EP.5 ทำงาน

เกี๊ยว…

ในที่สุดวันที่ฉันต้องกลายเป็นพนักงานในร้านสะดวกซื้อก็มาถึง  ดีหน่อยที่คนในร้านเคยเห็นหน้าฉันอยู่บ้างเพราะฉันเป็นนักศึกษาในมหาลัยข้างหน้านี้  และมักจะแวะมาซื้อของที่นี่บ่อย ๆ ทุกคนก็เลยช่วยสอนงานฉันเป็นอย่างดีและไม่มีทีท่าว่ารังเกียจฉันจากเรื่องที่เป็นข่าวอยู่

“เดี๋ยวเกี๊ยวไปดูไอศกรีมในตู้ให้พี่หน่อยว่ามีอะไรต้องสั่งบ้าง  เย็นนี้พี่จะสั่งของ  ถึงรอบสั่งไอศกรีมแล้ว”

พี่ผู้จัดการร้านหันมาบอกฉันขณะกำลังนับเงินในลิ้นชักอยู่  ส่วนคนอื่น ๆ ก็คิดเงินให้ลูกค้าและช่วยกันเติมของในชั้นวาง

“ได้ค่ะ”

ฉันรับคำก่อนจะเดินตรงไปยังอีกมุมของร้านเพื่อทำการเช็กไอศกรีมในตู้แช่แข็งตามที่พี่ผู้จัดการบอก

“สวัสดีค่ะ  เชิญค่ะ / สวัสดีครับ  เชิญครับ”

เสียงพวกพี่ ๆ ที่ประจำอยู่หน้าเคาท์เตอร์ทักทายลูกค้าที่เดินเข้ามาในร้าน  ฉันไม่ได้สนใจอะไรนักเพราะมัวแต่จดบันทึกของที่จะต้องสั่ง  จนกระทั่งร่างสูงโปร่งของใครบางคนเดินเข้ามาในจุดที่ฉันยืนอยู่

“อะไรอร่อยอะ”

เสียงนี่คุ้นจัง?

“ลูกค้าชอบ…  ”

จากที่คิดว่าเป็นลูกค้าแต่พอหันไปหาคนข้าง ๆ แล้วไม่ใช่  ฉันขมวดคิ้วมองเขาด้วยความงุนงงที่เจอเขาที่นี่  วันนี้เขามาในชุดนักศึกษาจึงดูแปลกตากว่าวันถ่ายแบบและเข็มตรามหาลัยของเขาก็เป็นคนละที่กับฉัน

“ถามก็ไม่ตอบ  อยากโดนคอมเพลนเหรอ”

อ้าว?

พูดจบคนข้าง ๆ ก็เดินไปหยิบตระกร้าใส่ของที่วางอยู่ก่อนจะเดินไปยังชั้นขนม  ฉันได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้ในใจว่าเขาเรียนอีกมหาลัยหนึ่งซึ่งไกลจากมหาลัยฉันมาก ๆ แล้วมาซื้อของที่นี่ทำไม  

“หรือเขาจะพักแถวนี้?”

“เกี๊ยวมานี่ก่อน  พี่จะสอนคิดเงินลูกค้า”

เสียงพี่ผู้จัดการร้านเรียกฉันพร้อมกวักมือให้เดินเข้าไปหา

“สอนน้องใหม่ตั้งแต่วันแรกเลยเหรอพี่”

พี่เคาเตอร์ข้าง ๆ ถามแซว ๆ 

“เออวันนี้แหละลูกค้าไม่เยอะ  อีกอย่างน้องมันไหวพริบดี  สอนอะไรก็จำได้หมดแล้ว  เผื่อลูกค้าเยอะ ๆ จะได้ช่วยกันได้”

พี่ผู้จัดการตอบก่อนจะหันมาสนใจฉัน  ลูกค้าที่ฉันประเดิมคิดเงินเป็นคนแรกก็ไม่ใช่ใครที่ไหน  เป็นเจ้าของผมสีทองหน้านิ่งที่เคยปฏิเสธฉันวันนั้น…

“เอานี่เพิ่มด้วยครับ”

คนตรงหน้าหยิบกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ บนชั้นวางหน้าเคาท์เตอร์ลงตรงหน้า  ก่อนจะเหลือบมองฉันแล้วหันไปสนใจกระเป๋าตังแทน  นี่เขาซื้อขนมช็อกโกแลตเต็มตะกร้าแล้วก็ซื้อถุงยางอนามัยไปพร้อมกัน?  หรือเอาไว้กินตอนทำเรื่องบนเตียงเหรอแปลกจัง?

