บทที่4 จังหวะนรก

เสียงดาวเหนือไม่สามารถหยุดการกระทำอันอุกอาจได้เลย ชายหนุ่มจรดจมูกและริมฝีปากสูดกลิ่นหอมของเนินสาว

...แต่แล้วความสุขนี้ก็ถูกบางอย่างเข้ามาแทรกแซง

“ตื๊ด…ตื๊ด…ตื๊ด…”เขาพยายามไม่สนใจเสียงโทรศัพท์ของตัวเองที่วางอยู่ข้างโคมไฟ แต่แสงสว่างของมันก็พอจะทำให้เขารู้ได้ว่าปลายสายเป็นใคร

แต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยผ่านพยายามไม่แยแส แต่ดูเหมือนคนโทรก็จะไม่ยอมแพ้ ยังคงพยายามต่อสายกลับมาอีกครั้ง กระทั่งในที่สุดเขาก็ต้องกดรับมันด้วยความขุ่นเคือง

“มีอะไร” เขากรอกเสียงห้วน ทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าไม่พอใจที่โทรเข้ามาขัดจังหวะ แต่เขายังไม่ปล่อยร่างเล็กให้หลุดออก ยังคงกักตัวเธอไว้ และจ้องตาเป็นมันอยากจะกลืนกินใจจะขาด

“คุณเคลย์ครับ คนของมาดามมีนมารอพบคุณดาวเหนืออยู่ด้านล่างครับ” วิลสัน ยืนปาดเหงื่อที่หน้าผาก รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เมื่อรู้ว่าคุณดาวเหนือเป็นลูกของคนที่เจ้านายจะไปปิดดีล เรื่องยานยนต์หุ้มเกราะที่จะส่งไปขายในตะวันออกกลาง

“แกว่าอะไรนะ” เคลย์รู้สึกอารมณ์เสียทันที เพราะเขายังอยากสานต่อไม่อยากปล่อยให้โอกาสหลุดลอยไป

“ติ๊ด...” เขาตัดสายทันทีเมื่อฟังจนจบ แต่ความหอมหวานตรงหน้าที่อยากสานต่อ กลับไม่อาจทำได้ แต่เขาไม่ยอมจบเพียงเท่านี้หรอก

เขาคว้ามือถือถ่ายรูปเปล่าเปลือยของเธอไว้ แล้วก็ก้มลงจูบเร็วๆ แล้วรัวถ่ายไว้หลายรูป เพื่อต่อรองให้เธอมาเป็นของเล่นให้กับเขาช่วงที่อยู่เมืองไทย

“นี่แก...โรคจิตทำอะไร อย่าถ่ายนะ” ดาวเหนือเอามือปิดบังใบหน้าพัลวัน

“ฉันจะเอาไว้ต่อรองเธอ” เคลย์จำเป็นต้องมีการ์ดใบสุดท้ายไว้ต่อรอง ยังไงเสียเขาก็ยังอยากได้เธอ

“ต่อรองอะไร แกมีสิทธิ์อะไร” ดาวเหนืออยากจะกรี๊ดให้กับไอ้บ้า ที่หน้าด้านมาลวนลามเธอ แถมยังถ่ายรูปเธอเก็บไว้แบล็คเมล์อีก นี่มันบ้าชัดๆ

“ถ้าคุณยอมมาเป็นผู้ช่วยผม ตอนที่ผมอยู่เมืองไทยและเจรจาการค้าจนปิดดีล ผมชอบภาษรัสเซียของคุณตอนด่า และคุณต้องแปลให้ผมฟังทุกประโยค ตอนไปเจรจา”

“ถ้าคุณอยากได้ล่าม ไม่ไปจ้างมือชีพ มาลวนลามฉันแล้วอยากให้เป็นล่าม โรคจิต!” ดาวเหนือเน้นคำด่าให้ดังขึ้น เพราะเกือบโดนเจ้านี่จับปล้ำแล้วไหมล่ะ

เคลย์ฉกริมฝีปากหนา ขยี้บดริมฝีปากบางอย่างรุนแรงอีกรอบ โทษฐานที่ปากดีกับเขานัก นี่ถ้าไม่มีคนของมาดามมารอ อยู่ เขาไม่มีวันปล่อยของหวานอย่างเธอให้หลุดรอดไปแน่

อื้อ...อื้อ...อื้อ...

