บทที่ 4.1 ชายผู้นี้เป็นใคร

           ปีศาจหมูจับจอบขุดดินในแปลงผักที่ถูกปลูกจนงามอยู่หลายแปลง พลันนั่งยองลงดึงหัวไชเท้าที่อยู่ใต้ดินออกมาด้วยสองมือ เก็บมันใส่ตะกร้าแล้วเดินไปเก็บผักอีกหลายชนิดมาเพื่อนำไปตุ๋นยาจีนให้ชายผู้นั้นได้กิน

           เมื่อเก็บจนพอใจแล้วก็แบกตะกร้ากลับเข้าไปในห้องครัว หยิบผักที่เปื้อนเศษดินมาล้างน้ำให้สะอาด ก่อไฟจากฟืนให้เตาร้อนจนได้ที่ แล้วตั้งน้ำโยนเครื่องตุ๋นใส่กระทะก้นลึก ไม่ต้องรอให้เดือดจัดก็นำผักทุกอย่างที่หั่นแล้วใส่ลงไป ตุ๋นให้มันเปื่อย แล้วจัดการหยิบเต้าหู้ก้อนมาหั่นเพื่อให้มีแหล่งโปรตีนกับร่างกายของชายผู้นั้นบ้าง

           เสียงในครัวดังถึงห้องที่อยู่ชั้นบน คนบาดเจ็บได้กลิ่นหอมของอาหารพลันกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ จากที่หลับอยู่ได้สติพยุงกายตัวเองให้ลุกนั่งอย่างเชื่องช้า

           ดวงตาเจ็บลึกถึงโพรงประสาท ไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้ คนที่เคยมองเห็นมาทั้งชีวิตต้องอยู่ในความมืดมิดอย่างฉับพลัน ศีรษะปวดหนึบ จู่ ๆ ก็มีภาพในสนามรบโหมกระหน่ำซากซัดเข้ามาภายในเสี้ยววินาที

           “อ่า นั่นมันภาพอะไรกันแน่”

           มือกุมขมับไว้แน่นกลั้นความอัปยศไว้ เหตุใดถึงจำอะไรไม่ได้เลยว่าเขาคือใครกันแน่ แล้วอย่างนี้จะหาทางกลับบ้านได้อย่างไร

           ตึ้ง!

           “ข้าทำอาหารเสร็จแล้ว”

           จูซินถีบประตูเข้ามา ด้วยมือทั้งสองถือสำรับอาหารจึงไม่ว่างเปิดประตู เท้าของนางจึงต้องถีบมันจนพังล้มอยู่ที่พื้น

           คนมองไม่เห็นสะดุ้งพร้อมตั้งท่า ฟังเสียงคนบุกเข้ามาเหมือนไม่ใช่หญิง พละกำลังที่สามารถพังประตูได้นั้นเหมือนพวกนักรบในแดนตายที่ฝึกวิชามาหนักหน่วงดี ๆ นี่เอง

           “แฮะ ๆ ท่านไม่ต้องตกใจไป ประตูมันผุพังแล้ว แตะเพียงนิดเดียวก็ล้มลงมา”

           จูซินรีบหาข้ออ้างนางเผลอเผยตัวตนของตัวเองออกมา หากชายผู้นี้รู้ว่านางเป็นปีศาจหมูคงได้สลบลงไปอีก หรือไม่ก็คิดหยิบอาวุธมาจ้วงหัวใจของนางโดยทันที

           นางวางสำรับอาหารลงบนโต๊ะที่อยู่ข้างเตียง พลางมองไปยังคนเจ็บที่ตอนนี้เหมือนว่าร่างกายจะดีขึ้น

           “ท่านลุกได้เช่นนี้ คงอีกไม่นานก็คงหายดี”

           “ขอบน้ำใจแม่นางยิ่งนัก แม่นางช่างเก่งกาจ” คนจำอะไรไม่ได้ยกมือขึ้นคำนับอย่างซาบซึ้ง ภายในกายที่ช้ำก่อนหน้านั้นสมานเร็วเกินใจนึก เลือดลมเดินดีขยับตัวได้ถึงจะยังเจ็บอยู่มาก

           “ข้าก็แค่มีตำรา ไม่ได้เก่งเกินใคร”

           “ดวงตาของข้าจะหายจริงหรือ” เขายังคงกังวลเรื่องนี้ หากสิ้นดวงตาที่มองเห็นก็เหมือนเรือขาดใบสำเภาบังคับทิศให้หลงทาง

“ท่านวางใจเถิด ข้ารักษาให้ท่านหายได้ แต่ต้องใช้เวลานานสักหน่อย ท่านกินผักตุ๋นกับเต้าหู้ทอดนี่เถิดกำลังร้อน ๆ เลย”

ชายบาดเจ็บนั่งนิ่งครู่หนึ่ง เขาหิวมากแต่ตาที่มองไม่เห็นจึงไม่รู้ว่าชามอยู่ที่ใด  มือค่อย ๆ ควานหาอย่างระวังเพราะกลัวจะไปปัดตกพื้น

“ให้ข้าป้อนท่านจะดีกว่า” จูซินรีบคว้าชามข้าวมาไว้ในมือ

“ข้า...”

“อย่าปฏิเสธข้าเลย ท่านยังไม่หายดี อ้าปากสิ” นางยกตะเกียบที่มีข้าวและผักตุ๋นจ่อปากบาง

เขาจึงอ้าปากกินอาหารที่นางอุตส่าห์มีน้ำใจป้อน ที่ถูกตุ๋นจนเปื่อยซับน้ำแกงได้เป็นอย่างดี มันจึงหวานอร่อยกลมกล่อมอย่างไม่ค่อยคุ้นลิ้นนัก เต้าหู้กรอบนอกนุ่มในอัดแน่นไปด้วยถั่วนั้นหอมและมีรสชาติแปลกลิ้นเสียจนเขาเคี้ยวอาหารเร็วกว่าปกติ และอ้าปากรอเหมือนเป็นนกตัวน้อยที่รอแม่นกป้อนอาหารจนเกลี้ยงชาม

“อาหารของเจ้าอร่อยมาก”