ตอนที่2 ย้อนอดีต

Rrrr Rrrr

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเธอออกจากภวังค์ มือเล็กรีบหยิบขึ้นมาดู เป็นเบอร์ของพ่อที่ไม่ได้โทรมาหาเธอเกือบหนึ่งเดือน

"ค่ะพ่อ"

(เห็นหนังสือที่ส่งไปที่บริษัทหรือยัง)

"หนังสืออะไรคะ"

(ก็หนังสือขอตัวแกกลับมาที่กรุงเทพฯ ไง ตอนนี้ที่นี่ยุ่งมาก พี่แกกับฉันจัดการไม่ไหว)

นับหนึ่งถอนหายใจออกมา เธอไม่ค่อยเข้าใจประโยคที่พ่อของเธอพูดนัก

"จัดการอะไรคะ ในเมื่อตอนนี้พ่อไม่ได้เป็นผู้บริหารแล้ว"

(บอกให้กลับมาก็กลับมาเถอะน่า แกควรมาทำหน้าที่ลูกได้แล้ว คิดจะอยู่ที่นั่นไปจนตายเลยหรือไง)

"แล้วตอนแรกส่งหนูมาทำไมคะ ไหนบอกว่าให้อยู่ที่นี่เลย นี่แค่ปีเดียว พ่อก็จะให้กลับไปแล้ว พอหนูปรับตัวได้ พ่อก็เอาแต่ใจตัวเองทันที"

(อย่าพูดมาก หรืออยากให้แม่แกเครียดไปมากกว่านี้)

"เหอะ พ่อก็เป็นแบบนี้ทุกที พออะไรไม่ได้ดั่งใจ ก็เอาแม่มาขู่ตลอด พ่อรู้หรือเปล่าว่าตั้งแต่บริษัทพ่อล้มไป พ่อเปลี่ยนไปมากขนาดไหน หนูเข้าใจนะคะ ว่าพ่อเครียดที่ทุกสิ่งที่พ่อสร้างมา ตกไปเป็นของคนอื่น แต่มันคือสัจธรรมของชีวิตค่ะ อีกอย่างพ่อก็อายุมากแล้วนะคะ ควรจะพักผ่อน ใช้ชีวิตช่วงบั้นปลายให้มีความสุข ไม่ต้องเป็นห่วงหนูกับพี่ดาวเลยค่ะ เราสองคนมีงานทำ เราเลี้ยงตัวเองได้แล้วค่ะ"

(ฉันเป็นพ่อนะ จะห้ามไม่ให้เป็นห่วงลูกได้ยังไง ยิ่งแกไปอยู่ไกลหูไกลตาแบบนี้ด้วย)

"พ่อคะ"เธอเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเหนื่อยใจ เธอยังไม่อยากกลับไปตอนนี้ เธอยังสนุกกับงานที่นี่อยู่ ใครจะคิดว่ามันช่างประจวบเหมาะกับช่วงเวลาที่เธอกำลังลังเลใจเรื่องที่จะไปงานเลี้ยงรุ่นพอดี ทุกอย่างมันก็บังเอิญไปเสียหมด

(ไม่ต้องพูดมาก ยังไงคำสั่งก็ออกไปแล้ว แก้ไขอะไรไม่ได้)

พ่อกดวางสายเธอไปทันที ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปฏิเสธอะไรออกไปอีก เธอได้แต่ถอนหายใจ นึกย้อนไปถึงเรื่องราวในอดีต ที่ทำให้ตัวเองตัดสินใจมาอยู่เชียงใหม่

หนึ่งปีที่แล้ว

“วันนี้มีเพื่อนมาฝึกงานใหม่อีกคนนะ ถูกส่งมาจากบริษัท Kin Engineering”

สกายที่กำลังนั่งทำงานอยู่กับคีริน ได้ยินชื่อบริษัทก็หันไปมองหน้ารุ่นพี่ทันที ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วกับคีรินด้วยความสงสัย เพราะบริษัทที่ว่าคือบริษัทพ่อของคาเตอร์ เขาจำได้ว่าที่นั่นมีเพื่อนผู้หญิงคณะเดียวกับเขาฝึกงานอยู่ที่นั่นสองคนคือใยไหม แฟนของโซลเพื่อนสนิทของพวกเขากับเพื่อนสนิทของเธอคือนับหนึ่ง

