Share

ตอนที่ 3

Penulis: เอคโค่
“ที่รัก คุณคงกินอะไรไม่ดีเข้าไป” ดันเต้พูด พลางประคองฉันกลับเข้าไปในรถอย่างอ่อนโยน แล้วยื่นขวดน้ำให้ “เราควรไปโรงพยาบาลนะ”

ฉันส่ายหน้า แสร้งทำท่าอ่อนแรง “ไม่เป็นไรหรอก ฉันว่าช่วงนี้แค่เครียดนิดหน่อย”

เขาเสนอว่า “พรุ่งนี้คืนมีงานกาล่า น่าจะสนุก เป็นวิธีผ่อนคลายที่ดี คุณนายโมเร็ตติจะให้เกียรติผมไหม”

ความคิดเย็นชาและคมกริบก่อตัวขึ้นในหัวฉัน ฉันยิ้ม “แน่นอนสิ จัดที่โรงแรมเวสทินได้ไหม ฉันชอบอาหารที่นั่น”

แววตาตื่นตระหนกเกิดขึ้นผ่านดวงตาของดันเต้ แต่เขาปกปิดมันได้อย่างรวดเร็ว “ได้สิ ที่รัก อะไรก็ได้ตามที่คุณต้องการ เดี๋ยวผมให้ลูกน้องจัดการจองให้ทันที”

ฉันรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ถ้าเราปรากฏตัวที่โรงแรมนั้นพร้อมกัน ความเสี่ยงที่ชู้รักของเขาจะถูกเห็นมันสูงเกินไป

แต่เขาจะปฏิเสธคำขอเล็ก ๆ ของภรรยาที่ “ป่วย” ได้อย่างไรล่ะ

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ ดันเต้ดูเอาใจใส่ผิดปกติ เขาต้มซุปไก่ให้ฉัน ยืนยันให้ฉันนอนพัก และแวะมาดูอาการทุกชั่วโมง เขากำลังสวมบทสามีแสนสมบูรณ์แบบ

แต่บนโทรศัพท์สำรองของเขา ฉันเห็นข้อความที่เขาส่งถึงเจนน่า

“เปลี่ยนแผน เจอกันที่ห้องเก็บไวน์ส่วนตัวชั้นล่าง พรุ่งนี้สองทุ่มครึ่ง เป็นส่วนตัวกว่า เร้าใจกว่า ลองจินตนาการดูสิ…เราร่วมรักท่ามกลางไวน์แดงราคาแพงพวกนั้น…”

คิตตี้: ฟังดูสุดยอดมาก! ฉันจะใส่เดรสสีแดงที่คุณชอบ แล้วไม่ใส่อะไรข้างในเลย

เสียงฝักบัวในห้องน้ำเงียบลงดึงฉันกลับมา ฉันรีบเก็บโทรศัพท์ทันที

เมื่อดันเต้เดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีเพียงผ้าขนหนูพันรอบเอว หยดน้ำไหลเป็นทางบนแผงอกที่กำยำ ภาพที่เมื่อห้าปีก่อนคงทำให้หัวใจฉันเต้นแรง ตอนนี้กลับมีเพียงความน่ารังเกียจ

“ดีขึ้นบ้างไหม” เขานั่งลงที่ขอบเตียง เอื้อมมือมาแตะหน้าผากฉัน

ฉันพยักหน้า แล้วแกล้งทำเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ “อ้อ เกือบลืมไป” ฉันหยิบกล่องสีน้ำเงินจากโต๊ะข้างเตียง “ฉันเตรียมสิ่งนี้ให้คุณสำหรับวันครบรอบ ฉันตื่นเต้นมากที่จะให้คุณ”

เขาเริ่มจะเปิดกล่อง แต่ฉันห้ามไว้

ฉันลูบแก้มเขา “ฉันอยากให้คุณรอหนึ่งสัปดาห์ค่อยเปิด คิดซะว่าเป็นเซอร์ไพรส์เล็ก ๆ นะ”

เขามองฉันอย่างงุนงง “ทำไมต้องหนึ่งสัปดาห์”

ฉันยิ้มแบบแปลกๆ “เพราะถึงตอนนั้น คุณจะเข้าใจว่าของขวัญชิ้นนี้หมายความว่าอะไรจริง ๆ”