ดาวเหนือเอามือทุบหน้าอกแกร่งรัว นี่เขาจะสูบวิญญาณหรืออย่างไร เธอหายใจไม่ออกโอ๊ยยยยยย ปล่อยโวยยยย

เคลย์ปล่อยเธอหลังจากทำโทษคนปากดีไปแล้ว

เขายกนิ้วโป้งเช็ดริมฝีปากเบาๆ ยิ้มให้กับคนที่โดนทำโทษ เธอต้องเป็นของฉัน เขาคิดในใจ

ดาวเหนือรีบเก็บเสื้อผ้าที่โดนเจ้าหื่นกามลามกนี่ ดึงจนหลุดลุ่ยอยู่ปลายเตียง เธอใส่มันอย่างลวกๆ คว้ากระเป๋าและมือถือตัวเองออกไปจากห้องโดยเร็ว

“นี่คุณ จะรีบไปไหนเดี๋ยวก็เจอกันอีก” เคลย์ไม่วายตะโกนไล่หลังเธอไป แต่เมื่อหันมามองบนเตียง กลับมีกางเกงในตัวจิ๋วของเธอตกอยู่

“รีบขนาดไม่ใส่ไปเลยเหรอ...ว้าว...เซ็กซี่!!” เคลย์รีบจัดการอาบน้ำแต่งตัว แล้วให้วิลสันนัดเธอมาตกลงเรื่องที่ยังค้างคาไว้ให้เสร็จ

ดาวเหนือรีบวิ่งจากห้องนั้นไปอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นโถงทางเดินก็พบกับการ์ดของแม่ แล้วก็คนที่มาดีลกับเธอเรื่องเป็นล่าม ตอนแรกค่อนข้างแปลกใจ แต่ตอนนี้ต้องเอาตัวรอดก่อน

“ทำไมเพิ่งมา” ดาวเหนือโวยกับการ์ดของตัวเอง

            “ขอโทษครับนายหญิงเล็ก ผมไม่กล้ามาปลุก” ลูกน้องของเดม่อนเอ่ย

            “คราวหลังถ้าเห็นฉันไม่ลงไป ช่วยมาให้เร็วกว่านี้ด้วย ไม่งั้นฉันจะฟ้องเดม่อน รู้ไหมฉันเจออะไรมา...” ดาวเหนือโวยวายจนเหนื่อยหอบ

            “อะไรเหรอครับ” การ์ดถามด้วยความตื่นกลัว หากนายหญิงเล็กเป็นอะไรไป คิดว่าหัวตนเองน่าจะขาด

            “ช่างมันเถอะ ไปกลับไปส่งฉันก่อนแล้วค่อยกลับไปเอารถของฉัน” ดาวเหนือเดินนำไปยังด้านล่างล็อบบี้ เมื่อผ่านเค้าเตอร์ต้อนรับลูกค้า ก็ไปเหวี่ยงพนักงานอีกหนึ่งยก

            “เมื่อคืนทำไมถึงให้กุญแจห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องของฉัน”

            “ขอโทษจริงๆ ค่ะลูกค้าพอดีดิฉันพลาดเองค่ะ ไม่ได้ดูให้ดี แต่ดิฉันจะไปช่วยยกคุณไปอีกห้องแล้ว แต่ว่าเอ่อ...” พนักงานพูดด้วยความลำบากใจ

            “อย่าให้มีคราวหน้าอีกนะ...” ดาวเหนือกำลังจะต่อว่า แต่ทว่าคนที่ไม่อยากเจอกลับเดินลงมาตามเธอทัน

            ดาวเหนือราวกับว่าตัวเองเจอผี รีบวิ่งไปที่รถแต่ทว่า...

            “เดี๋ยวสิครับ เมื่อคืนคุณลืมของ” เคลย์ทันรั้งต้นแขนของเธอ จึงกระซิบรอดไรฟันให้ได้ยินกันสองคน

            “ฉันมั่นใจว่าไม่ลืม...ปล่อย” ดาวเหนือพยายามแกะมือเหนียวยิ่งกว่าตีนตุ๊กแกของเขาออก

            “แน่ใจนะ...” เคลย์ถามอีกครั้ง ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ทั้งยังหยิบของชิ้นสำคัญออกจากกระเป๋าสูท

            ดาวเหนือตาโต...นั่นมันกางเกงในเธอนี่น่า ว๊ายยยตั๊ยยล้าววว เธอลืมใส่กางเกงในมาได้ยังไง หึ๋ยยย อยากจะบ้าตาย ตอนนี้ชีวิตอีเหนือจบสิ้นแล้ว

            “เอามานะ” ดาวเหนือตั้งใจจะคว้าแต่ทว่า เขากำมันยัดใส่กระเป๋ากางเกงไม่ให้เธอได้เอาคืนได้ง่ายๆ

            หึ๋ยยยยย...ไอ้บ้า...ไอ้หื่น...ไอ้โรคจิต ไอ้วิปลาส

            “จุ๊ๆๆๆ เบาๆ หน่อยสิคุณ อย่ากระแทกเท้าแรง เดี๋ยวเค้าก็เห็นหมดหรอกว่าคุณอ่ะไม่ได้ใส่อะไร” เคลย์พูดอย่างเป็นต่อชายตามองยังด้านล่าง อย่างไรเสียเธอก็ต้องทำตามคำสั่งของเขา

            ดาวเหนือสุดจะทนแล้ว กับผู้ชายคนนี้เจอกันครั้งแรกก็จะปล้ำไม่พอ ตอนนี้ยังโรคจิตเอากางเกงในเธอไปเก็บไว้ในกระเป๋าอีก โอ๊ยยยย...

            “คุณต้องการอะไรว่ามา...” ดาวเหนืออยากจัดการผู้ชายบ้าๆ คนนี้ให้ออกจากชีวิตเธอโดยไว ชาตินี้ขออย่าได้พบเจอกันอีกเป็นดี

            “คุณมาเป็นผู้ช่วยผม ระหว่างอยู่เมืองไทย” เคลย์เสนอ

            “ไม่...”

            “งั้นภาพหลุดแล้วก็กางเกงในนี้ก็...เดี๋ยวผมอัพขึ้นสตอรี่ก็แล้วก็ สุดเหวี่ยงกับสาวนิรนาม เด็ดสุดๆ...” เขายกมือถือขึ้นตั้งใจจะหลอกเธอ

            “อย่านะ...อย่างนั้นก็ได้...แค่ตอนที่คุณอยู่เมืองไทย ฉันก็ตั้งใจจะลาออกอยู่แล้ว และจะกลับไปช่วยงานที่บ้านคุณอยู่กี่วัน” ดาวเหนือตัด

รำคราญ อยากหลุดจากตรงนี้ออกไปจะแย่อยู่แล้ว ไม่อยากให้เขามายืนต่อล้อต่อเถียงกับเธอ

            “หนึ่งเดือน” เคลย์เพิ่มเวลาให้ตัวเองขึ้นอีกหนึ่งเท่า ไม่รู้ทำไมแต่แค่ได้เห็นหน้าเธอก็อยากอยู่แล้ว

            “งั้นก็ได้ ฉันกลับแล้ว...” ดาวเหนือรีบหนีออกจากตรงนี้ไปแต่ทว่า...