“ใยไหมกับนับหนึ่ง ฝึกอยู่ที่นั่นไม่ใช่เหรอว่ะ”

“เออ กูว่าได้ยินไม่ผิดนะ ว่าเป็นบริษัทของน้าคินจริง ๆ”

“มีอะไรสงสัยกันสองหนุ่ม”เกษรารุ่นพี่คนสวยของแผนกหันมาส่งยิ้มหวานให้เขาสองคนที่กำลังนั่งซุบซิบกัน“สงสัยอะไรถามได้เลยนะ”

“คือเพื่อนผมสองคนฝึกงานอยู่ที่นั่นครับ”

“อ้าว...จริงเหรอ เพื่อนเราเป็นผู้หญิงหรือเปล่าล่ะ”

“ใช่ครับ”

“ชื่ออะไรนะ เดี๋ยวพี่ขอดูเอกสารส่งตัวแปบนะ”เกษราก้มหน้าไปยังแฟ้มในมือ กวาดสายตาหาชื่อของนักศึกษาที่ถูกส่งมาฝึกงานที่นี่กระทันหัน เนื่องจากวัตถุประสงค์ของผู้บริหารที่ต้องการให้นักศึกษาฝึกงานได้เรียนรู้งานที่หลากหลายมากขึ้น

“ชื่อศรุตา จันทรวานิช ใช่เพื่อนเราสองคนหรือเปล่า”

“ใช่ครับ”ทั้งสองคนพยักหน้าพร้อมกันทันที โดยไม่ได้นัดหมาย ถึงจะไม่ได้สนิทกันมาก แต่ในกลุ่มผู้หญิงสี่คนนั้น นับหนึ่งเป็นผู้หญิงที่พูดคุยกับกลุ่มของพวกเขามากที่สุด มากกว่าใยไหมแฟนของโซลเสียอีก

“งั้นก็ดีเลย น่าจะใกล้มาแล้วแหละ เพราะเมื่อกี้รายงานตัวอยู่ที่แผนกบุคคล”

ทางด้านนับหนึ่ง หลังออกจากห้องของฝ่ายบุคคล เธอก็เดินตรงไปยังแผนกวิศวกรคอมพิวเตอร์ เธอถูกส่งตัวมาฝึกงานที่นี่กระทันหัน บริษัทแจ้งเธอก่อนหน้านี้แค่เพียงสองวัน ให้เธอเตรียมตัว ตอนที่รู้เธอแทบอยากจะร้องไห้ออกมา เพราะเหลือเวลาฝึกงานแค่เดือนเดียว เธอไม่คิดว่าจะต้องมาฝึกงานอีกที่ ต้องแยกกับใยไหมเพื่อนสนิทของเธอ

“พี่คะ สวัสดีค่ะ”เธอยกมือขึ้นไหว้รุ่นพี่ของแผนก ไม่รู้หรอกว่าพี่คนนี้ทำงานตำแหน่งอะไร แต่พอเดินเข้ามาเธอเจอรุ่นพี่ผู้หญิงคนนี้นั่งอยู่ ก็คิดว่าต้องทักทายรุ่นพี่คนนี้ก่อน พลางกวาดสายตามองภายในแผนก มีพนักงานอยู่ไม่กี่คน อีกทั้งเธอไม่เห็นนักศึกษาฝึกงานอยู่ที่นี่เลยแม้แต่คนเดียว

พลันในใจก็ห่อเหี่ยวทันที เมื่อรู้ว่าไม่มีคนรุ่นเดียวกันฝึกงานอยู่ที่นี่สักคน

“มาแล้วเหรอ”เกษราที่ยืนก้ม ๆ เงย ๆ อยู่กับกองเอกสารที่โต๊ะส่วนตัว เงยหน้าขึ้นถาม เธอจะอยู่โต๊ะติดกับประตูทางเข้าของแผนก เป็นพนักงานฝ่ายจัดการของแผนกวิศวกรคอมพิวเตอร์

“เดี๋ยวพี่จะพาไปหาเพื่อนนะ ว่าแต่เราชื่อเล่นว่าอะไรจ๊ะ”

“ชื่อนับหนึ่งค่ะ”

“พี่ชื่อเกดนะ เรียกพี่เกดก็ได้นะ”