ดันเต้ยักไหล่ วางกล่องไว้ในลิ้นชักข้างเตียง “ก็ได้ ถ้านั่นคือสิ่งที่ภรรยาของผมต้องการ”

เช้าวันถัดมา ดันเต้ตื่นแต่เช้า ทำอาหารเช้าให้ฉันในครัว

ไข่ดาว เบคอน น้ำส้มคั้นสด และเอสเปรสโซแก้วโปรดของฉัน สมบูรณ์แบบ

อาหารเช้าที่สมบูรณ์แบบ จากสามีแสนสมบูรณ์แบบ

จังหวะนั้นกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น ลูกน้องของดันเต้คนหนึ่ง มาร์โก ยืนอยู่หน้าประตู ถือถุงกระดาษสีน้ำตาล

“บอส ของที่คุณสั่งไว้” มาร์โกยื่นมันให้ ดวงตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างกระสับกระส่าย

แต่ฉันเห็นมัน—กล่องกำมะหยี่เล็ก ๆ โผล่ออกมา น่าจะเป็นของสำหรับการนัดหมายลับของเขา

หลังมาร์โกจากไป ดันเต้กลับมานั่งที่โต๊ะ กินต่อราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ฉันคนกาแฟ เสียงสบาย ๆ “ดันเต้ ฉันถามอะไรคุณหน่อยได้ไหม”

“อะไรก็ได้”

ฉันเงยหน้ามองเขา “คุณคิดว่าความซื่อสัตย์สำคัญแค่ไหนในชีวิตแต่งงาน”

ส้อมของดันเต้หยุดค้างกลางอากาศเสี้ยววินาที ก่อนจะตัดไข่ต่อ “มันคือทุกอย่าง ความซื่อสัตย์คือรากฐานของโลกของเรา”

“จริงเหรอ” ฉันเอียงคอ เล่นบทภรรยาไร้เดียงสา “งั้นคุณก็ไม่เคยทรยศฉันเลยสินะ”

ดันเต้วางส้อมลงทันที แล้วคว้าไม้กางเขนเงินที่สวมอยู่ที่คอ มันคือของขวัญจากพ่อ และเป็นของศักดิ์สิทธิ์ของตระกูลโมเร็ตติ

“ผมขอสาบานต่อหลุมศพพ่อของผม” เขาพูด มองตาฉันตรง ๆ น้ำเสียงจริงจังและหนักแน่น “ผมจะซื่อสัตย์ต่อคุณเพียงคนเดียว อเลสเซีย คุณคือภรรยาของผม ราชินีของผม ผู้หญิงคนเดียวในชีวิตผม”

การแสดงของเขาไร้ที่ติ หากฉันไม่รู้ความจริง ฉันอาจซาบซึ้งจนเสียน้ำตา

“งั้น” ฉันพูด พลางยกถ้วยกาแฟ ดวงตาแข็งดั่งเหล็กกล้า “ถ้าคุณทรยศฉันขึ้นมาล่ะ จะเกิดอะไรขึ้น”

ดันเต้ซึ่งไม่รู้อะไรเลย ตอบด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ “งั้นก็ให้ผมสูญเสียทุกอย่าง ให้ผมเร่ร่อนอยู่บนโลกนี้เหมือนผี”

“แน่นอน ที่รักของฉัน” ฉันกระซิบ กาแฟขมฝาดบนปลายลิ้น “ฉันจะยึดมั่นคุณตามคำนั้น”
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 19

