บทที่ 4.2 ชายผู้นี้เป็นใคร

“มันแค่อาหารธรรมดา ข้าไม่มีเนื้อสัตว์ให้ท่านกินดอกนะ ข้าเป็นคนถือศีลกินเจ ไม่ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตใคร ท่านก็ทนกินผักของข้าต่อไปก็แล้วกัน”

ใบหน้าชายฉกรรจ์ส่ายหน้าเบา ๆ “เท่านี้ข้าก็เกรงใจมากแล้ว ข้ากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“ท่านกินได้ขนาดนี้ ข้าก็ดีใจคงอีกไม่นานร่างกายของท่านก็ฟื้นตัวได้” จูซินพูดพลางรินยาต้มสมุนไพรลงในถ้วยยา ก่อนยื่นให้ชายผู้นี้ดื่ม

“อ่า ขมเหลือเกิน”

“ยาก็เป็นเช่นนี้แหละ” ใบหน้าของปีศาจหมูแอบยิ้มอยู่ใต้หน้ากากผ้า

“จนป่านนี้แล้วข้ายังไม่รู้จักนามของแม่นางเลย ขอโทษที่ข้าไร้มารยาท”

“ไม่เป็นไร บอกตอนไหนก็เหมือนกัน ท่านเรียกข้าว่าจะ...” จูซินชะงักเล็กน้อย นางจะบอกนามจริงให้คนแปลกหน้าที่ยังไม่รู้ว่าดีหรือร้ายไม่ได้

“ข้าชื่อเป่ยซินซิน ท่านเรียกข้าว่าซินซินก็แล้วกัน แล้วท่านล่ะมีนามว่าอะไร”

“ข้า...ข้าจำไม่ได้”

“หา! ท่านบาดเจ็บมากถึงขนาดจำอะไรไม่ได้เลยหรือ ข้านึกว่าท่านไม่เป็นอะไรมากเสียอีก”

ดวงตากลมมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างเห็นใจ นางคงต้องใช้วิธีรักษาในแบบปีศาจเสียแล้ว ทว่าอีกใจหนึ่งก็หวั่นกลัวหากชายผู้นี้รู้เข้าจะเป็นเช่นไร

“หากแม่นางเมตตาช่วยตั้งชื่อให้ข้าได้หรือไม่”

“อืม...เหยี่ยนจิงก็แล้วกัน ข้าขออธิษฐานให้ท่านมีดวงตาที่มองเห็นเร็ว ๆ” จูซินที่มีใจเมตตาจะยอมให้ชายตรงหน้าต้องอยู่อย่างอนาถาเหมือนนางได้อย่างไร นางจึงคิดช่วยให้ถึงที่สุด

“อืม เหยี่ยนจิงก็เหยี่ยนจิง” ชายไร้นามยิ้มให้กับนามใหม่ เขาจะเป็นเหยี่ยนจิงของนางซินซิน

“ตอนนี้ข้าอยู่ที่ใด” เหยี่ยนจิงเอ่ยถาม

“อยู่ตีนเขาเหวนรกชัน” จูซินตอบไปอย่างนั้น เพราะไม่อยากให้มีผู้ใดมาไล่ล่านางได้อีก

คิ้วหนาพลันขมวด ดินแดนที่เขาเพิ่งพ้นจากความตายอย่างเฉียดฉิว คนธรรมดาที่ไหนจะสามารถอยู่ในที่เต็มไปด้วยกลอักษรราวกับติดอยู่ในเขาวงกตได้

“ซินซินเจ้าล้อข้าเล่นใช่ไหม” แม้สติจะเลือนหาย เขาดันจำหุบเขานรกนี่ได้ขึ้นใจ

“ท่านรู้จักหุบเขานี่หรือ”

“ในความทรงจำของข้า มันบอกว่าที่นี่อันตรายนัก”

“ใช่อันตรายยิ่งนัก ข้าแบกท่านมาจากที่นั่นแหละ ใครจะไปอยู่ที่นั่นได้กัน ที่นี่เป็นบ้านข้าในหมู่บ้านเล็ก ๆ ของแคว้นหนานโฮว” ปีศาจหมูยังเลือกโกหกดินแดนที่นางอยู่นั้นเป็นทิศเหนือในแผ่นดินใหญ่ ส่วนหนานโฮวคือทิศตรงข้ามที่อยู่ไกลนับหมื่นลี้

