد، وليال لا تنتهي من الوحدة، صارت الآن تُعدّ أنفاسها الأخيرة.

حين استيقظ، كانت تتظاهر بالنوم. سمعته في الخارج يقول للخالة سعاد: "لديّ اجتماع الليلة، قولي لسيّدتي ألا تنتظرني، فلتنَم باكرًا."

ثمّ عاد يتفقدها قبل أن يغادر، وهي ما زالت تحت الغطاء، ودموعها قد بلّلت الوسادة.

كان في العادة، حين يذهب إلى الشركة، يجد ثيابه التي اختارتها له مسبقًا موضوعة بجانبه.

لكنّها اليوم لم تفعل ذلك.

فذهب إلى غرفة الملابس، واختار ثيابه بنفسه ثم غادر إلى عمله.

حين خرج، فتحت عينيها، تشعر بثقل في جفنيها.

رنّ منبّه الهاتف، الوقت المخصّص لدراسة اللغة الإنجليزية.

ومنذ زواجها، وبسبب إصابة ساقها، أمضت تسعين في المائة من وقتها حبيسة المنزل. لم تَعُد تخرج، وصارت تقطّع يومها إلى فترات صغيرة، تبحث في كل منها عمّا يشغلها وحدها.

أغلقت المنبّه، وبدأت تتصفّح التطبيقات بلا هدف.

ذهنها مشوّش، لا تركّز في شيء.

إلى أن ظهر أمامها فجأة مقطع فيديو على إنستغرام.

الوجه مألوف للغاية...

نظرت إلى اسم الحساب: رانو سي سي.

هذا زمن الخوارزميات فعلاً...

تاريخ النشر: البارحة.

ضغطت على الفيديو، فتعالت موسيقى صاخبة، وصوت يقول: واحد، اثنان، ثلاثة، مرحبًا بعودة رانيا! نخبكم!