    หลังออกจากเกสต์เฮาส์ ฉันย้ายไปอยู่เมืองเล็ก ๆ ริมฟยอร์ดอันห่างไกลทางตะวันตกของไอซ์แลนด์ สถานที่ที่มองเห็นแสงเหนือได้ชัดเจนเจ้าของบ้านเช่าของฉันเป็นชายชรานิสัยใจดีชื่อกุนนาร์ เขาพูดอังกฤษไม่ค่อยได้ เราจึงสื่อสารกันด้วยท่าทางและคำง่าย ๆ เป็นส่วนใหญ่ แต่ความเงียบสงบนั่นแหละคือสิ่งที่ฉันต้องการพอดีทุกเย็น ฉันจะเล่นไวโอลินข้างเตาผิง ท่วงทำนองคุ้นเคยก้องอยู่ในกระท่อมหลังเล็ก เคล้ากับเสียงลมทะเลและเงาภูเขาที่อยู่ไกลลิบ ฉันวาดรูป อ่านหนังสือ ดื่มกาแฟ และเฝ้ามองแสงเหนือระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้าฉันรู้สึกถึงความสงบอย่างแท้จริงบ่ายวันหนึ่ง กุนนาร์มาเคาะประตู เขาดูอ้ำอึ้งเล็กน้อย มือเขาถือโทรศัพท์เก่า ๆ อยู่ในมือ“เอวา” เขาเรียกฉันด้วยชื่อใหม่ “ฉันไม่แน่ใจว่าควรให้ดูไหม…แต่ว่ามีวิดีโอกำลังแชร์กันในอินเทอร์เน็ต…เกี่ยวกับมาเฟียอเมริกันคนหนึ่ง เขาว่ากันว่า…ว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะตาย”ฉันวางพู่กันลง แล้วมองสีหน้ากังวลของเขา “วิดีโออะไรคะ”ฉันรับโทรศัพท์เก่าจากมือกุนนาร์ วิดีโอภาพพร่ามัวกำลังเล่นอยู่ คุณภาพแย่ แต่ฉันยังเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยได้ชัด—ผอมจนเหมือนเหลือแต่โครงกระดูก ดวงตากลวงโบ๋ไม่ต่างจ

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 18

    ตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น ฉันกำลังชงกาแฟ ช้อนเงินกระทบถ้วยเซรามิกเบา ๆ ขณะคนฟองนมร้อนโทรศัพท์ในเกสต์เฮาส์ห่างไกลแห่งนี้แทบไม่เคยดัง โดยเฉพาะที่ห้องของฉัน“ฮัลโหล?”เสียงที่คุ้นเคยตอบกลับมา เสียงที่ครั้งหนึ่งเคยมอบความสุข ต่อมากลายเป็นความรังเกียจ และตอนนี้…เหลือเพียงความสงบนิ่ง“อเลสเซีย…ใช่คุณไหม?”ฉันเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “มีอะไร”“พระเจ้า อเลสเซีย เป็นคุณจริง ๆ …จริง ๆ ด้วย…” เสียงดันเต้สั่นเครือ ใกล้จะร้องไห้ “ผมคิดว่า…ผมคิดว่าจะไม่มีวันได้ยินเสียงคุณอีกแล้ว…”ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองทิวทัศน์เรคยาวิก ภูเขาไกลลิบถูกปกคลุมด้วยหิมะ สะท้อนแสงอาทิตย์ยามเย็น “คุณต้องการอะไร”“ที่รัก ผม…ผมขอโทษ” เขาสะอื้น ชายผู้เคยปกครองชิคาโกกำลังร้องไห้เหมือนเด็ก “ผมรู้ว่าผมทำผิด ผมทรยศคุณ ผมทำร้ายคุณ…แต่ได้โปรด ให้อภัยผม ได้โปรด…”ฉันหลับตาลงสามเดือน เพียงพอแล้วสำหรับการเยียวยาของฉัน“คุณจำได้ไหม” เสียงของฉันนิ่งราวผิวน้ำที่นิ่งสนิท“จำอะไร” เขาถามอย่างมีความหวัง“สิ่งที่คุณเคยพูดกับฉัน” ฉันพิงกรอบหน้าต่าง มองนกนางนวลไกล ๆ “คุณบอกว่าถ้าวันหนึ่งคุณทรยศฉัน คุณจะทำตัวเร่ร่อนบนโลกนี้เหมือนผี

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 17

    (มุมมองของดันเต้)วินเชนโซถอนหายใจยาวกว่าหนึ่งเดือน ดันเต้แทบไม่ได้กินอาหารเป็นเรื่องเป็นราว หรือได้นอนเต็มคืนธุรกิจทั้งหมดของตระกูลโมเร็ตติกำลังได้รับผลกระทบ“พ่อ…” ดันเต้เงยหน้า ดวงตาส่องประกายความสิ้นหวัง “ผมค้นทั้งอเมริกาเหนือ ทั้งยุโรป ส่งคนของผมไปหมดแล้ว…ทำไมยังหาเธอไม่เจอ ทำไม?!”วินเชนโซคุกเข่า วางมือบนไหล่ลูกชาย “ดันเต้ ฟังพ่อนะ ถ้าวิธีปกติใช้ไม่ได้ เราก็ใช้วิธีที่ไม่ปกติ”“หมายความว่ายังไง”ดวงตาของอดีตเจ้าพ่อมาเฟียเป็นประกายแน่วแน่ “ตระกูลโมเร็ตติทำงานในโลกใต้ดินระดับโลกมาหลายทศวรรษ ถึงเวลาเรียกทวงบุญคุณเหล่านั้นแล้ว”ดันเต้เงยหน้าพรวด “พ่อหมายถึง…”“เราปล่อยข่าว ออกไปทั่วโลก ผ่านเครือข่ายของเราทุกทวีป—คามอร์รา ยากูซ่า ไตรแอด บรัตวา… ให้ทุกองค์กรรู้ว่าตระกูลโมเร็ตติกำลังตามหาใคร”อิซาเบลล่ามองสามีอย่างตกใจ “วินเชนโซ แบบนั้นจะทำให้ตระกูลเราเด่นมาก”“เพื่อลูกชายของฉัน เพื่ออนาคตของตระกูล ความเสี่ยงนี้คุ้มค่า” อดีตเจ้าพ่อมาเฟียพูด พลางลุกขึ้น “แต่ดันเต้ แกต้องออกหน้าด้วยตัวเอง ให้โลกเห็นว่าแกจริงจังแค่ไหน”หนึ่งสัปดาห์ต่อมา วิดีโอหนึ่งเริ่มแพร่กระจายผ่านทุกช่องทาง

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 16

    (มุมมองของดันเต้)หลังจัดการกับเจนน่า ดันเต้นอนอยู่ฝั่งเตียงที่อเลสเซียเคยนอน เหลือเพียงความว่างเปล่าอันกลวงเปล่าเจนน่าพูดถูก—กำจัดเธอไปไม่ได้ทำให้อเลสเซียให้อภัยเขาเสียงสั่นของโทรศัพท์กระแทกความเงียบในห้อง“บอส” เป็นเสียงมาร์โก ตึงเครียดปนตื่นเต้น “เรามีความคืบหน้าใหม่”หัวใจดันเต้กระตุกแรง เขากำโทรศัพท์แน่น “พูดมา”“มีคนที่สนามบินเห็นผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนคุณนายมาก กำลังขึ้นเครื่องไปเรคยาวิก ประเทศไอซ์แลนด์ แต่ผมหาชื่อเธอไม่เจอในรายชื่อผู้โดยสาร”ดันเต้เด้งตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้ ด้วยเหตุผลบางอย่าง สัญชาตญาณแรงกล้าบอกเขา—เป็นเธอ“เตรียมเครื่องบินเจ็ท” เสียงดันเต้สั่น “เราจะออกเดินทางคืนนี้”ลมฤดูหนาวที่เรคยาวิกดุเดือด แต่ดันเต้ไม่รู้สึกหนาวเป็นครั้งแรกในรอบเดือนที่เขารู้สึกว่าเข้าใกล้อเลสเซียขบวนรถสีดำเคลื่อนผ่านถนน ก่อนจะหยุดหน้าตึกอพาร์ตเมนต์ธรรมดาๆข่าวกรองบอกว่าผู้หญิงที่ดูเหมือนอเลสเซียอาศัยอยู่ที่นี่ผู้จัดการตึกชื่อกู๊ดรันมองรูปอเลสเซียแล้วพยักหน้า “ใช่ เธอเคยพักที่นี่”ดันเต้พยายามคุมเสียงให้คงที่ แต่ความตื่นเต้นแทบควบคุมไม่ได้ “เธอยังอยู่ไหม”กู๊ดรันส่ายหน้า