            “เดี๋ยวผมไปส่ง” เคลย์เห็นเธอด้านล่างไม่ได้ใส่อะไรปกปิด ก็ไม่ไว้ใจคนของเธอ เขาจึงขึ้นรถไปด้วยแล้วถอดสูทตัวเองบังไว้

            “แล้วคุณจะไปกับฉันทำไม” ดาวเหนือกรอกตาไปมา นึกว่าจะรอดกลับต้องมาติดแหงกกับเจ้ายักษ์หื่นกามนี่อีก

            “อยากรู้ว่าคุณอยู่ยังไง” เคลย์อยากรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน กับใครมีคนอื่นอยู่ด้วยอีกหรือเปล่า

            ดาวเหนือได้แต่ยอม เพราะว่าการ์ดของแม่อยู่ด้วย หากพูดเรื่องเมื่อคืนจะทำให้เข้าใจผิด มาดามมีนได้ลงมาลากตัวลูกสาวกลับบ้านแน่นอน

            เมื่อถึงคอนโดดาวเหนือไม่ไว้ใจ ให้เขาเข้ามาในห้องกับเธอโดยลำพัง จึงให้การ์ดมาอยู่เป็นเพื่อน แต่เจ้ายักษ์หน้าด้านนี่ก็จุ้นเสียเหลือ เดินสำรวจตรงโน้นตรงนี้ จนการ์ดนึกแปลกใจว่าห้องของตัวเองไม่ปลอดภัยหรือเปล่า

            “นายหญิงเล็กห้องนี่มีอะไรไม่น่าไว้วางใจหรือเปล่าครับ เดี๋ยวผมโทรบอกคุณเดม่อน”

            นั่นไงจนได้!!

            “ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนฉันเป็นฝรั่งบ้านนอกไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้” เธอได้แต่อ้างไป

            “อ๋ออย่างงั้นหรือครับ” การ์ดตอนแรกคิดว่าคนนี้เป็นผู้ชายที่เข้ามาจีบคุณดาวเหนือ แต่ว่าถ้าหากนายหญิงเล็กมีคนรัก คงไม่พาการ์ดเข้ามาเป็นก้าง คงเป็นเพื่อนอย่างที่นายหญิงเล็กบอก

            “นี่คุณ เลิกสำรวจได้แล้ว การ์ดฉันคิดว่ามีคนมาแอบลอบทำร้ายฉันแล้ว” ดาวเหนือบอกเขาให้เลิกทำตัวพิลึกเสียที

            “คุณก็ไปอาบน้ำสิ ผมจะรอ” เคลย์ไม่คิดจะมาส่งเธออยู่แล้ว เขาคิดว่าจะมีสิงอยู่ใกล้ๆ เธอน่าจะดีไม่น้อย

            “รอ?” หญิงสาวทำหน้าสงสัย จะรอทำไม

            “ก็พาคุณไปกินข้าว แล้วก็ดีลงาน” เคลย์บอกเขา

            “เอาไว้พรุ่งนี้สายๆ แล้วกันให้ฉันเคลียร์งานก่อน แล้วก็แจ้งที่ทำงานให้หาคน คุณค่อยมาตกลงเรื่องงานกับฉัน” ดาวเหนือไม่อยากพาตัวเองไปอยู่กับเขาสองต่อสองอีกแล้ว น่ากลัวชะมัด

            “งั้นผมก็รอห้องข้างๆ ก็แล้วกันผมให้วิลสันซื้อไว้แล้ว” เคลย์ยอมปล่อยให้เธอพักผ่อนแต่โดยดี แต่ว่าเขาได้จัดการให้วิลซื้อห้องข้างเธอไว้แล้ว เท่าที่สำรวจดูก็น่าอยู่ไม่น้อย แถมได้อยู่ใกล้เธอด้วย

