11 งูเกล็ดเลื่อย

11 งูเกล็ดเลื่อย

เปลือกตาหลุบลงมองกลางลำตัว ท่อนแขนคล้ำเข้มพาดลงน้ำหนัก ลองจับยกขึ้นแล้วรอ ถอนหายใจโล่งอกแล้วยกออกจากลำตัว มุมปากเผยรอยยิ้มได้ใจก่อนสะดุ้งเมื่อเขาพลิกตัวนอนหงาย

ฟู่...

เธอคว่ำตัวค่อย ๆ คลานออกห่างจ้องจุดหมายคือม้าข้างแอ่งน้ำ ไม่มองไปด้านหลังอีก มุ่งหน้าเพียงหนีเท่านั้น  !

ม้าอาหรับน้ำตาลอมแดงยืนนิ่งจ้องเธอราวกับสัมผัสได้ถึงความหวาดกลัว ขอบฟ้าตะกายจนมาถึงตัวมันที่ทำเสียงฟืดฟาดพ่นลมใส่ตอนที่เธอปลดเชือก

“เอาน่า... อย่าดื้อเด็กดี”

ความคิดในตอนนี้มีเพียงต้องหนี เธอจับเชือกไว้ขณะโยนตัวขึ้น ไม่ทันได้ระวังตัว พลันเสียงกัมปนาทดังแทรกทะลุผ่านความมืด

ปัง  ! ! ฮรี่รรรร

“ขอบฟ้า  !” เสียงทุ้มตะโกนก้องหลังจากเสียงปืนจางลง

ร่างระหงทรุดฮวบลงทันทีตาเบิกโพลง ส่วนม้าอาหรับหนีกระเจิงไปแล้วด้วยความตกใจเสียงปืน แล้วยังตะกุยทรายเข้าหน้าเธอเต็ม ๆ

“โอ๊ย  ! แย่แล้ว อย่าหนี ม้า...”

เธอมองซัลมานที่บัดนี้ยืนนิ่งกางขา ปืนสีดำในมือไม่ได้ทำให้เธอกลัวไปมากกว่าการที่ต้องอยู่ร่วมกับคนนี้อีกหลายวัน เธอเม้มปากมองทะเลทรายเห็นม้ายังอยู่ไกล ๆ ถ้าเธอวิ่งอาจตามทัน

“หยุด  ! ! ขอบฟ้า  !”

ซัลมานพยายามตะเบ็งเสียงขู่อีกครั้ง สบถในใจถึงความดื้อรั้น ทั้งก่นด่าตัวเองที่ปล่อยให้เธอลุกออกพ้นตัว ก่อนจะเบิกตาตกใจเมื่อเห็นเธอวิ่งหนีไปอีกทาง

บ้าจริง  !

เขาสบถออกมา คิ้วขมวดด้วยความโกรธและกลัว วูบโหวงเมื่อเห็นเธอวิ่งไม่ดูทิศทาง ทะเลทรายยามค่ำคืนคือเพชฌฆาตดี ๆ นี่เอง

เขาออกวิ่งตามทันที พลันร่างเล็กสะดุดกองหินล้มลง จึงทำให้เขาผ่อนลมหายใจ

ตุบ  !

ขอบฟ้าล้มคว่ำกลิ้งสองตลบแล้วลุกนั่ง ถดถอยหลังไปเรื่อย ๆ ด้วยใจระทึกหวาดกลัว เขาจ่อปืนมาทางเธอแน่วแน่ ดวงตาพยัคฆ์หรี่แคบ

“ขอบฟ้า  !” เขากดเสียงราวกระซิบแต่แข็งกร้าว

“อย่า ฉะ ฉันไม่หนีแล้ว อย่านะ อย่ายิง” เธอเปล่งเสียงพร่าแหบ

แต่ขณะที่เธอกำลังตัวสั่น ร้องด้วยความกลัวเป็นครั้งแรก พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นคล้ายเสียงเลื่อยไม้ เธอหยุดชะงักทันทีแล้วจึงสังเกตว่าซัลมานไม่ได้มองเธอ