นับหนึ่งส่งยิ้มให้เกษรากลับไป พลางเดินตามเข้าไปในห้องหนึ่ง ที่อยู่มุมสุดของแผนก ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกโพลงและยิ้มกว้างออกมา เมื่อเห็นนักศึกษาหน้าตาคุ้นหน้า นั่งอยู่ในห้องนี้สองคน

“พวกนายฝึกงานที่นี่เหรอ”

“อืม ไอ้ตะวันอีกคน แต่วันนี้มันออกไปภาคสนามกับพี่ในแผนก”สกายเป็นคนเอ่ยตอบออกมา ทำให้นับหนึ่งแสดงอาการดีใจอย่างไม่คิดปิดบัง อย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนที่รู้จัก คิดว่าจะต้องอยู่คนเดียวเสียอีก

“เธอไม่รู้เหรอ ที่นี่บริษัทของพ่อมัน”คีรินเดินเข้ามากระซิบบอกนับหนึ่งที่ข้างหู ซึ่งคนตัวเล็กก็ทำตาโตทันที เพราะไม่เคยรู้มาก่อน

“จริงเหรอ งั้นฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ”นับหนึ่งทำท่าทางก้มหัวลงไปเหมือนคารวะ ส่วนสกายนั้นหันไปเตะขาคีรินที่พูดมากเรื่องนี้ ถึงแม้เพื่อนจะพูดเบา แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าเขาเป็นลูกชายของเจ้าของบริษัท

“งั้นพี่ฝากเราสองคน สอนงานนับหนึ่งด้วยนะ”ทั้งสองคนพยักหน้าตอบรับคำรุ่นพี่ ก่อนเกษราจะเดินออกจากห้องไป

“ก่อนหน้านี้ ใยใหมบอกฉันว่าบริษัทที่ฉันฝึกงานอยู่เป็นของพ่อคาเตอร์ มาที่นี่ก็เป็นของพ่อนายอีก พวกนายนี่รวยกันจริง ๆ เลยนะ”

“สมบัติพ่อแม่ จะเรียกว่ารวยอะไร”สกายยักไหล่อย่างไม่สนใจ เขามาฝึกงานที่นี่ก็เพราะมันตรงสายที่เรียนมา ทำตามขั้นตอนนักศึกษาฝึกงานทุกอย่าง ผ่านแผนกบุคคล ไม่ได้ใช้เส้นสายเลยแม้แต่น้อย เขาไม่อยากให้ใครมองว่าเขาเข้ามาฝึกงานที่นี่ได้ ก็เพราะนามสกุลเดียวกันกับประธานบริษัท

“ว่าแต่เหลืออีกเดือนเดียว ทำไมเธอถึงถูกส่งให้มาอยู่นี่ล่ะ”

“ฉันเพิ่งรู้ก่อนหน้านี้สองวันเองนะ เห็นรุ่นพี่ที่แผนกบอกฉันว่า เป็นนโยบายของบริษัทที่อยากให้นักศึกษาฝึกงานเรียนรู้งานหลากหลาย อีกอย่างอยู่ที่โน่น ก็ไม่ค่อยมีงานด้วยนะ มีนักศึกษาฝึกงานตั้งห้าคน”

“เอาจริงนะ ที่นี่ก็ไม่ค่อยมีงานหรอก ส่วนใหญ่จะมีไปข้างนอกกับพี่ในแผนกบ้าง หรือไปช่วยงานแผนกอื่น ลงโปรแกรมให้บ้าง แต่ก็น้อยมากนะ”

“แต่ฉันดีใจนะ ที่อย่างน้อยก็ยังมีพวกนายอ่ะ คิดว่าจะไม่มีเพื่อนรุ่นเดียวกันเสียอีก”นับหนึ่งเอ่ยพลางส่งยิ้มหวานให้คีริน ก่อนสายตาของเธอจะเหลือบไปเห็นสกายนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับโทรศัพท์ในมือ เหมือนกำลังคุยแชทใครสักคนอยู่

“สกายมีแฟนแล้วเหรอ”เธอกระซิบถามคีรินด้วยความสงสัย

“คนคุยมันอ่ะ ไอ้นี่เห็นแบบนี้มันชอบคุยหลายคน คุยไปเรื่อย”เธอหันไปมองสกายอีกครั้ง ไม่อยากจะเชื่อตามที่คีรินว่า ผู้ชายบุคลิกแบบสกายจะเป็นแบบนั้นได้