وكان الصوت... صوت رائد.‬

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

เฉินม่านอิ๋ง
เฉินม่านอิ๋ง
มาหิวไปด้วยกันค่าาา
2025-12-06 12:42:48
1
0
Bowy' Sirinthorn
Bowy' Sirinthorn
กลับมาอัพตอนไหนนคะ รอค่าาา
2025-11-17 13:12:52
1
1
126
ตอนที่1 ร้านเปิดใหม่ตระกูลถัง
กองถ่ายเมืองเหิงเตี้ยนเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ตามกระแสอุตสาหกรรมภาพยนตร์ รอบๆ สตูดิโอเริ่มเต็มไปด้วยสถานที่บันเทิงหลากรูปแบบ คลับหรูหราผุดขึ้นราวกับดอกเห็ดซึ่งไม่ต่างจากย่านดังในเซี่ยงไฮ้ ดาราสมัยนี้แม้ต้องทำงานถ่ายละครทั้งวัน แต่กลางคืนก็ยังหาความสำราญได้เต็มที่ท่ามกลางความคึกคักเหล่านั้น ยังมีบ้านหลังหนึ่งที่สงบเงียบราวกับโลกอีกใบ บ้านไม้ทรงโบราณหลังเดียวใกล้กองถ่ายเหิงเตี้ยนมันยังคงอยู่…ยังคงเปิดไฟสว่างไสวเหมือนในอดีตตึกไม้ล้อมด้วยรั้วเตี้ยๆ สนามหญ้าร่มรื่น ทั้งลานหน้าบ้านและหลังบ้านปลูกไม้เขียวขจี กลางลานมีเรือนหลังเล็กคั่นอยู่ ทำหน้าที่เชื่อมสองฝั่งของบ้านเข้าด้วยกัน ด้านลานหลังมีต้นแปะก๊วยใหญ่ยืนตระหง่าน ใบไม้สีทองบางใบโปรยลงบนโต๊ะไม้ กลิ่นแดด กลิ่นใบไม้ กลิ่นวันวานยังอบอวลในอากาศ บ้านหลังนี้เป็นมรดกที่คุณตาคุณยายทิ้งไว้ให้ ถังเหยา ตั้งอยู่ไม่ไกลจากกองถ่ายตำแหน่งดีอย่างไม่น่าเชื่อเมื่อไม่กี่วันก่อน ญาติคนสุดท้ายของเธอได้จากไป ก่อนสิ้นลมท่านเอ่ยเพียงประโยคเดียว "ให้บ้านหลังนี้เปิดไฟไว้เสมอ เผื่อว่าสักวันคนเก่าคนนั้นจะกลับมา...เพื่อรับของสำคัญคืน"ครอบครัวฝั่งแม่ของเธอ สืบเช
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2 คำสั่งแรกจากแอปฯ
ถังเหยาเพิ่งได้รับออเดอร์แรกจากแอปฯ สั่งอาหารสามจานอย่างหลักเต้าหู้ผัดพริกเสฉวน, ซี่โครงตุ๋นซอสไวน์แดง, และไก่เผ็ดเสฉวนถูกเตรียมเรียบร้อย วางบนเตาให้ไฟอ่อนเคี่ยวไว้ ส่วนไก่เสฉวนนั้น จะทำซอสราดตอนลูกค้าสั่งเท่านั้นข้าวผัดหยางโจว ข้าวผัดทะเล และข้าวผัดสับปะรด จะเริ่มผัดก็ต่อเมื่อถึงเวลาจัดจานเสิร์ฟเท่านั้น ซุปเปรี้ยวปลาป่นทำเสร็จเรียบร้อย ใส่ในหม้อเก็บความร้อนอย่างดี ส่วนสลัดผักน้ำมันงาเป็นเมนูเคียงที่ไม่คิดเงิน แค่คลุกกับน้ำสลัดสูตรพิเศษของร้านก็พอทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว แม้จะทำคนเดียว แต่ถังเหยาก็จัดการได้หมดทั้งครัวหลังปรุงเสร็จจะวางจานไว้ที่เคาน์เตอร์ ส่งอาหารให้หยางอิงเป็นคนรับต่อ น้ำบ๊วยโซดาก็แช่ไว้ในตู้เย็นแล้ว แค่เทใส่น้ำแข็งก็พร้อมเสิร์ฟ หยางอิงยืนอยู่ตรงช่องส่งอาหาร มองดูถังเหยากำลัง “ร่ายรำกับกระทะ” ในครัว มือทั้งสองข้างของถังเหยาถือกระทะใบเบ้อเริ่ม สะบัดไปมาอย่างชำนาญ เมล็ดข้าวในกระทะเหมือนกำลังเต้นระบำอย่างสนุกสนานกลิ่นหอมของอาหารลอยมาตามสายลม พุ่งเข้าจมูก หยางอิงเพิ่งอิ่มข้าวเช้ามาแท้ๆ แต่พอได้กลิ่นนี้ก็หิวขึ้นมาอีกจนท้องร้องจ๊อก ๆ“เหยาเหยาเอ๊ย ถ้าฉันเป็นผู้ชายนะ จะต