“หากท่านหายดีแล้วข้าจะพาท่านไปส่งที่หน้าว่าการอำเภอ เผื่อจะมีญาติพี่น้องของท่านมาประกาศหา ตอนนี้ท่านก็พักผ่อนเถิด ส่วนประตูนั่นข้าจะซ่อมให้”

นางพูดจบก็ยกสำรับออกไปปล่อยให้คนเจ็บได้พักผ่อนต่อ ร่างอวบอ้วนเดินลงมาชั้นล่างเพื่อเก็บล้างถ้วยชามให้เรียบร้อย ก่อนยกตะกร้าผ้าออกไปซักที่หลังบ้าน

“ข้าควรทิ้งเสื้อเน่าเปื้อนเลือดของเขาไปเลยดีไหม เนื้อผ้าก็ถูกฟันจนขาดเป็นรูพรุนไปหมดแล้ว” มือหยิบผ้าขึ้นมาดู มันจวนจะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วอยู่แล้วหากนางไม่เอามาขยำ

และในขณะคลี่ผ้าออกมานั้น ก็มีบางอย่างร่วงลงมาจากกองผ้าของเหยี่ยนจิงชื่อผู้ชายที่นางตั้งให้

“สร้อย ตราสัญลักษณ์นี่มันอะไร คงเป็นของสำคัญของเขาสินะ”

จูซินพินิจของในมือ ปีศาจที่เอาแต่วิ่งหนีตลอดชีวิตไม่ได้รู้หนังสือจะไปเรียนรู้วิถีของมนุษย์ทั่วไปได้อย่างไร นางจึงเก็บมันไว้กับตัวก่อน แล้วซักผ้าต่อไป

ส่วนเหยี่ยนจิงเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเงียบลงไปแล้ว เขาก็นึกคิดในสมองอันว่างเปล่าว่าที่จริงแล้วเขาคือผู้ใดกันแน่ แม้ความจำจะเลือนหายแต่ความฉลาดนั้นยังคงอยู่ มือควานหาสิ่งของส่วนตัวของเขาที่ต้องมีติดเสื้อผ้า ทว่าตอนนี้ผ้าเน่าตัวเก่าได้หายไปแล้ว เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าถูกถอดออกไปจนหมดสิ้นจากน้ำมือของซินซิน

“ของสำคัญของข้าอยู่ที่ใด”

ความวิตกกังวลเริ่มเข้ามาแทรกหากของสำคัญนั้นหายไปในยามที่ไร้ซึ่งความจำ เขาจะสามารถกลับไปยังบ้านของตัวเองก็คงทำไม่ได้

ในขณะที่กำลังเครียดกับการหาของอยู่นั้น เหยี่ยนจิงก็ได้ยินเสียงจากคนที่อยู่หลังบ้านและเสียงไม้ตีกับผ้าอย่างหนักแน่น พร้อมเสียงฮัมเพลงในลำคอของซินซินแว่วมา มือจึงผลักประตูออกไปพร้อมตะโกนถาม

“ซินซินในเสื้อข้ามีของสำคัญอะไรอยู่ในนั้นหรือไม่”

“อยู่ที่ข้า ข้าเก็บไว้ให้ท่านแล้ว ดีที่มันไม่โดนน้ำไปเสียก่อน ให้ข้าซักผ้าก่อนนะเดี๋ยวข้าเอาไปให้”

“อืม”

เหยี่ยนจิงโล่งอก ก่อนพึมพำกับตัวเอง

“นางคงไม่ใช่ศัตรูที่คิดร้ายกับข้า ข้าคงเป็นทหารจากแดนตายสินะ”

เหยี่ยนจิงคิดเช่นนั้นจากบาดแผลบนตัว และภาพในสนามรบที่ผุดขึ้นมาเพียงเสี้ยววินาทีนั้นซึ่งยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนอยู่ฝั่งไหน  แต่ที่แน่ ๆ ซินซินคงไม่ใช่ฝั่งศัตรูตรงข้ามไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ได้มีชีวิตรอดถึงตอนนี้