จากวันนั้นมาอีตาผมทองนั่นก็มาซื้อของที่นี่เกือบทุกวัน  ทันทีที่เขาเข้ามาในร้านถ้าเห็นฉันอยู่จุดไหนเขาก็จะเดินไปหยิบของใกล้ ๆ ฉันแล้วเดินเลือกซื้อขนมที่เป็นช็อกโกแลตต่อ  ตามด้วยถุงยางอนามัยเหมือนกับทุกครั้งที่เขาแวะมา

“ลูกค้าคนนี้เขาซื้อถุงยางบ่อยมากเลยนะเจ้  ใช้วันละกล่องเลยหรือไง”

พี่คนหนึ่งที่ยืนเฝ้าเคาท์เตอร์อยู่ข้างฉันหันไปถามผู้จัดการที่กำลังนับเงินอยู่ข้าง ๆ 

“เขาป้องกันก็ดีแล้ว  แกไปยุ่งอะไรกับเขาอีกล่ะ”

พี่ผู้จัดการว่า

“บ่อยไปมั้ยเจ้  คนอะไรจะอึ๊บกันทุกวัน  วันละสามครั้งเลย”

พอได้ยินพี่ข้าง ๆ พูดแบบนั้นก็ทำให้ฉันรู้สึกขนลุกขึ้นมา  คนบ้าอะไรจะทำบ่อยขนาดนั้น  แบบนี้ผู้หญิงของเขาจะไม่ตายเลยหรือไง

“แกก็สนใจของอย่างอื่นที่เขาซื้อบ้างสิ  ไม่ใช่สนใจแต่อย่างเดียว”

“ขนมเด็กกินน่ะเหรอ  แต่เขาก็ซื้อไปเยอะจริง ๆ นั่นแหละ”

การทำงานในสัปดาห์แรกของฉันผ่านไปด้วยดีอย่างไม่น่าเชื่อ  ลูกปลากับพี่ปอยยังคงติดต่อมาหาฉันบ่อย ๆ และนัดเจอกันบ้างถ้าฉันเลิกงานตอนเย็น  ฉันลองถามถึงนายแบบหัวทองคนนั้นกับพี่ปอยก็รู้มาว่าเขามีเพื่อนที่เรียนอยู่ที่มหาลัยเดียวกันกับฉัน  คนคนนั้นก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นอดีตเดือนแพทย์ปีสี่ที่เป็นสามีมโนของใครหลาย ๆ คน  ก็เลยทำให้ฉันคลายความสงสัยเรื่องที่เขามาซื้อของแถวนี้

“สวัสดีค่ะเชิญค่ะ / สวัสดีครับ เชิญครับ”

เสียงพวกพี่ ๆ ที่ประจำหน้าเคาท์เตอร์ทักทายลูกค้าเหมือนกับทุกครั้งที่มีลูกค้าเดินเข้ามาในร้าน  ส่วนฉันก็เติมของตามชั้นวางต่าง ๆ ช่วยพี่อีกคน

“เฮ้ย  ทำไมวันนี้เงินไม่ครบอะ  หายไปหลายพันเลยนะเนี่ย”

เสียงพี่ผู้จัดการที่นับเงินอยู่หน้าเคาท์เตอร์ร้องขึ้นด้วยความตกใจ  พวกเราที่ยืนอยู่คนละทิศทางก็ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ

“มันจะหายได้ไงเจ้  นับดูดี ๆ ดิ๊  ร้อยวันพันปีไม่เคยหาย”

หนึ่งในพี่ที่สนิทกันกับผู้จัดการร้านพูดขึ้น

“เออจะหายได้ไง  เราอยู่กันมาตั้งนานเงินไม่เคยหาย”

พี่อีกคนหนึ่งพูดขึ้นบ้าง

“อ้าวแกพูดแบบนี้เดี๋ยวน้องใหม่ก็ตกใจหรอก  พอน้องมาแล้วเงินหายไรงี้”

“แต่เกี๊ยวไม่ได้เอาไปจริง ๆ นะคะ  พี่ดูกล้องได้เลย”

ฉันรีบปฏิเสธ  เพราะไม่เคยคิดจะขโมยเงินร้าน  ถึงจะร้อนเงินแต่ก็ใช่ว่าจะคิดทำลายอนาคตตัวเองสักหน่อย  อีกอย่างในร้านมีกล้องหลายจุดถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็น่าจะตรวจดูให้แน่ใจก่อน

“ทอนผิดหรือเปล่าลองดูดี ๆ”

