บทที่ 12

ลูน่าไม่แยแส เธอเดินผ่านออร่าและตรงไปยังป้ายรถเมล์ “เราไม่มีอะไรต้องคุยกัน”

“ไม่มีอะไรให้ต้องคุยหรือเธอแค่กลัวที่จะคุยกับฉัน?” ออร่าเปิดประตูลงมาจากรถและคว้าข้อมือของลูน่า “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่นะ!

“เธอน่าจะอายุน้อยกว่าฉันนะ เธอยังไม่เคยมีลูกและเธอก็ยังเด็กอยู่ ฉันเดาถูกใช่ไหม? ผู้หญิงที่ไม่เคยให้กำเนิดเอง แต่กลับใฝ่ฝันที่จะเป็นคนรับใช้ของเด็กอายุ 6 ขวบเพียงเพื่อเงินเดือนไม่กี่บาทต่อเดือนอย่างนั้นเหรอ?”

ลูน่าสะบัดมือของเธอออก “ถ้าอย่างนั้นคุณก็บอกฉันมาสิว่าคุณคิดว่าฉันทำไปเพื่ออะไร?”

ออร่าหรี่ตาลง

เมื่อวานนี้ สถานการณ์วุ่นวายจนเธอไม่ได้สนใจรูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนั้น แต่เมื่อเธอได้อยู่ใกล้กับหล่อนในตอนนี้ เธอก็พบว่าใบหน้าของหล่อนไร้ที่ติราวกับว่ามันถูกแกะสลักโดยศิลปิน

“เธอก็สวยอยู่หรอกนะ แต่เธอควรรู้เอาไว้ว่าโจชัวเป็นคู่หมั้นของฉัน ฉันขอเตือนเธอว่าอย่ามองเขาอย่างไร้ยางอายจะดีกว่า!”

ลูน่ายิ้ม

ออร่าได้พิจารณาข้อเท็จจริงที่ว่าโจชัวเป็นสามีของเธอในตอนที่มีอะไรกับเขาบ้างหรือเปล่า?

พอเปลี่ยนบทกัน ออร่ายังกล้าเตือนเธอว่าอย่าทำตัวไร้ยางอายอีกเหรอ?

หากเรื่องพวกนี้คือการไร้ยางอาย เกียรติยศและศักดิ์ศรีของออร่าก็คงหมดไปนานแล้ว!

เมื่อคิดเช่นนั้น ลูน่าจึงมองเข้าไปในดวงตาของออร่าอย่างเย็นชา “แล้วถ้าฉันยืนกรานล่ะ? คุณจะทำอะไรฉันได้?”

เธอเงยหน้าขึ้นและมองดวงอาทิตย์ที่เจิดจ้าบนท้องฟ้า “คุณจะฆ่าฉันตอนกลางวันแสก ๆ เลยหรือเปล่า?”

“ไม่มีทาง” ออร่าเย้ยหยันในขณะที่เธอเปิดเผยเครื่องบันทึกเสียงจากกระเป๋าของเธอ “เธอไม่ใช่คนเดียวที่มีเครื่องบันทึกเสียงนะ”

สายตาของลูน่าหรี่ลง เธอเรียนรู้ได้เร็วดีนะ

“ฉันจะไปเปิดไฟล์บันทึกนี้ให้โจชัวฟังตอนนี้ เธอรอถูกไล่ออกได้เลย!”

ด้วยเหตุนี้ ออร่าจึงกลับไปที่รถด้วยสีหน้าพอใจและสตาร์ทเครื่องยนต์ก่อนที่จะขับรถออกไปโดยปล่อยให้ลูน่ายืนนิ่งและขมวดคิ้ว

เธอไม่คิดว่าออร่าจะคิดอุบายเช่นนี้และไปหาโจชัวพร้อมกับเสียงบันทึกนั้น

ถึงกระนั้นมันก็ไม่ได้สำคัญอะไรอยู่ดี ทุกอย่างเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นและโจชัวก็ไม่ได้ไว้ใจเธอมากขนาดนั้นอยู่แล้ว

...

