47. น้อยใจ

“น้อยใจอะไรล่ะ เขางานยุ่งจะตายไป ฉันเช็คตารางงานของเขากับเลขามาหมดแล้ว ตารางงานอาทิตย์นี้เขาไม่มีว่างเลย ฉันก็เลยไม่ชวนเขาดีกว่า เพราะยังไงเขาก็มาด้วยไม่ได้ บอกเขาว่าแค่กลับบ้านน่ะดีแล้ว ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียวไปนั่นแหละ” ปารารินพูดออกไปแล้วคิดถึงเรื่องที่เขาไปจูบกับแฟนเก่าของเขาไม่หาย

“หึๆ ระวังเขาเหงาแล้วออกไปเที่ยวสาวๆล่ะปราง ผู้ชายน่ะไว้ใจไม่ได้นะจะบอกให้ ร้อยๆทั้งร้อยก็ต้องเจ้าชู้กันบ้างล่ะ” คิมหันต์พูดเตือนเพื่อนสาวออกไปแล้วก้ยิ้มขำๆ

“เขาคงไม่เหมือนคิมขนาดนั้นหรอกมั้ง” ปารารินแซวกลับแบบขำๆ จนคิมหันต์มองหน้าเพื่อนสาวแบบอึ้งๆ

“ฮ่าๆ สมน้ำหน้า อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นเขาดีนัก” เจนนี่พูดไปก็ยิ้มขำเมื่อแฟนของเธอโดนปาราริย้อนรอยเข้าให้

“ตอนนี้ผมถอดเขี้ยวถอดเล็บแล้ว จะไปเอาอะไรมาเจ้าชู้ล่ะ ผม็แค่พูดเตือนปรางมันไปก็เท่านั้นแหละ ผู้มันงานดีขนาดนั้นผู้หญิงที่ไหนก็อยากเข้าหาทั้งนั้นแหละ ไม่รู้ปรางมันไว้ใจให้อยู่คนเดียวได้ยังไง เป้นคิมนะให้ตามมาเลย” คิมหันต์พูดบอกไปแล้วยักไหล่ตามความคิดของเขา

“แกไม่ต้องมาพูดให้ฉันโลเลเลยนะไอ้คิม ไปๆ ไปขึ้นเครื่องกันได้แล้ว” ปารารินพูดบอกไปก็ลุกขึ้น เมื่อได้ยินเสียงประกาศให้ไฟล์ของเธอขึ้นเครื่องได้แล้ว จากนั้นปารารินก็เดินนำทั้งสองไป ส่วนคิมหันต์ก็เข้าไปประคองเจนนี่แล้วพากันเดินตามปารารินไป

ณ คอนโดของภารัณ

ภารัณก็งัวเงียตื่นขึ้นมาแล้วก็พบกับความเงียบภายในห้อง เขาก็นึกได้ว่าเมื่อคืนเข้าแยกห้องนอนกับปารารินเพราะเธองอนเขาเรื่องของปิ่นแก้วเมื่อคืน เขาจึงรีบลุกออกไปหาเธอที่ห้องฝั่งตรงข้ามทันที เพราะเมื่อคืนไม่ได้เอา เช้านี้เขาก้ต้องได้จัดการกับเธอก่อนไปทำงาน

“ก๊อกๆ ปรางตื่นหรือยัง เปิดประตูให้พี่หน่อย” ภารัณพูดออกไปก็เคาะประตูเรียก ก่อนจะหันสายตาไปมองนาฬิกาใหญ่ที่แขวนอยู่ในห้องรับแขกก็รู้ว่าตอนนี้มันเกือบจะเจ็ดโมงครึ่งแล้ว

“ปราง พี่หัวข้าวแล้วนะ ตื่นมาทำอาหารเช้าให้พี่หน่อยเร็วเด็กดี” ภารัณพูดเสริมออกไป แต่กลับไม่ได้รับการตอบรับกลับมา ทั้งที่เวลานี้ปกติแล้วปารารินจะออกมาทำอาหารเช้าให้เขาทานแล้ว

“แกร๊ก หึๆ อ่อยกันชัดๆเลยยัยตัวแสบ” ภารัณเอามือหมุนลูกบิดก็พบว่ามันไม่ได้ล็อค ทำให้เขายิ้มด้วยสายตากรุ้มกริ่มทันที เพราะคิดว่าปารารินกำลังอ่อยเขาอยู่ ไม่งั้นเธอไม่ปลดล็อคห้องอย่างนี้หรอก