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3 อร่อยเหมือนได้กินอาหารจากสวรรค์
แต่ทั้งหมดทั้งมวลต้องให้กับสุดยอดเมนู “ซี่โครงวัวตุ๋นซอสไวน์แดง” แค่กัดไปคำแรกน้ำซุปที่ซึมอยู่ด้านในก็ไหลออกมา เนื้อนุ่มชุ่มฉ่ำแยกออกจากกระดูกได้ง่ายๆ ยิ่งกินคู่กับซอสเข้มข้นรสกลมกล่อมแล้วด้วยนะ แม่เจ้า…นี่มันอาหารจากสวรรค์หรือเปล่า! รวมสุดยอดความอร่อยมาหมดทุกอย่าง กินไปแทบจะร้องไห้เพราะความสุขใบหน้าของลี่หลินเต็มไปด้วยความฟินแบบไม่ปิดบัง เหมือนกำลังลอยขึ้นฟ้า ใจจดจ่ออยู่กับข้าวจานเดียวของตัวเอง ส่วนตงอ้ายที่นั่งตรงข้ามก็ไม่น้อยหน้าเลย พอเห็นเมนูไก่เผ็ดสไตล์เสฉวนวางอยู่ตรงหน้า ท้องก็ร้องขึ้นมาทันที แต่ด้วยนิสัยของคนทำคอนเทนต์สายอาหาร พอเห็นจานสวยแบบนี้ ก็รีบคว้ามือถือขึ้นมาถ่ายก่อนทันทีหลังจากนั้นก็ไม่สนแล้วว่าแสงโอเคไหม ต้องแต่งรูปเพิ่มหรือเปล่า ตาเหลือบมองแค่ไก่ตรงหน้า มือก็หยิบตะเกียบคีบเนื้อขึ้นมาแบบห้ามไม่อยู่ ข้าวผัดทะเลในจานนั้นก็ใช่ย่อย เมล็ดข้าวผัดมาหอมๆ ไม่มีความรู้สึกมันเยิ้มเลยสักนิด แค่กลิ่นก็เรียกน้ำลายได้แล้วตงอ้ายชอบกินกุ้งมาก แล้วกุ้งในจานนี่มันสดเด้งเหมือนกินที่ในร้านญี่ปุ่นเลย ผักก็กรอบหวานเข้ากันสุดๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอถึงขั้นน้ำตาจะไหลก็คือ “ไก่เผ็ดสุดเทพ” จานนี
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4 ร้านกระแสใน Wechat
ต่างคนต่างนั่งเอนหลังพิงพนัก เก็บเกี่ยวความสุขจากสายลมอ่อนโยนที่พัดผ่านแนวใบไม้ ราวกับมีมือโปร่งแสงลูบไล้ผิวเบาๆ ดื่มน้ำบ๊วยพลางนั่งละเลียด คุยเรื่องชีวิตประจำวันอย่างผ่อนคลาย ดูเหมือนนานมากแล้ว ที่พวกเธอไม่ได้มีโอกาสได้นั่งเงียบๆ มองท้องฟ้าแบบนี้ บรรยากาศของที่นี่ช่างทำให้คนเผลอใจโดยไม่รู้ตัวหลังจากส่งแขกน่ารักทั้งสองคนกลับไปแล้ว ถังเหยาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะจนตาหยี่ แขกทั้งสองยังบอกด้วยว่า คราวหน้าไม่ต้องเรียกชื่อเต็มแล้ว เรียกแค่ เสี่ยวอ้าย กับ เสี่ยวหลิน ก็พอ ฟังดูแล้วก็คงจะแวะเวียนมาเยี่ยมร้านบ่อยๆ แน่ณ กองถ่ายในสตูดิโอ มีเพิงไม้สำหรับทีมงานไว้นั่งพักชั่วคราว ตอนนี้ทั้งสามสาวกำลังนั่งกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อย จนไม่มีเวลาจะเม้าท์อะไรกันอีก ตั้งแต่เปิดกล่องข้าวขึ้นม าจนถึงตอนปิดฝากล่อง พวกเธอก็ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาสนใจอะไรอีกเลย กลิ่นหอมของอาหารอบอวลอยู่ในอากาศจนหยุดตะเกียบไม่ได้ กินไปเรื่อยๆ จนไม่รู้ตัวว่าเกลี้ยงกล่องตั้งแต่เมื่อไหร่หลังจากกินอิ่มแล้ว ถิงถิงก็นั่งจิบเครื่องดื่มบ๊วย พลางกินขนมวุ้นดอกกุ้ยฮวาหอมๆ ความอร่อยยังติดปลายลิ้นจนไม่อยากหยุดเลยจริงๆ เมนูไก่ผัดเผ็ดเสฉวนอร่อยจนต