“หยุด  ! อยู่นิ่ง ๆ” เสียงเขาเบาลงกว่าเดิม ทำท่าเดินย่องคล้ายล่าสัตว์ ทุกอย่างเงียบสนิท

หัวใจเธอหล่นวูบเลือดหดหายจากร่างกาย เธออยากจะหันกลับไปแต่ไม่กล้า เสียงเลื่อยไม้ยังดังไม่ห่าง และใกล้เข้ามาพร้อมร่างของซัลมานที่เครียดขึง

“ไม่มีอะไร แต่อยู่นิ่ง ๆ อย่าขยับ”

เธอเชื่อเขาสนิทใจในคราวนี้ ดวงตานักล่าพุ่งตรงไปด้านหลังเธอ  เขาจ้องนิ่งก่อนจะดึงกริชออกมาจากข้างเอว ในเวลานี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ

ดวงตากวางเบิกกว้างเมื่อมือคล้ำเข้มง้างกริชขึ้นชั่ววินาที แล้วปาออกมาเฉียดพวงแก้มเธอปักยังด้านหลัง

ปึก  ! !

ร่างของเธอแข็งค้างจ้องนิ่งแต่ร่างสูงใหญ่ของซัลมาน เขาผ่อนลมหายใจยาวแล้วเดินเข้ามาใกล้ โน้มตัวไปด้านหลัง

“งูเกล็ดเลื่อย”

เขาดึงกริชออกมาจากดินพร้อมซากงูยังไม่ตาย ตัวมันไม่ใหญ่มากนักยาวประมาณข้อศอก ลำตัวเรียวสีดำกำลังดิ้นรนหนีความตาย

“งะ งู” เสียงเบากระท่อนกระแท่น

เขาใช้อีกมือฉุดแขนเธอให้ยืนขึ้นแล้วดันไปด้านหลัง “งูเกล็ดเลื่อย เวลามันเลื้อย เกล็ดมันจะถูไปกับทรายเสียงดังเหมือนเสียงเลื่อยไม้”

เธอมองเขาสะบัดงูไปอีกด้านไกล ๆ พูดเสียงสั่น “ทำไมคุณไม่ฆ่ามัน”

“มันเป็นแค่สัตว์ในทะเลทราย และเราคือผู้บุกรุก อย่าอยู่ห่างกองไฟ ที่นี่งดงามแต่ซุกซ่อนความตาย”

“ฉัน...”

ร่างเธอสั่นเทาขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ฟันกระทบจนเกิดเสียง หญิงสาวสบนัยน์ตาเหยี่ยวที่อ่อนแสงลงพร้อมโอบแขนรั้งเธอเข้ามาใกล้

“คุณกำลังช็อกกับเหตุการณ์เฉียดตาย ไปนั่งที่กองไฟเถอะ”

ตอนนี้เธอยังตื่นกลัวกับเหตุการณ์สดใหม่ และท่าทีอ่อนโยนลงของซัลมาน ทำให้เธอทั้งสับสนหลากอารมณ์จนทรวงอกร้อนขึ้นกลายเป็นหยาดน้ำตา

“อือ ฮัก ฮัก”

ซัลมานหยุดชะงักทันที ให้เขารับมือกับหญิงปากจัดยังดีกว่าให้รับมือกับสาวเจ้าน้ำตา เสียงสะอื้นแต่ละครั้งมันบาดลงไปข้างในจิตใจ

“หยุดร้องได้แล้ว คิดหรือว่าร้องไห้แล้วผมจะปล่อยคุณไป” น้ำเสียงอ่อนลงขณะดึงเธอลงนั่งข้างกองไฟแล้วห่มผ้าคลุมให้

“ฉัน... ห้ามไม่ได้ ฮือ ฮัก ไม่รู้ทำไม แต่... มันอยากร้องไห้ ฮือ”

เขานั่งซ้อนหลังแล้วใช้ลำแขนโอบเธอไว้ ดันจนร่างระหงเอนซบแผงอกแล้วปล่อยให้ความเงียบเป็นตัวช่วยทำให้ทุกอย่างดีขึ้น

“อื้อ อือ”

เธอยังคงปล่อยให้น้ำตาไหลลงไปเรื่อย ๆ โดยมีไออุ่นอกแกร่งดั่งหมอนใบใหญ่ช่วยพักพิง ฟังเสียงหัวใจเขาเต้นแรงพร้อมลำแขนรัดเธอแน่นขึ้น