ออร่าหยิบเครื่องบันทึกเสียงและเดินไปที่ห้องทำงานของโจชัวอย่างเย้ยหยัน

ภายในห้องทำงาน ชายคนนั้นกำลังอยู่ในการประชุมระหว่างประเทศ เขาจดจ่อที่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“พี่โจชัว!”

ไม่ว่าลูคัสจะพยายามหยุดเธอเอาไว้ยังไง ออร่าก็ยังดื้อดึงที่จะเข้ามาอยู่ดี

เธอรีบเดินเข้าไป “ฉันรับรู้ได้ทันทีว่าสาวใช้คนนั้นมีพิรุธในทันทีที่ฉันเห็นเธอในบ้านของคุณเมื่อวานนี้! และฉันก็ได้หลักฐานมาแล้ว!”

ชายคนนั้นขมวดคิ้ว น้ำเสียงของเขาเยือกเย็นราวกับดวงตาของเขาจนทำให้ทุกคนภายในที่ประชุมไม่กล้าหายใจ “ออกไป”

“พี่โจชัว ฉัน...” เธอต้องการจะพูดต่อในขณะที่เสียงของผู้บริหารในบริษัทดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์ “คุณลินช์ ถ้าตอนนี้คุณไม่สะดวก เราค่อยคุยกันใหม่คราวหน้าก็ได้ครับ”

ทันใดนั้นออร่าก็ตระหนักได้ว่าเธอ... ขัดจังหวะการทำงานของโจชัวงั้นเหรอ?

“ถ้าอย่างนั้นเราค่อยคุยกันต่อคราวหน้า” ชายคนนั้นปิดคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าที่เย็นชาและเงยหน้ามองใบหน้าซีดเซียวของออร่า “ว่ามาสิ”

ออร่าเม้มริมฝีปากและกดปุ่มเล่นบนเครื่องบันทึกเสียงอย่างลังเล

“ฉันขอเตือนเธอว่าอย่ามองเขาอย่างไร้ยางอายจะดีกว่า!”

“แล้วถ้าฉันยืนกรานล่ะ?”

“คุณจะทำอะไรฉันได้?”

“คุณจะฆ่าฉันตอนกลางวันแสก ๆ เลยหรือเปล่า?”

...

หลังจากที่ไฟล์บันทึกเสียงจบลง ออร่าก็มองไปที่โจชัวด้วยใบหน้าที่ดูภูมิใจ “พี่โจชัว ผู้หญิงที่ดูแลเนลลี่คนนี้เป็นคนเห็นแก่ตัว เธอมีเจตนาไม่ดีต่อคุณ! คุณบอกว่าคุณจะไม่ปล่อยให้คนที่น่าสงสัยอยู่รอบตัวคุณนานเกินไปไม่ใช่เหรอ?”

ผู้หญิงคนนั้นกัดริมฝีและพูดอย่างนุ่มนวลว่า “แม้ว่าเธอจะพยายามดูแลเนลลี่อย่างสุดความสามารถ แต่เธอไม่ได้ชอบเนลลี่จริง ๆ คนแบบนี้จะเก็บเอาไว้ไม่ได้นะคะ”

“ผมรู้” โจชัวเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน “แต่ในตอนนี้เนลลี่ติดเธอมาก เนลลี่เพิ่งจะกลับมาหาผม และผมก็ต้องการให้เนลลี่มีความสุข และที่สำคัญ ผู้หญิงคนนั้นก็ดูแลเนลลี่ได้เป็นอย่างดีทีเดียว”

ออร่าเงียบไปครู่หนึ่ง “อันที่จริง... ฉันสามารถดูแลเนลลี่ให้ได้นะ เพราะไม่ว่ายังไงเนลลี่ก็คือลูกสาวของพี่สาวฉัน และเราก็ยังมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดด้วย…”

“คุณจะดูแลเธออย่างนั้นเหรอ?” โจชัวคลี่ริมฝีปากยิ้มเยาะ “คุณจะดูแลเธอด้วยการตบแบบนั้นได้ยังไง?”

