บทที่ 26 เมื่อพวกเขารู้

              "ช่วยอะไรพี่หน่อยสิ  พี่อยากให้เราเป็นคนดี"

              "ผมก็เป็นคนดีอยู่แล้ว"

              วินเทอร์แก้ต่างให้ตัวเอง  ไม่รู้ว่าคำขอนี้จะร้ายแรงถึงแก่ชีวิต  แต่ซัมเมอร์เข้าใจน้องชาย  ที่คิดว่าเธอชวนเล่นๆ เธอจึงเอ่ยออกไปด้วยความหวังริบรี่

              "ไปบริจาคไขกระดูกให้หน่อย"

              "ไม่ไปอะ  ไม่ว่าง  ไม่อิน  ยุ่งกับขนมคีโต"

              "ความฝันของพี่  ที่จะได้เห็นน้องเป็นคนดี"

              "คอนเทนต์อีกละซิ  ทำไมไม่ชวนแม่ละครับ"

              "แม่เป็นความดันสูง  รุนแรงด้วย"

              "พี่ก็ไปคนเดียวสิ"

              ซัมเมอร์แววตาหม่นหมองลง  ส่วนวินเทอร์พูดแล้วพิจารณาพี่สาวอย่างจริงจัง  สายตาเขาสอดส่องตั้งแต่หัวจรดเท้าของพี่สาว  เพื่อหาเบาะแส  ในเมื่อเรื่องนี้ชักมีกลิ่นแปลกๆ

              "เดี๋ยวนะ  พี่ดูผอมลง  ซีดเซียว  แถมไม่ค่อยมีแรง  แล้วผมก็สงสัยมาตลอดว่าผมพี่  มันดูไม่เหมือนของจริง"

              ซัมเมอร์หลบสายตา  มือไม้เริ่มเกะกะ  จนเธอไม่รู้ว่าควรวางมันไว้ตรงไหนดี  ขณะที่วินเทอร์จ้องมองจับพิรุธ  กระทั่งยื่นมือออกมาหมายจะจับผมพี่สาว  แต่เธอไวกว่า  ถอดวิกของเธอออก

              "เฮ้ย!"

              วินเทอร์ถอยหลังหนึ่งก้าวเมื่อเห็นภาพตรงหน้า  เขาเบิกตากว้าง  อ้าปากหวอ  ตัวแข็งทื่อ  เมื่อเห็นพี่สาวโฉมใหม่  เพราะผมของซัมเมอร์งอกออกมาได้ราวๆ หนึ่งนิ้ว  ทำให้เธอดูเหมือนอันธพาลในสายตาน้องชาย  วินเทอร์ตะลึง  ไม่พูดอะไรไปพักหนึ่งก่อนตะโกนออกมา

              "แม่!  พี่ซัมเมอร์..."

              ซัมเมอร์ปิดปากน้องชาย

              "เลิกสงสัยได้แล้ว  ฉันตัดผมสั้นเผื่อสาวจะชอบ  แต่ว่าสั้นไป  จนฉันหมดความมั่นใจ  เลยต้องใส่วิก"

              "โกหก!  เวลาพี่โกหก  พี่จะตากระตุก  นั่นไง  กระตุกอีกแล้ว"

              "เปล๊า!"

              "นั่นไง  ทำเสียงสูง  โกหกจริงด้วย"

              วินเทอร์ใช้สมองอันน้อยนิด  ในการปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน  แล้วก็โพล่งออกมา"

              "พี่เป็นมะเร็งใช่ไหม  ทำคีโมจนผมร่วง  แถมต้องปลูกถ่ายไขกระดูกด้วย  ไม่งั้นพี่จะมาขอให้ผมช่วยทำไม"

              ซัมเมอร์หลบสายตา  พยายามคิดหาทางออกที่ดีที่สุด  แต่จนแล้วจนรอด  ก็ไม่มีคำตอบกลับมา  ความขี้เล่นของวินเทอร์เมื่อครู่ค่อยๆ สงบลง  เขามองพี่สาวด้วยแววตาจริงจัง

              "ใช่ไหมฮะ?"