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5 เหล้าดีๆ สักไห ก็ทำให้คนสบายใจขึ้นมาได้
ชายสูงวัยในชุดสูทแบบซุนยัตเซ็นเอ่ยถามว่ามีเหล้าไหม ถังเหยานึกขึ้นได้ว่ายังมีเหล้าที่คุณทวดหมักเก็บไว้ตั้งแต่สมัยก่อนอยู่ในครัวสองสามไห คิดได้แบบนั้นก็รีบบอกกับหยางอิงไว้เลย ว่าถ้ามีใครถามถึงเหล้า ให้บอกไปว่า “หนึ่งโต๊ะสั่งได้แค่หนึ่งไห” ก็แล้วกัน ถือว่าให้ทุกคนได้ลิ้มลองฝีมือ การหมักเหล้าโบราณของตระกูลแบบพอเป็นพิธีคุณลุงทั้งสองไม่ได้สั่งข้าวอาหารจานเดี่ยว แต่จัดเต็มสั่งเป็นเซ็ตชุดใหญ่ ถังเหยาจึงเร่งมือทำข้าวผัดหยางโจวกับสลัดผักแบบด่วนจี๋ เธอจัดวางซี่โครงวัวตุ๋นซอสไวน์แดง, ไก่ผัดพริกสไตล์เสฉวน และเต้าหู้เห็ดหอมลงจานอย่างสวยงาม พร้อมกับปลาในน้ำซุปเปรี้ยวหวาน และสลัดผักน้ำมันงาใส่ถาด ให้หยางอิงยกออกไปเสิร์ฟก่อนเธอจัดการเตรียมถ้วยชาม ตะเกียบ ช้อน จอกเหล้าเล็กๆ สองใบ และไหหนึ่งไหวางไว้บนถาดไม้ ปิดท้ายด้วยข้าวผัดร้อนๆ จานใหญ่พอดีกับจังหวะที่หยางอิงเดินกลับมา เฉินผิงกับเพื่อนอีก 5 คนก็เดินเข้ามาในร้าน เห็นมีลูกค้านั่งอยู่ก่อนแล้ว ทุกคนยังแอบคิดว่าตัวเองจะมาเป็นกลุ่มแรกเสียอีก เพิ่งหกโมงเอง ก็มีคนมาเร็วขนาดนี้แล้วเหรอพวกเขาก็ชอบบรรยากาศกลางแจ้งกับโคมไฟพอๆ กัน หลังจากทักทายสองสาวเจ้าของร้า
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6 ศึกอาหารร้านตระกูลถัง
แต่สุดท้ายทุกคนก็จำได้แค่ช่วงเวลานี้เท่านั้น เพราะพออาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟ ก็ลืมหมดว่าตั้งใจมากินเพื่ออะไร กลายเป็นมัวแต่โฟกัสกับความอร่อยของอาหารแทน กว่าจะนึกขึ้นได้ ก็หลังจากกินเสร็จไปหมดแล้ว ถึงเพิ่งรู้ว่าขนมดอกกุ้ยฮวามีแจกแค่ให้กับ 30 คนแรก กลุ่มพวกเธอเลยพลาดไปอย่างน่าเสียดาย“ของที่ล้ำค่าก็ยิ่งหายาก ตอนกลางวันฉันกินไปสองคำหมดเกลี้ยงเลย ยังไม่ทันได้รู้ด้วยซ้ำว่ารสชาติจริงๆ มันเป็นยังไง รู้แค่ว่าหอมมาก อร่อยมาก แค่นั้นเอง”“โอ๊ย อย่างน้อยเธอก็ยังได้กินนะ เห็นไหมน่าจะรีบมา เราต้องรอให้ถึงฤดูที่ดอกกุ้ยฮวาในสวนของเจ้าของร้านออกดอก ถึงจะมีโอกาสได้ชิมอีก”ลั่วลั่วกับเหมยเหมยก็พยักหน้าเห็นด้วย“แต่รู้ไหม พอได้กินแล้วและรู้ว่าจะไม่ได้กินอีกมันทรมานกว่าอีกนะ อย่างน้อยคนที่ยังไม่เคยกิน ก็ไม่ต้องมานั่งรู้สึกเสียดายเหมือนฉันตอนนี้ไง”ความรู้สึกของเหมยเหมยไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว พอตกกลางคืน หลังจากทุกคนกินอิ่มนอนเอนหลังอยู่บนเตียง ก็เริ่มคว้ามือถือมาเลื่อนดูข่าวเมาท์ เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันช่วงค่ำของเหล่าคนในเมืองเหิงเตี้ยน คนที่มีคิวถ่ายทั้งวันก็มักจะวุ่นอยู่แต่ในกองถ่าย เรื่องอาหารก็ต้องพึ่ง
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7 บะหมี่น้ำในความทรงจำ
หยางอิงกำลังเอนหลังแกว่งขาอย่างสบายใจกับถ้วยชาดอกไม้ในมือ เมื่อได้ยินเสียงเพื่อนรักร้องเรียก พอลืมตาขึ้นก็เห็นว่ามีคุณลุงคนหนึ่งมายืนอยู่ข้างๆ ถังเหยาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้เธอมองเห็นเพื่อนพยุงคุณลุงนั่งลงที่เก้าอี้อย่างนุ่มนวล ก่อนจะเข้าไปในร้าน แล้วกลับออกมาพร้อมแก้วชาดอกไม้ร้อนๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในครัวอีกครั้ง หยางอิงมองตามแล้วรีบลุกตามเข้าไป"เสี่ยวเหยา ลุงคนนั้นคือใครเหรอ?"ถังเหยาหยิบหม้อน้ำซุปกระดูก ที่เหลือจากตอนลวกเส้นไว้ตั้งแต่เมื่อเย็นออกมา เธอใช้มือตรวจดูเนื้อแป้งที่พักไว้อยู่พักใหญ่ พอรู้สึกว่าได้ที่แล้วก็เริ่มดึงแป้งเป็นเส้นบางๆ ทุกอย่างเกิดขึ้นในเวลาไม่นาน"ลุงเขาเป็นคนไร้บ้านน่ะ ฉันเห็นเขานั่งกุมท้องอยู่ เลยชวนเข้ามาให้กินบะหมี่ร้อนๆ จะได้คลายหนาวหน่อย"เธอพูดขณะหั่นเนื้อหมูอย่างคล่องแคล่ว ตามด้วยเจียวหอมให้หอมกรุ่น ก่อนจะผัดหมูให้เนื้อเริ่มตึงตัว จากนั้นค่อยเติมน้ำซุปกระดูกลงไป พอเดือดก็นำไปเทใส่ชามที่วางเส้นบะหมี่ลวกไว้แล้ว วางไข่ต้มยางมะตูมกับต้นหอมซอยด้านบนเป็นขั้นตอนสุดท้าย"คุณลุงคะ ลองชิมบะหมี่ที่หนูทำเองดูนะคะ"คนวัยชรามองชามบะหมี่ร้อนๆ ที่ส่งกลิ่นหอมของหอม
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8 ขายดีเกินเหตุ
พอนั่งลงแล้วก็ไม่สามารถรับออเดอร์ได้อีก กลิ่นหอมของข้าวผัดลอยมาแล้ว ทั้งกลิ่นเนื้อ กลิ่นปลา หอมขนาดนี้ ใครจะไปมีแรงกดรับออเดอร์กันล่ะ คุณลูกค้าทั้งหลาย ขออภัยด้วยนะครับ ตอนนี้พวกเราขอ “สัญญาณหลุด” ชั่วคราวกลุ่มหนุ่มๆ พนักงานส่งของได้แต่ก้มหน้าก้มตากินข้าว พร้อมกับแอบขอโทษลูกค้าในใจ กินไปได้ครึ่งจานถึงค่อยเริ่มกดรับออเดอร์อีกที พอดีกับที่เชฟทำอาหารเสร็จ แต่ละคนพากันหยิบอาหารแล้วออกไปส่งหน้าร้านตอนนี้มีกลุ่มผู้หญิงกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ หนึ่งในนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นถ่ายไปทางป้ายหน้าร้าน แล้วถามคนในสาย“ลั่วลั่ว ร้านนี้ใช่ไหม?”เสียงปลายสายตอบกลับมา “ใช่เลยเฟยอี้ อย่าลืมนะ ต้องพา ‘ท็อปไอดอล’ กลับมาให้ฉันด้วยล่ะ!”“โอเค เดี๋ยวจะพาท็อปไอดอลกลับไปให้เธอเอง”เฟยอี้วางสายแล้วหันไปบอกเพื่อนๆ ว่าใช่ร้านนี้แน่นอน จากนั้นก็เดินเข้าไปข้างใน เพื่อนของเธอเคยมาทานข้าวเย็นที่ร้านนี้ กลับไปถึงบ้านก็เล่าใหญ่เลยว่าร้านนี้ดีแค่ไหน รสชาติสีสันอาหารเป็นยังไง บอกว่านี่คืออาหารที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเพราะแบบนั้น เฟยอี้ถึงกับต้องลุกไปต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมากินตอนดึกเพราะหิว แต่พอเห็นรูปอาหารแล้วก็ยังอยากกินอ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9 หมูตงพอ