            “ฮะ...คุณว่าอะไรนะ” ดาวเหนืออยากจะล้มตัวลงนอน แล้วไม่อยากฟื้นขึ้นมาเลย ให้ตายเหอะ

            ห้องเธอเป็นคอนโดที่มีสองห้อง แต่เมื่อเขามาอยู่ห้องข้างๆ เพื่อความปลอดภัย เธอต้องหาคนมาอยู่ด้วย

            “เดม่อน ว่างไหม” เวลามีปัญหาที่พึ่งเดียวคือเดม่อน แม้ว่าจะเหมือนดุแต่ก็ตามใจเธอมากกว่าใคร

            “ครับคุณดาวเหนือ”

            “มานอนเป็นเพื่อนที่คอนโดหน่อย” ดาวเหนือบอกไป เขาคือคนที่ไว้ใจได้ที่สุด หากให้การ์ดคนอื่นเธอก็ไม่แน่ใจ

            “มีปัญหาหรือครับ” เดม่อน หลบออกไปคุยที่ด้านนอกไม่ให้นายหญิงใหญ่ได้ยิน คาดว่าดาวเหนือน่าจะมีเรื่องลำบากใจ

            “นิดหน่อย ไว้ค่อยเล่าให้ฟัง มาวันนี้เลยนะ” ดาวเหนือวางสายก็เดินไปบอกการ์ดให้รออยู่ในห้อง จนกว่าเดม่อนจะมาเปลี่ยน

            ตอนแรกการ์ดก็งงว่าทำไม เพราะปกตินายหญิงเล็กรักความเป็นส่วนตัว แต่ไม่กล้าพูดมาก

            ดาวเหนือหันหลังเดินเข้าห้องพัก แล้วตรงเข้าไปอาบน้ำ ตอนนี้เธอต้องการตั้งสติเป็นอย่างมาก นี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมต้องมาพัวพันกับฝรั่งบ้ากามคนนี้ด้วย ให้ตายเหอะ

            ดาวเหนือปล่อยให้น้ำจากฝักบัว รินรดกระทบกับใบหน้าลงมาเป็นสาย ไล่ความมึนในหัว ความฉ่ำเย็นของสายน้ำช่วยให้เธอรู้สึกเย็นและเบาสบาย ผ่อนคลายความเครียดต่างๆ

            ไม่รู้ว่าสวรรค์ชั้นไหนถีบเจ้าบ้านั่นให้มาเจอเธอ แต่ว่าเธอต้องสลัดให้หลุดออกให้ได้ ต่อไปคงกินเหล้าเมาหัวราน้ำไม่ได้แล้ว หากเป็นแบบนี้อีก คราวหน้าคงเสียจิ้นให้กับใครที่ไหนก็ไม่รู้เป็นแน่ แค่คิดก็เซ็ง

            เดม่อนเข้ามาในห้องบอกกับนายหญิงใหญ่

            “คุณดาวเหนือให้ผมขึ้นไปแทนการ์ดเหล่านั้นครับ”

            “มีอะไร” มีนรดา เงยหน้าถามอย่างสงสัย ปกติแม่ลูกสาวตัวดีไม่เคยอยากได้การ์ด

            “ไม่แน่ใจครับ ผมขอไปตรวจสอบเอง” เดม่อนหน้าเครียดเพราะไม่รู้ว่าดาวเหนือกลัวสิ่งใด แต่ถึงขนาดเรียกเขาไปอยู่เป็นเพื่อน ต้องไม่ใช่เรื่องปกติแน่

            “เช่นนั้นก็ฝากด้วย แล้วให้ยัยเหนือเตรียมเก็บของไว้ ทยอยกลับมาบ้าน” มีนรดาสั่งลูกน้องไป ส่วนเธอก็ตรวจเอกสารซื้อขายทั้งภาษาไทยและอังกฤษ เป็นเอกสารสำคัญจึงต้องรอบครอบเป็นพิเศษ

            “ครับคุณมีน”