              "เออ  ยอมรับก็ได้  ฉันไปทำคีโมมา"

              "ตอนที่พี่บอกว่าจะไปเที่ยวสักพัก  แล้วก็กลับมาด้วยหน้าซีดๆ ใช่ไหม"

              "ใช่  หลังทำคีโม  หมอบอกว่าโรคกลับมาเป็นเร็ว  ฉันเลยต้องปลูกถ่ายไขกระดูก  เพื่อรีเซ็ตระบบสร้างเม็ดเลือดทั้งหมด  จากที่เป็นมะเร็ง  ก็จะแทนที่ด้วยไขกระดูกใหม่ที่แข็งแรง"

              "สรุปว่า  ผมไม่เข้าใจ"

              "โธ่เอ้ย"

              ซัมเมอร์เคาะหัวน้องชายไปที

              "ถ้าไม่ทำก็ไม่หาย  อาจตายด้วย"

              วินเทอร์ทำท่าจะไปเรียกแม่  แต่เสียงทำอาหารในครัวเงียบลง  พร้อมกับเสียงหนึ่งดังขึ้น

              "ทำไมไม่บอกแม่"

              ศศิธรเดินออกมาพร้อมตะหลิวในมือ  ทำหน้าถมึงทึง  จ้องมองลูกสาวไม่วางตา  วินเทอร์รู้ว่าแม่ได้ยินทั้งหมด  เลยผสมโรง

              "ใช่ครับ  ทำไมไม่บอก"

              "ก็...ไม่อยากให้เป็นห่วง"

              ซัมเมอร์พูดด้วยความไม่มั่นใจ  น้ำเสียงสั่น  แววตาเลื่อนลอย  กลัวพวกเขาดีใจมากกว่า  เธอกำมือแน่นอย่างกลัวคำพูดที่กำลังจะออกจากปากแม่  ขณะเดียวกันก็โล่งอกที่ไม่ต้องปิดบังความจริงอีกต่อไป

              ศศิธรเดินเข้ามากอดซัมเมอร์  เพื่อแสดงออกว่าเธอก็รักลูกสาวคนนี้เช่นกัน  วินเทอร์เดินเข้ามากอดด้วยอีกคน  ซัมเมอร์รับรู้ได้ถึงความรักที่เธอแสวงหามาตลอด  ทั้งสามคนน้ำตาซึมและหัวใจอิ่มเอม  พวกเขาอยู่ท่านั้นสักพัก  ก่อนแยกออก

              "พี่ไม่ต้องกลัว  ว่าแม่ไม่รัก  แม่ก็รักแหละ"

              ที่แท้วินเทอร์ก็ดูออกมาโดยตลอดว่า  พี่สาวรู้สึกอย่างไรกับพวกตน  และคิดเสมอว่าเธอคือคนสำคัญ  ซัมเมอร์สะอื้นเบาๆ ดีใจที่ตนเป็นที่รัก  หัวอกกระเพรื่อมแรง  และน้ำตาไหลจากความดีใจและโล่งใจ

              "แม่รักพี่  และเป็นห่วงพี่มากกว่าที่พี่รู้  เราคุยกันเรื่องพี่บ่อยมากนะครับ"

              "ซัมเมอร์เอ้ย"

              แม่ขยี้หัวลูกสาว  ทิฎฐิทำให้พวกเธอทะเลาะกัน  แต่ความทุกข์ยากก็ดึงพวกเธอ  ให้เป็นน้ำหนึ่งใจเดียวอีกครั้ง  พวกเขาจ้องตากันด้วยความรัก  ไม่ต้องมีใครน้อยใจว่าตนไม่เป็นที่รักอีกต่อไป

              "หนูคิดมาตลอดว่าแม่ไม่รัก  แม่รักแต่น้อง"

              น้ำตาไหลอาบแก้ม  ซัมเมอร์สูดน้ำมูก

              "แม่ขอโทษนะ  ที่ทำให้รู้สึกแบบนั้น  และปล่อยให้ลูกสู้กับโรคนี้เพียงลำพัง"

              "หนูก็ขอโทษ  ที่ไม่เคยบอกอะไร  ทั้งที่ถ้าหนูไม่รอด  เราก็อาจได้ใช้เวลาด้วยกันมากกว่านี้"

              "ถ้าแม่ใส่ใจหนูมากกว่านี้ก็คงดี"

              ศศิธรลูบหัวลูกสาวอย่างอ่อนโยน

              "ไม่หรอกค่ะ  หนูก็ทำให้มันยากด้วย  เพราะหนูถือทิฏฐิเอง"

              ราวกับขุดรากความขัดแย้งออกจนหมด  ครอบครัวตั้งจิตดีเข้าใจกันและมองกันด้วยความรัก

              "แล้วโอกาสหายละลูก"

              ศศิธรถามลูกสาว  ขณะเดียวกันซัมเมอร์ขมวดคิ้ว  ดูลำบากใจกับคำถามนี้  เธอไม่ตอบ  แต่กัดริมฝีปาก  คิ้วขมวดอย่างคนหนักใจ  ทิ้งให้มารดาและน้องชายใจหายกับท่าทีนั้น  พร้อมกับความเงียบงัน