ตอนหนึ่งทุ่มครึ่งลูกค้ายังทยอยมากินอาหาร หนึ่งในนั้นก็มีผู้กำกับเฉินและผู้กำกับซ่งด้วย แต่พอเดินมาถึงหน้าร้านก็ต้องหยุดชะงัก เพราะป้าย "ขออภัยอาหารหมด" แขวนอยู่หน้าประตูแต่ละคนยืนมองร้านอย่างมึนงง เหลือบมองเข้าไปข้างในเห็นคนแน่นขนัด กลิ่นอาหารหอมลอยออกมาจากครัว หัวใจก็เริ่มโอดครวญอยากจะร้องไห้ ยังไม่สองทุ่มเลยอาหารหมดแล้วเหรอ? หรือว่าจะลองเข้าไปถามดูดีไหมว่าเหลือน้ำซุป หรือน้ำราดอะไรให้ติดมือกลับไปกินได้บ้างทั้งวันพวกเขาเอาแต่คิดถึงข้าวร้านตระกูลถัง กลางวันก็สั่งไม่ได้ มาตอนเย็นก็ยังอดอีก แบบนี้คืนนี้จะอยู่รอดไปได้ยังไงเนี่ย...สุดท้ายบรรดาคนที่ไม่ได้กินทั้งวันก็พากันขึ้นไป “ระบายความทุกข์” ที่กลุ่มกระแสเหิงเตี้ยนหัวข้อ #วันนี้อดกินข้าวร้านตระกูลถัง กำลังกลายเป็นกระทู้สุดฮอต มีคนเข้าไปเมนต์ถล่มกันเพียบอยากกินมาก: “สารภาพมาซะดีๆ พวกคุณใ เหิงเตี้ยน มีใครแอบกดสั่งข้าวร้านตระกูลถังบ้าง? ยังไม่บ่ายดีแอปก็ปิดแล้ว ตอนเย็นยังไม่ถึงสองทุ่มก็ปิดอีก ฉันคิดถึงซี่โครงวัวอบซอสไวน์แดงทั้งวันเลยนะ! ถึงจะกินข้าวเย็นไปแล้ว แต่เพราะไม่ได้กินซี่โครงที่ว่า ก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรอยู่ดี โหดร้ายเกินไป
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่10 สุดยอดเมนูระเบิดรสชาติ
ลุงหวังก็เหมือนผู้สูงวัยทั่วไป พอถึงวัยนี้ก็มักชอบอาหารตุ๋นนิ่มๆ เคี้ยวง่าย พอเห็นหมูสามชั้นสีน้ำตาลแดงฉ่ำเงาเป็นประกายก็น้ำลายสอ อดใจไม่ไหวอยากกินทันทีเนื้อหมูนุ่มจนใช้ตะเกียบแตะเบาๆ ก็แยกออกจากกัน ตักราดน้ำซอสลงบนข้าวสวยร้อนๆ แล้วตักเข้าปากรสชาติที่ระเบิดอยู่ในโพรงปากทำเอาลุงหวังงถึงกับนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะกลายเป็นเหมือนหยางอิง ที่ไม่มีเวลาพูดอะไรอีก นอกจากมุ่งมั่นกับการกินกลิ่นหอมนี้ทำเอาคนที่เดินผ่าน หรือแม้แต่ละแวกเพื่อนบ้าน พากันใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว บ้านไหนกันนะที่ต้มหมูได้หอมขนาดนี้ กลิ่นลอยมาถึงบ้านเรา…จะอดทนยังไงไหวตั้งแต่ถังเหยาเปิดร้านตระกูลถัง ไม่ว่าจะตอนสิบโมงเช้า หรือห้าโมงเย็น จะต้องมีกลิ่นหอมแรงทะลุประตูพุ่งออกมาเหมือนตั้งเวลาไว้ กลิ่นนั้นลอยตามลมไปไกลหลายบ้านเลยทีเดียว ใครที่ยังไม่ได้กินข้าวเช้าหรือเที่ยง พอเจอกลิ่นเข้าไปก็ได้แต่กุมท้องโอดครวญกันถ้วนหน้าบรรดาไรเดอร์ที่เสร็จงานช่วงสายก็เริ่มเดินผ่านแถวร้าน พอได้กลิ่นหมูตุ๋นก็พากันหันขวับ บางคนคิดว่าจะรีบไปส่งออร์เดอร์สุดท้ายให้เสร็จแล้วกลับมากิน บางคนไม่พูดพล่าม รีบจอดรถแล้วต่อแถวรอทันที“เจ้าของร้านถัง วันนี้ทำ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status