EP.4 ผลกระทบที่ตามมา 2/2

เกี๊ยว…

วันนี้ฉันตัดสินใจลาป่วยเพื่อไปหาใครบางคน  หลังจากที่เมื่อคืนฉันหาข้อมูลเกี่ยวกับเขาก็รู้มาว่าเขาไม่ใช่นายแบบธรรมดา  แต่ครอบครัวมีธุรกิจสีเทาซึ่งเขารับช่วงมาดูแลต่อ  เขาเป็นเจ้าของผับชื่อดังในเมืองไทยที่ฉันไปถ่ายงานรีวิวเครื่องดื่มให้เมื่อวันก่อน  และเป็นเจ้าของคาสิโนที่ฮ่องกงด้วย

“ถ้าเรียกสองแสนกับครั้งแรกของเรามันจะแพงไปมั้ยนะ  ไม่เคยทำอะไรแบบนี้ซะด้วยสิ”

พอฉันนึกถึงค่าตัวที่จะเรียกกับเขาต่อการหลับนอนคืนเดียวแล้วก็รู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา  เพราะไม่มีความรู้เกี่ยวกับอาชีพนี้ฉันเลยไม่รู้ว่าราคาที่เหมาะสมมันต้องอยู่ประมาณไหน  ส่วนมากคนที่ได้ราคาดี ๆ แม้จะผ่านมาหลายงานแล้วก็ล้วนแต่โปรไฟล์ดี ๆ ทั้งนั้น  เรียกได้ว่าเกรดพรีเมี่ยมเลยล่ะ

“แล้วเราจะเอาอะไรไปต่อรองราคากับเขาล่ะ  เฮ้อ!”

ถึงจะลังเลและเหนื่อยใจอยู่ไม่น้อยแต่ก็ทำใจไว้แล้วบ้าง  ฉันน่ะไม่ยอมแพ้อะไรง่าย ๆ หรอกนะ  ฉันต้องพาพี่ชายฉันออกมาจากที่นั่นให้ได้ถึงแม้จะต้องทำอะไรแบบนี้ก็ตาม  แค่ไม่ไปยุ่งกับคนมีครอบครัวก็พอแล้วล่ะ  

“นัดไว้หรือเปล่าครับ  ถ้าไม่ได้นัดไว้คุณทัพไม่ให้เข้านะครับ”

เสียงการ์ดหน้าผับพูดกับฉัน  ไม่คิดเลยว่าเวลากลางวันแบบนี้ที่นี่จะมีการ์ดคุมเข้มอีก  จ้างคนมาดูแลทั้งกลางวันกลางคืนเลยหรือไง

“แต่หนูมีเรื่องด่วนจริง ๆ นะคะพี่ให้หนูเข้าไปเถอะ”

ฉันอ้อนวอนคนตรงหน้า

“เสียงดังอะไรกันน่ะ”

และแล้วเจ้าของผมสีทองที่ฉันตามหาก็มาปรากฎตัวตรงหน้า  ดวงตาดำขลับที่จ้องมองมาดูน่ากลัวกว่าตอนที่เขาใส่คอนแทคเลนส์สีแดงเสียอีก

“คุณผู้หญิงคนนี้… / เข้ามาสิ”

คนตรงหน้าไม่รอให้การ์ดหน้าผับพูดจบแต่เดินนำฉันเข้าไปด้านใน  บรรยากาศในร้านมีเพียงดวงไฟสีขาวสาดส่องให้ความสว่าง  สภาพของผับด้านในตอนไม่มีลูกค้าช่างดูเงียบสงบ  ไม่อยากจะคิดเลยว่าถ้าตกกลางคืนแล้วลูกค้าเข้าร้านจะเป็นยังไง  คงวุ่นวายน่าดู

“มาที่นี่ทำไม”

คนที่เดินนำฉันขึ้นมาบนชั้นสามของผับพูดขึ้นก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตูห้องตรงหน้า คิดว่าคงเป็นห้องพักของเขาแล้วมันก็ใช่จริง ๆ ด้วย  คนคนนี้มีผับเป็นบ้านเหมือนในข้อมูลที่ฉันหามาได้จริง ๆ แฮะ

“มาคุยงานค่ะ”

ฉันยอมลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงแลกกับการได้ทำงานกับเขา  ฉันรู้ว่าวันนั้นฉันปฏิเสธเขาและพูดไม่ดีกับเขา  ไม่คิดเลยว่าอยู่ ๆ วันนี้ฉันต้องมาขอให้เขาช่วยรับฉันทำงานด้วย

“ผับฉันไม่รับนักศึกษา  ปัญหาเยอะฉันไม่ชอบ”

คนที่ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ  ก่อนจะมองหน้าฉันด้วยแววตาไร้อารมณ์อย่างที่เคยเห็นตอนถ่ายแบบ  บอกว่าไม่รับนักศึกษาแต่เขาเองก็เป็นนักศึกษาเหมือนกันนี่หรือข้อมูลที่ฉันมีมันผิด?

“เอ่อไม่ใช่งานนั้นค่ะ  อีกงานนึง”

“'งานอะไร?”

“งานที่คุณเคยถามฉันวันถ่ายแบบไงคะ  พอดีฉันลองกลับไปคิดดูแล้วก็เลย…”

“ร้อนเงินหรือไง”

รู้ดี!

“เท่าไหร่?”

คนตรงหน้าถามต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบตามเดิมพร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกมา  ถ้าเกิดเรียกไปตามที่ตั้งใจไว้จะได้มั้ยนะ  เขาจะปฏิเสธหรือเปล่า

“สะ  สองแสนค่ะ”

“แพงไป”

แต่นายรวยนี่นา  จะมาแพงอะไรเล่า!  นี่มันครั้งแรกของฉันด้วยนะ!

“แต่ฉันยังเด็กอยู่นะคะ  เพิ่งเข้ามหาลัยตอนนี้อยู่ปีหนึ่ง  แล้วก็ไม่เคยมีอะไรกับใครมากะ… / ออกไปได้แล้วฉันไม่ชอบเด็ก”

ควันบุหรี่สีขาวที่พวยพุ่งออกมาลอยเข้าหน้าฉันเต็ม ๆ พร้อมกับคำพูดของเขา  วันนั้นอยากได้ฉันแทบตายแต่ทำไมวันนี้ถึงปฏิเสธล่ะ  แค่เพราะฉันเด็กกว่างั้นเหรอ?

“ถ้าคุณบอกว่าแพงไปงั้นฉันลดให้ก็ได้ค่ะ”

“ออกไป”

ใบหน้านิ่งเรียบทว่าแววตาดุดันนั้นส่งมาจนฉันต้องขนลุกซู่  นี่เขาปฏิเสธผู้หญิงที่ตัวเองเคยอยากได้งั้นเหรอ?

“ฉันไม่ชอบสีขาว  โดยเฉพาะเสื้อผ้าสีขาวฉันยิ่งไม่ชอบ  มันเลอะง่ายฉันไม่อยากทำให้มันสกปรก”

คนตรงหน้าพูดต่อก่อนจะวางบุหรี่ลงบนจานรองแล้วมองมาที่ฉัน

“เธอยังเด็กอย่ามาทำอะไรแบบนี้  จะไปไหนก็ไป”

“แค่คืนเดียวก็ไม่ได้เหรอคะ  ขอแค่ค่าเทอมสักสองเทอมก็ได้”

“ไปหางานอย่างอื่นทำ  อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ”

สิ้นน้ำเสียงดุ ๆ ของคนตรงหน้าฉันก็พาตัวเองออกมาจากห้องนั้น  ถ้าขืนเป็นแบบนี้ฉันคงต้องหางานตามที่เพื่อนรักบอกแล้วล่ะ  แต่มันจะทันเหรอ  ทั้งคืนทุนแล้วก็ผ่อนจ่ายค่าเทอมอีก  ไหนจะค่าใช้จ่ายตลอดระยะเวลาที่ยังเรียนอยู่ก็ไม่ใช่น้อย ๆ 

“ถ้ามีค่าเทอมแล้วเรื่องหาเงินค่าห้องกับค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ก็คงพอหาได้บ้างถ้าใช้ประหยัด ๆ แต่นี่ค่าเทอมก็ไม่มีถ้าจะกู้ทุนเรียนก็ต้องรอทำเรื่องเทอมหน้าอีก  แล้วนี่เทอมสองก็เพิ่งจะผ่านมาแค่เดือนกว่า ๆ เอง  เฮ้อ!  อีกตั้งนานกว่าจะได้ทำเรื่องกู้”

หลังจากนอนคิดมาทั้งคืนแล้วว่าจะแก้ปัญหาที่เจออยู่ยังไง  ฉันจึงตัดสินใจได้ว่าจะทำเรื่องดรอปเรียนไว้ก่อน  ระหว่างนั้นก็หางานประจำทำซะเลย  ถึงจะใช้ทุนคืนทั้งหมดไม่ทันแต่ถ้ามหาลัยเห็นความตั้งใจของฉันก็คงเมตตาและอาจผ่อนผันให้บ้าง

“เป็นไงบ้างเกี๊ยว  ได้งานมั้ย”

พี่ปอยเดินเข้ามานั่งกับฉันที่ใต้ร่มไม้เมื่อเห็นว่าฉันกับลูกปลากำลังนั่นคุยกันอยู่  เมื่อวานฉันบอกพี่เขาเรื่องดรอปเรียนแล้วก็เรื่องหางานทำไปน่ะ  วันนี้คงอยากรู้ข่าวคราว

“เกี๊ยวได้งานแล้วค่ะ  อยู่ที่ร้านสะดวกซื้อหน้ามหาลัยเรานี่เอง  ใกล้หอพักด้วย”

ยัยเพื่อนซี้ชิงตอบก่อนเพราะดีใจมากกว่าฉันที่ได้งานทำเสียอีก

“ดีแล้วแหละ  แล้วนี่นะเกี๊ยวเงินเก็บพี่น่ะเผื่อจะช่วยอะไรได้บ้าง”

พี่ปอยยื่นธนบัตรสีเทาหลายใบมาให้ฉันพร้อมกับใบหน้าที่มีรอยยิ้มแต่งแต้มอยู่  ฉันรู้ว่าเงินจำนวนนี้สำหรับนักศึกษาที่ไม่ได้มีฐานะดีอะไรมากมาย  แล้วก็ยังหาเงินใช้เองอย่างเต็มที่ไม่ได้มันมากขนาดไหน  

“มันอาจจะไม่กี่พัน  แต่ก็คงพอที่เกี๊ยวจะใช้จนถึงสิ้นเดือนได้น่ะ  ไว้มีเมื่อไหร่ค่อยมาคืนพี่ก็ได้”

ฉันทำท่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะรับเงินมาถทือไว้ในมือ  เวลานี้ความเกรงใจไม่ได้ทำให้ชีวิตฉันดีขึ้น  เพราะตอนนี้เงินติดตัวสักบาทก็ไม่มี

“ขอบคุณพี่ปอยมากนะคะ  เกี๊ยวจะรีบใช้คืนนะ”

ฉันส่งยิ้มให้คนตรงหน้าก่อนจะนั่งคุยกันต่อสักพักแล้วพี่เขากับลูกปลาก็แยกย้ายกันไปเรียน  วันนี้ฉันไม่ได้เข้าเรียนเพราะมาทำเรื่องดรอปเอาไว้