“ปรางจ๋า ได้เวลาป้อนนมผัวแล้วนะเด็กดี” ภารัณพูดไปด้วยเสียงอ้อนๆ ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องที่ปารารินนอนเมื่อคืน แล้วเขาก็มองหาเธออย่างสงสัยเพราะเตียงถูกผ้าคลุมไว้อย่างดี ทำให้เขาทำหน้าคิ้วขมวดก่อนจะเดินตามหาปารารินไปทั่วห้อง

“ไปไหนเนี่ยแต่เช้าวะเนี่ย แม่ง ไม่คิดจะบอกกันเลยสักคำหรือไง ปราง ปรางอยู่ข้างนอกหรือเปล่า ปราง” ภารัณเอ่ยเรียกปารารินไปพร้อมกับเดินออกไปตามหาเธอด้านนอกก็ไม่เห็นวี่แววของเธอเลยสักนิด เขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างอารมณ์เสีย

จากนั้นภารัณก็เดินไหยิบโทรศัพท์แล้วโทรหาปารารินแต่ก็ไม่สามารถติดต่อปารารินได้ ทำให้ภารัณนั้นยิ่งอารมณ์เสียมากกว่าเดิม ก่อนจะส่งข้อความไปให้ปารารินให้เธอรีบติดต่อกลับมาหาเขาแบบด่วนๆ แล้วเขาก็เดินไปเปิดน้ำที่ตู้เย็นมาดื่มอย่างพยายามลดความไม่พอใจนั้น ก่อนจะเห็นโน้ตที่หน้าตู้เย็นจึงหยิบมาดูพร้อมกับอ่านข้อความอย่างตั้งใจ

“นี่คิดจะกลับบ้านก็กลับงั้นเหรอปราง แล้วออกไปตั้งแต่เช้าเลยเนี่ยนะ คิดจะแกล้งพี่ใช่ไหมเนี่ย ได้ ให้มันรู้ไปสิว่าพี่จะตามเราไม่เจอ” ภารัณพูดไปก็กำโน้ตนั้นจนเละคามือก่อนจะปาทิ้งไป แล้วเขาก็รีบไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อออกไปตามหาปารารินที่บ้านของเธอ

พอภารัณอายน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเขาก็โทรหาวิชุดาเลขาคนสนิทของเขาให้ส่งที่อยู่คอนโดของปารารินมาให้เขา แล้วจากนั้นเขาก็รีบขับรถออกไปหาปารารินที่คอนโดของเธอทันที แต่พนักงานด้านล่างบอกว่าปารารินไม่ได้กลับมาที่คอนโดนี้อาทิตย์กว่าๆแล้ว มีแต่เพื่อนของเธอพักอยู่ที่นี่ซึ่งตอนนี้พวกเขาก็กลับบ้านต่างจังหวัดกันหมดแล้ว ทำให้ภารัณต้องกลับมานั่งขบคิดที่บริษัทของเขาอย่างอดไม่ได้

“คุณวิ เรื่องที่ผมให้ไปสืบมาน่ะได้เรื่องหรือยัง รีบเข้ามารายงานสิ” ภารัณพูดออกไปอย่างบ่นเมื่อเขาไปหาปารารินที่คอนโดแล้วเธอไม่อยู่

“ได้ๆแล้วค่ะคุณภาม วิกำลังจะเข้าไปแล้วค่ะ สักครู่นะคะ” วิชุดาพูดออกไปแบบเหนื่อยๆหลังจากที่เธอไปสอบถามกับเพื่อนๆในบริษัทของปารารินมาว่าเธอไปไหน

จากนั้นไม่นานวิชุดาก็เดินเข้าไปหาภารัณพร้อมกับเอกสารสมัครงานของปารารินตามที่ภารัณสั่ง ให้เธอช่วยตามตัวปารารินมา

“คุณภามคะ นี่ใบสมัครของน้องปรางค่ะ แล้วก็นี่ใบลางานหนึ่งอาทิตย์ค่ะของน้องปรางค่ะ” วิชุดาพูดออกไปก็วางเอกสารลงที่โต๊ะของเจ้านายหนุ่มแบบกล้าๆกลัวๆ เพราะสีหน้าของภารัณตอนนี้ดูไม่สบอารมณ์เอาซะเลย

“ลางานหนึ่งอาทิตย์เลยงั้นเหรอ แล้วไม่บอกกันเลยสักคำเนี่ยนะ มันจะมากเกินไปแล้วนะปราง แล้วนี่คุณรู้ไหมว่าปรางเขาลางานไปไหนตั้งหนึ่งอาทิตย์” ภารัณพูดกัดฟันออกไปอย่างข่มความไม่พอใจของตัวเอง เพราะเขาไม่คิดว่าเธอจะโกรธเรื่องเมื่อเขาจนหนีไปแบบนี้