พี่อีกคนหนึ่งพูดบ้าง

“บอกแล้วว่าให้น้องใหม่เข้าเครื่องเร็วมันจะทอนเงินผิด  หายเยอะขนาดนี้ค่าแรงเดือนแรกคงหมดแล้วมั้ง  ทำงานไม่เต็มเดือนด้วยเนี่ย  เดี๋ยวพรุ่งนี้เงินก็ออกแล้ว”

พี่ที่สนิทกับผู้จัดการพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดก่อนจะช่วยกันนับเงินในลิ้นชักอื่น  ใช่แล้วล่ะ  ฉันเพิ่งทำงานได้หนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แล้วพรุ่งนี้เป็นวันเงินเดือนออก  ก็หมายความว่าค่าแรงเจ็ดวันของฉันอาจจะโดนหักเพราะทำเงินหาย  แต่ก็พิสูจน์ไม่ได้สักหน่อยว่าเงินหายเพราะฉัน

หมับ!

“อ๊ะ”

มือใหญ่ที่เดินมาคว้าข้อมือฉันให้เดินตามเขาไปที่หน้าเคาท์เตอร์ทำให้ฉันและคนในร้านตกใจ  คนหน้านิ่งไม่ได้พูดอะไรกับฉัน  แต่วางตะกร้าใสของลงหน้าเคาท์เตอร์ก่อนจะวางธนบัตรสีเทาหลายสิบใบไว้ตรงหน้า

“วันนี้เด็กนี่จะมาทำงานที่นี่เป็นวันสุดท้าย  เดี๋ยวส่งใบลาออกทางไลน์มาให้  แล้วก็เงินนี่เอาไปแทนเงินที่หายไปซะ”

พูดจบเขาก็รับของที่คิดเงินเสร็จมาถือไว้จะพาฉันเดินออกมาจากด้านในทั้ง ๆ ที่ยังไม่ยอมปล่อยมือฉัน

“นี่คุณคิดจะทำอะไรน่ะ  ปล่อยนะ”

ฉันชักมือกลับก่อนจะถามคนตรงหน้าที่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ พร้อมกับจ้องมองฉันด้วยใบหน้าไร้อารมณ์อย่างที่เคยทำ

“ฉันไม่ได้เป็นคนเอาเงินไปนะ  แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าเงินนั่นหายไปได้ยังไง”

ฉันพูดต่อ

“พี่”

เขาเน้นคำชัด ๆ  พร้อมกับมองมาที่ฉันด้วยแววตาดุ ๆ 

“อะไร?”

นั่นน่ะสิ  อยู่ ๆ พูดอะไรน่ะฉันไม่เข้าใจ

“ฉันอยู่ปีสี่  อายุมากกว่าเธอเพราะงั้นเธอต้องเรียกฉันพี่”

อ่อ

“ไม่อะไม่สนิทกันสักหน่อย”

“เดี๋ยวได้สนิท”

อะไรของเขา

"สองแสนใช่มั้ย"

คนตรงหน้าพูดต่อ

"คะ?"

"ค่าตัวเธอน่ะ สองแสนใช่มั้ย"

"ค่าตัว…"

ไม่ใช่ว่าเขาเปลี่ยนใจแล้วนะ  เรื่องที่ฉันไปหาเขาวันนั้นน่ะ

"ไปอยู่กับฉันแล้วฉันจะให้เงินเธอ"

"พี่หมายถึง..."

ตอนนี้ฉันเรียกเขาพี่ก็ได้ถ้ามันทำให้เขาพอใจแล้วดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้ฉัน

"ค่าเทอมฉันจะจ่ายให้ เสื้อผ้ารองเท้ากระเป๋า เงินทำสวย ไปเที่ยว ช้อปปิ้ง ฉันจะดูแลให้เอง"

"หมายถึงให้ฉัน  เอ้ยให้เกี๊ยวไปอยู่กับพี่น่ะเหรอคะ แล้วจะได้..."

"ไปอยู่กับฉันจนกว่าฉันจะเบื่อเธอ"

"แต่พี่ต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่ทำร้ายร่างกายเกี๊ยว  โอเคมั้ยคะ" 

"ถ้าเธอเป็นเด็กดี ก็จะไม่เจ็บตัว"

"ถ้างั้นวันพรุ่งนี้… / วันนี้"

หืม?  อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันไปอยู่กับเขาตอนนี้เลยน่ะ

"เดี๋ยวนี้"

"คะ?"

"ขึ้นรถ"

"แต่ว่า..."

"อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ"