บทที่ 24

มุมมองของโรซาลี

ฉันพบมันถูกสอดไว้ใต้ประตูห้องพักของอพาร์ตเมนต์

ฉันกลับมาถึงห้องหลังเสร็จจากกะทำงานที่โรงแรมตอนบ่ายสองโมงกว่าๆ ในชุดยูนิฟอร์มพนักงานทำความสะอาด พร้อมกับกระเป๋าและร่างกายที่อ่อนล้าจากการทำงานบ้านมาสี่ชั่วโมงเต็มๆ หลังจากผ่านช่วงเช้าที่สอนหนังสือในโรงเรียนมาอย่างยาวนาน เท้าของฉันปวดระบมไปหมด และหลังส่วนล่างก็กำลังปวดตุบๆ ฉันกำลังพยายามนึกทบทวนว่ายังมีซุปจากวันพฤหัสบดีเหลือพอที่จะเอามาอุ่นกินเป็นมื้อเที่ยงหรือเปล่า หรือฉันจะต้องจำใจทำอาหารอะไรสักอย่าง ซึ่งบอกได้เลยว่าตอนนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะทำมันแล้วจริงๆ

ฉันเกือบจะเดินเลยซองจดหมายฉบับนั้นไปโดยไม่หยิบมันขึ้นมาด้วยซ้ำ

เอกสารนั้นมาจากบริษัทจัดการอาคาร มันเป็นซองจดหมายหัวกระดาษอย่างเป็นทางการ พร้อมกับชื่อของฉันที่พิมพ์อยู่ด้านหน้า

ฉันหยิบมันขึ้นมา ยืนอยู่ตรงโถงทางเดินแล้วเปิดอ่าน พร้อมกับคาดเดาความเป็นไปได้ต่างๆ ในหัว... ประกาศเรื่องการซ่อมแซม? การตรวจสอบตึก? หรืออาจจะเป็นเรื่องลิฟต์ที่เสียมานานสองเดือนแล้ว และทางนิติมัวแต่รับปากว่าจะซ่อมตั้งแต่ต้นปี

แต่มันคือใบแจ้งยอดค่าเช่าห้อง

ฉันอ่านมันรอบหนึ่งแต่ไม่เข้าใจความหมายของมันเลย

ดังนั้น ฉันจึงอ่านมันซ้ำอีกรอบ

มียอดชำระเงินเข้ามาครบถ้วนแล้ว

ใบแจ้งยอดระบุว่า มีการชำระค่าเช่าล่วงหน้าเป็นระยะเวลาหกเดือนเต็มในธุรกรรมเดียว ยอดเงินดังกล่าวได้รับการรับรองและดำเนินการเรียบร้อยแล้วตั้งแต่สามวันก่อน บัญชีอยู่ในสถานะปกติ และยังมีเครดิตยอดเงินคงเหลือสำหรับการเรียกเก็บค่าเช่าในงวดถัดไปอีกด้วย

ชื่อของผู้ชำระเงินปรากฏอยู่ตรงบรรทัดล่างสุด

คิง โฮลดิ้งส์ แอลแอลซี

ฉันยืนนิ่งอยู่ตรงโถงทางเดินนอกประตูห้องอพาร์ตเมนต์เป็นเวลานานแสนนาน

นานพอที่ประตูห้องของป้าวิลโลว์จะแง้มเปิดออก เพื่อให้แกชะโมองหน้าออกมาดูข้างนอกแล้วเอ่ยถามว่า "ทุกอย่างเรียบร้อยดีไหมจ๊ะลูกรัก?"

"ค่ะ ทุกอย่างเรียบร้อยดีค่ะ ขอบคุณนะคะป้า พอดีฉันกำลังอ่านเอกสารอยู่น่ะค่ะ"

แกพินิจพิเคราะห์มองฉันอยู่ครู่หนึ่งด้วยสายตาแบบฉบับของแก... สายตาที่บ่งบอกว่าแกรู้มากกว่าที่ปากพูด จากนั้นก็ปิดประตูลงตามเดิม

ฉันเดินเข้าห้อง

วางกระเป๋าลง นั่งลงที่โต๊ะกินข้าว วางใบแจ้งยอดนั้นไว้ตรงหน้า แล้วอ่านมันซ้ำอีกรอบ

หกเดือน... เขาจ่ายค่าเช่าล่วงหน้าให้ถึงหกเดือน

ด้วยสัญชาตญาณอันอัตโนมัติ ฉันเริ่มคำนวณตัวเลขในหัวเหมือนอย่างทุกครั้งที่มีตัวเลขปรากฏอยู่ตรงหน้า หกเดือนคูณด้วยสองหมื่นหกพันสี่ร้อยบาทต่อเดือน... หนึ่งแสนห้าหมื่นแปดพันสี่ร้อยบาท

มันถูกชำระไปแล้วตั้งแต่สามวันก่อน โดยที่ฉันไม่ได้เอ่ยปากขอ ผ่านบริษัทที่ฉันดูปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ควรจะจำชื่อมันได้ทันทีด้วยซ้ำ

คิง โฮลดิ้งส์

เขาไม่ได้พยายามทำตัวให้แนบเนียนเลยสักนิด

ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มือของฉันมั่นคงไม่สั่นไหวเลย... และฉันก็รู้สึกภูมิใจในตัวเองเหลือเกิน

เขารับสายตั้งแต่เสียงเรียกเข้าครั้งแรก

"คุณทำแบบนี้ไม่ได้นะ"

"มันเสร็จเรียบร้อยไปแล้วล่ะ"

น้ำเสียงของเขาดูสงบนิ่ง ไม่ใช่ความสงบแบบตั้งรับของผู้ชายที่กำลังเตรียมตัวจะเปิดฉากทะเลาะ แต่เป็นความสงบ... อย่างแท้จริง

"คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น เรามีข้อตกลงกันแล้วนะ และในข้อตกลงนั้นก็ไม่มีตรงไหนเลยที่บอกว่าคุณได้รับอนุญาตให้ตัดสินใจเรื่องการเงินในชีวิตของฉันโดยไม่ปรึกษาฉันก่อน"

"เธอพูดถูก มันไม่มี"

"แล้วทำไมคุณถึงทำมันล่ะ?"

"เพราะเธอกำลังจะได้ใบแจ้งเตือนขับไล่ มีลูกสาววัยหกขวบต้องดูแล และมีงานตั้งสองอย่างที่ต้องทำ... ในขณะที่ฉันมีเงิน"

เขาพูดออกมาเรียบๆ โดยไม่มีดราม่าใดๆ ราวกับมันคือโจทย์เลขที่มีคำตอบแสนชัดเจน

"มันไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย"

"แต่มันซับซ้อนนะคะ!" ฉันโต้กลับ "มันซับซ้อนมากด้วย คุณไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจจ่ายค่าเช่าให้ฉันเพียงเพราะว่าคุณรู้สึกผิดหรอกนะ"

"ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถใช้เงินซื้อเพื่อลบล้างสิ่งที่เคยเกิดขึ้นในอดีตได้ นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันทำอยู่"

"แล้วมันคืออะไรล่ะคะ?"

"มันก็คืออย่างที่ฉันพูดนั่นแหละ"

เขาเว้นช่วงไปอึดใจหนึ่งก่อนจะพูดต่อว่า "เด็กคนหนึ่งไม่มีทางรู้สึกปลอดภัยได้หรอก ถ้าแม่ของแกกำลังจมน้ำ ลูซีรู้เสมอนะว่าเวลาไหนที่เธอเครียด เด็กๆ รู้ดีเสมอแหละ... และถ้าเธอไม่ได้กำลังจมน้ำ ลูกสาวของเธอก็จะไม่จมน้ำตามไปด้วยเหมือนกัน"

ลำคอของฉันตีบตัน ฉันไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะพูดประโยคแบบนั้นออกมา ฉันคิดว่าเขาจะอธิบายเรื่องเงิน เรื่องสิทธิ์ทางกฎหมาย หรืออาจจะยกเหตุผลสวยหรูที่ปรุงแต่งมาอย่างดีว่าทั้งหมดนี้ทำเพื่อลูซี... เหตุผลอะไรก็ตามที่ฉันสามารถหาทางเถียงกลับได้

ฉันไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะพูดมันออกมาตรงๆ และสงบนิ่งขนาดนี้ ในแบบที่ทำให้ฉันแทบจะรักษาความโกรธเอาไว้ไม่อยู่

"เดี๋ยวฉันจะคืนเงินพวกนี้ให้คุณ" ฉันบอก

"ไม่ เธอไม่ทำหรอก"

"เอเดน"

"โรซาลี"

เขาเอ่ยชื่อของฉันในแบบที่เขาชอบทำเป็นครั้งคราว

น้ำหนักของน้ำเสียงที่ฟังดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง ยามที่มันเปล่งออกมาจากปากของเขา... มากกว่าที่ใครคนอื่นจะทำให้รู้สึกได้

"เธอจะไม่คืนเงิน และฉันก็จะไม่รับมันคืนต่อให้เธอพยายามจะคืนก็ตาม นี่ไม่ใช่เงินกู้ ไม่ใช่เงินสินบน และไม่ใช่เครื่องมือต่อรอง"

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง

"มันคือเงินหนึ่งแสนห้าหมื่นแปดพันสี่ร้อยบาทที่ไม่ได้มีความหมายอะไรกับฉันเลย... แต่มันช่วยเปิดพื้นที่ให้เธอได้หายใจหายคอต่อไปได้อีกหกเดือนเต็ม"

เว้นช่วงไปอีกชั่วขณะ "...ได้หายใจ"

ฉันเม้มริมฝีปากแน่น

ฉันอยากจะโกรธให้หัวฟัดหัวเหวี่ยง... และฉันก็โกรธจริงๆ มีความโกรธที่ชอบธรรมและแท้จริงอัดแน่นอยู่ภายใต้เรื่องราวทั้งหมดนี้

มันคือความโกรธของผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ต้องทำงานอย่างหนักหน่วงเหลือเกินเพื่อสร้างชีวิตที่เป็นอิสระของตัวเอง ผู้หญิงที่ใช้เวลาเจ็ดปีเต็มคอยระแวดระวังไม่ให้ตัวเองต้องพึ่งพาใคร และพบว่ามันช่างน่าหงุดหงิดเหลือเกินที่จู่ๆ ก็มีใครบางคนยื่นมือเข้ามาวุ่นวายในกลไกชีวิตของเธอ แล้วเริ่มหมุนฟันเฟืองโดยไม่ได้รับอนุญาต... โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อคนคนนั้นคือเขา