“อ่อ เห็นคุณชเอมบอกว่าน้องปรางลากลับบ้านที่ต่างจังหวัดน่ะค่ะ เธอลาเอาไว้ตั้งแต่อาทิตย์ก่อนแล้วค่ะ นี่น้องปรางไม่ได้บอกคุณภามหรอกเหรอคะ” วิชุดาเอ่ยถามออกไปแล้วมองอย่างสงสัย ก็สองคนนี้คบกันอยู่ไม่ใช่เหรอ ปารารินก็น่าจะบอกสิว่าเธอจะไปไหนน่ะ

“ถ้าบอกแล้วผมจะมานั่งถามคุณแบบนี้ไหมห้ะคุณวิ แล้วในใบสมัครของปารารินมีที่อยู่แค่ที่นี่หรือไง บ้านต่างจังหวัดน่ะ จังหวัดอะไรคุณรู้หรือเปล่า ” ภารัณถามออกไปด้วยเสียงห้วนๆ เมื่อเขาไม่ได้ข้อมูลของปารารินสักอย่างเพราะในใบสมัครงานเธอใส่เพียงที่อยู่ที่คอนโดเท่านั้น

“ไม่รู้ค่ะคุณภาม แต่วิลองถามคุณชเอมให้แล้วนะคะ เห็นว่าอยู่ทางภาคเหนือแต่เธอก็บอกว่าจำไม่ได้น่ะค่ะว่าน้องปรางเขาอยู่จังหวัดอะไร วิว่าคุณภามโทรถามน้องปรางเลยไม่ดีกว่าเหรอคะ” วิชุดาพูดบอกไปก็ก้มหน้าลงอย่างกลัวๆ เพราะภารัณเหมือนพายุที่พร้อมอาลาวาดได้ทุกเมื่อเลย ตั้งแต่มีแฟนเด็กอารมณ์ฉุนเชียวยิ่งกว่าเมื่อก่อนอีกนะเนี่ย วิชุดาคิดในใจอย่างอดไม่ได้

“เฮ้อ ถ้าผมโทรถามได้ผมจะมานั่งโมโหอย่างนี้ไหมห้ะ ไม่ได้เรื่อง” ภารัณพูดออกไปก็ลุกออกไปทันที ทั้งๆที่เขาพึ่งจะเข้ามาในบริษัทได้ไม่นาน

“อ่าวไอ้ภาม ไปไหนวะ ไอ้ภาม” ปรินทร์ที่เดินสวนทางจะเข้ามาในห้องเอ่ยถามเพื่อนหนุ่มไป ก่อนจะเอ่ยเรียกภารัณไปเมื่อเขากำลังจะเดินออกไป

“ไปตามหาแฟนสิวะ แฟนกูหาย” ภารัณพูดบอกไปก่อนจะรีบเดินออกไป เพรามีอยุ่ที่หนึ่งที่จะให้คำตอบกับเขาได้ว่าปารารินอยู่ที่ไหน และเขามั่นใจว่าเขาจะต้องได้คำตอบอย่างแน่นอน

“อะไรของมันวะเนี่ย แฟนหายอะไรของมันเนี่ย คุณวิ ไอ้ภามมันรีบไปไหนนะ” ปรินทร์พูดไปแบบงงๆ ก่อนจะเดินเข้าไปถามวิชุดาที่อยู่ในห้องทำงานของภารัณอยู่

“ไปตามหาน้องปรางน่ะสิคะ พอดีน้องปรางลางานหนึ่งอาทิตย์แล้วเธอก็กลับบ้านต่างจังหวัด แต่สงสัยเธอจะไม่ได้บอกคุณภามน่ะสิคะ คุณภามถึงได้อาลาวาดแต่เช้าแบบนี้ นี่ให้วิไปตามหาที่อยู่ของน้องมาแต่เช้าแล้วนะคะเนี่ย เฮ้อ มีแฟนเด็กแล้ววุ่นวายจริงๆ” วิชุดาพูดบอกไปอย่างละเอียด ก่อนจะบ่นๆออกไปเมื่อภารัณดูขาดปารารินไม่ได้อย่างนั้น ไม่รู้จะติดอะไรนักหนา

“แค่เนี่ยอ่ะนะ เฮ้อ ไอ้ภามนี่มันหลงเด็กคนนั้นเกินไปแล้วนะเนี่ย ไม่คิดจะให้เขาห่างตัวเลยหรือไง” ปรินทร์พูดไปแล้วก็ส่ายหน้าไปมาอย่างระอากับพฤติกรรมของเพื่อนหนุ่มที่เปลี่ยนไปราวกับหน้ามือเป็นหลังมือ