“ฉันดีขึ้นแล้ว” เสียงเธอพร่าจากแรงสะอื้น

“แต่ผมไม่ดีขึ้นเลยขอบฟ้า”

เส้นเสียงต่ำลงจนเธอวูบโหวง ความทรงจำคืนเดียวหวนกลับมาอีกแล้ว ไอร้อนด้านหลังคล้ายเพิ่มขึ้นรวมไปถึงแรงเต้นหัวใจ เธอเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

“อย่านะ” เธอปรามเสียงแหบแห้ง

“ทำไมล่ะ ไม่คิดถึงผมเหรอ”

เธอเงียบงัน คำว่าคิดถึงคงน้อยเกินไป แต่เธอจะไม่พูดมันออกมาเพื่อให้เขาได้ใจ

“ผมคิดถึงคุณ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ผมไม่เคยลืม”

“คุณจงใจในคืนนั้นใช่ไหมซัลมาน...”

ซัลมานนิ่งเงียบแต่กระชับอ้อมแขนแน่นขึ้น เธอขืนตัวผละออกแต่เขายังรั้งไว้พลางกระซิบแผ่วเบา

“คุณแค่ต้องปล่อยวาง บางครั้งเราไม่อาจเอาเหตุผลนำทาง”

“อย่างเช่นที่คุณกำลังทำอยู่อย่างนี้เหรอ คุณลักพาตัวฉันมาจากพิธีแต่งงาน คุณจงใจทำมัน แม้ฉันยังไม่แน่ใจนักว่าเพราะอะไร”

ลำแขนเขารัดแน่นขึ้นเกยคางบนศีรษะพ่นลมระบายความหนักอึ้งออก มีหลายเรื่องที่เขาบอกเธอไม่ได้ ยังไม่ใช่ในเวลานี้ เขาจึงเลือกที่จะเงียบต่อไป ให้เธอรู้น้อยที่สุดอาจจะดีกว่า

“เราจะพักกันอีกสักพักแล้วเดินทางต่อ”

“แต่เราเพิ่งจะได้พัก”

“เราช้าไม่ได้ พรุ่งนี้เช้าชีคมูซาจะรู้ว่าคุณหายไป” เขาเปรยเสียงเรียบก่อนจะผิวปาก

วี้ดดดดดด

ขอบฟ้าเบิกตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงตะกุยทราย ก่อนที่จะมองเห็นลำตัวสีดำทะมึนแทรกผ่านความมืดใกล้เข้ามาทุกขณะ

“คุณหนีไม่พ้นหรอก เจ้าจาริมจะกลับมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงผิวปาก”

เธอสั่นสะท้านแปลก ๆ ยามได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะ ความทุ้มพร่าต่ำเสียจนทะลุเข้าไปข้างใน

ไม่นะขอบฟ้า… อย่าได้ตกหลุมพรางเขาอีก  !

เธอตกใจกับความคิดของตัวเอง เขาเป็นอสูรร้ายทะเลทราย จอมหลอกลวง

เขาไม่ได้ช่วยชีวิตเธอเพราะตัวเธอ อย่าลืม  ! !

และแม้ว่าเซ็กซ์เขาจะยอดเยี่ยมหรือหล่อแค่ไหน แต่เขาเป็นคนร้าย

เธอเน้นย้ำกับตัวเอง เธอต้องกลับไปทำหน้าที่ อย่าปล่อยให้มนตร์ขลังทะเลทราย และความมีอิสระเสรีมาทำลายครอบครัว

“เราต้องอ้อมเพื่อหลอกท่านชีค อาจทำให้ถึงจุดหมายช้าแต่เชื่อผมได้เลย พรุ่งนี้เช้าพระสวามีคุณจะระดมคนค้นหา”

พระสวามี...

คำนี้ทำให้เธอนิ่งอึ้ง ทบทวนบางสิ่ง เขาจะพาเธอไปที่ไหนหรือเพราะอะไร เธอมองเปลวไฟตรงหน้าแสงสว่างเดียวในเวลานี้