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 15

    ย่านโคมแดงของชิคาโก หลังเที่ยงคืนไปไม่นานรถเอสยูวีสีดำเบรกดังเอี๊ยดหยุดสนิทตรงหัวมุมที่สว่างด้วยแสงนีออน ประตูรถเปิด ชายร่างใหญ่สองคนลากผู้หญิงคนหนึ่งลงมาบนทางเท้า“ไม่! ได้โปรด!” เจนน่าดิ้นรน เล็บข่วนเป็นรอยเลือดบนแขนบอดี้การ์ด “ฉันให้เงินได้! เงินเยอะมาก!”แต่ชายทั้งสองไร้อารมณ์ ปฏิบัติตามคำสั่งของดันเต้อย่างชำนาญ ระหว่างการชุลมุน แขนเสื้อผ้าไหมราคาแพงของเจนน่าติดขอบประตูรถและฉีกขาดด้วยเสียงแหลม ผืนผ้าบอบบางราวกระดาษ ขาดเป็นริ้วในพริบตา“อ๊าก!” เธอกรีดร้อง พยายามปิดอก แต่ก็สายเกินไป ชายทั้งสองปล่อยมือ ร่างเธอกระแทกลงบนทางเท้าที่สกปรกพื้นคอนกรีตทำให้เธอแสบร้อนผิวที่เปลือย เศษแก้วจากขวดที่ถูกทิ้งบาดเข่าของเธอ เลือดซึมผ่านถุงน่องที่ขาด เปรอะปนกับคราบสกปรกไม่รู้ชนิดบนพื้นรถเอสยูวีสีดำขับเร่งเครื่องหนีไปเจนน่าสั่นเทาเมื่อยันตัวลุกขึ้น ตระหนักว่าเธอถูกทิ้งไว้ตรงหน้าบาร์ที่เธอเคยทำงาน ก่อนจะพบกับดันเต้ในตอนนั้น เธอเป็นแค่พนักงานเสิร์ฟค็อกเทลในชุดราคาถูก หัวเราะรับมุกสกปรกเพื่อทิปไม่กี่สิบดอลลาร์ต่อคืน“ตายจริง นั่นเจนน่าใช่ไหม?”มีเสียงผู้หญิงดังมาจากหน้าบาร์ กลุ่มสาวแต่งตัวว

  • ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ   ตอนที่ 14

    (มุมมองของดันเต้)ดวงตาเขาแดงฉาน ดันเต้พุ่งเข้าหาเจนน่าและคว้าข้อมือเธอไว้“เอาคืนมา” เสียงเขาต่ำ กระแทกทีละคำ น่ากลัวราวกับคำที่เลื้อยขึ้นมาจากขุมนรกเขากระชากแหวนออกจากนิ้วเธออย่างแรง ผิวหนังฉีกขาด เธอกรีดร้อง พยายามดิ้นหนี แต่พละกำลังของเขาโหดร้ายเกินต้านทันทีที่แหวนกลับมาอยู่ในมือ เขาประคองมันอย่างแผ่วเบา ราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในโลก“ดันเต้! คุณบ้าไปแล้วหรือไง!” เจนน่ากุมมือที่เลือดไหล กรีดร้องเสียงแหลม “คุณทำร้ายฉันเพราะผู้หญิงที่ทิ้งคุณไปแล้วเนี่ยนะ เธอไม่ได้รักคุณหรอก! ถ้าเธอรัก เธอคงไม่เดินจากไปง่าย ๆ แบบนั้น!”คำพูดเธอขาดห้วง เมื่อดันเต้ยัดโทรศัพท์เข้าตรงหน้าข้อความแล้วข้อความเล่า ภาพโจ่งแจ้งแล้วภาพโจ่งแจ้งเล่า คำเยาะเย้ยอาบพิษแล้วคำแล้วคำเล่า—ทั้งหมดถูกเปิดโชว์ใต้แสงไฟจ้าเจนน่าจ้องหน้าจอ ใบหน้าซีดขาวราวผี ปากสั่น แต่ไม่มีคำใดหลุดออกมา“คุณพยายามหนักมากสินะ เจนน่า คุณทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อทำลายการแต่งงานของผม”“ฉัน…” เจนน่าพูดไม่ออก หลักฐานชัดเจนเกินโต้แย้ง คำโกหกทั้งหมดพังทลายในที่สุด ภายใต้แรงกดดันมหาศาล เธอก็แตกสลาย เงยหน้าขึ้น ดวงตาไร้ทั้งความสำนึกผิดแ

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status