ถ้อยคำอบอุ่นที่เธอเตรียมไว้นั้นถูกบีบบังคับให้กลับลงไปในลำคอ

ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นก็เริ่มสะอึกสะอื้น “พี่โจชัว เรื่องเมื่อวานนี้ ฉันรู้ว่าทำไมพี่ถึงเข้าใจผิด... แต่ในตอนแรกฉันไม่รู้จริง ๆ ว่าเนลลี่คือลูกของคุณกับพี่สาวของฉัน ฉันคิดว่าเธอปลอมตัวมา ฉันก็เลยตบเธอไป...”

เมื่อพูดอย่างนั้น เธอก็ก้มหน้าลงและหลั่งน้ำตา “ยังไงฉันก็เป็นน้าของเธอ เพราะฉะนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะทำผิดพลาดไปเพราะความเข้าใจผิด แต่คุณก็ทำแบบนี้ไม่ได้…

“ถ้าพี่สาวของฉันยังมีชีวิตอยู่ เธอก็จะเลือกให้ฉัน น้าแท้ ๆ ของเนลลี่ ดูแลเนลลี่แทนที่จะปล่อยให้คนแปลกหน้าที่มีเจตนาบางอย่าง…”

เสียงสะอื้นของเธอดังและปลอมมากจนทำให้โจชัวหงุดหงิด

ชายคนนั้นมองมาที่เธอ “ผู้คนมักจะมีเจตนาร้าย ๆ ต่อผมอยู่เสมอ” เขาเย้ยหยัน “ตอนที่ผมเพิ่งจะคบกับลูน่าใหม่ ๆ คุณเองก็มีเจตนาที่ซ้อนเร้นเหมือนกันไม่ใช่เหรอ? ไม่ใช่ผมเหรอที่อนุญาตให้คุณอยู่ต่อ?”

ด้วยคำพูดของเขา น้ำตาของออร่าก็หยุดลงทันที เธอเปิดปากของเธอและพยายามที่จะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมา

เมื่อเขาพูดถึงเหตุการณ์นี้ เธอก็รู้ทันทีว่าโจชัวจะไม่ทำตามที่เธอต้องการ

หลังจากนั้นไม่นานออร่าก็ถอนหายใจ เธอหันกลับและเดินจากไปด้วยความหงุดหงิด

“นายท่านครับ” หลังจากที่ออร่าไปแล้ว ลูคัสก็เคาะประตูแล้วเข้ามาวางเอกสารกองโตเอาไว้ข้างหน้าโจชัว “ข้อมูลทั้งหมดเกี่ยวกับลูน่าที่ถูกรวบรวมมาจากต่างประเทศครับ”

นิ้วมือเรียวของโจชัวพลิกเปิดเอกสารดูทีละหน้า

“ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ลูน่าให้เรามาจะเป็นเรื่องจริง”

ลูคัสก้มหน้าลงและอธิบายช้า ๆ ว่า “เธอโตขึ้น เรียนหนังสือและทำงานที่ต่างประเทศจริง ๆ ครับ เธอเพิ่งจะกลับมาที่เมืองบันยันเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เมื่อตอนที่เธออาศัยอยู่ที่ต่างประเทศนั้น ลูน่าเป็นถึงนักออกแบบเครื่องประดับมืออาชีพ และถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้อยู่ในขั้นปรมาจารย์ แต่ความสามารถของเธอก็ไม่เป็นรองใครเลย

“ทำไมคนที่มีความสามารถเช่นนี้ถึงได้กลับมาที่นี่และเต็มใจที่จะมาทำงานเป็นสาวใช้ให้กับเจ้าหญิงน้อยเนลลี่ของเรา?”

โจชัวหรี่ตาลง

เอกสารเกี่ยวกับลูน่านี้มีรายละเอียดเฉพาะมากจนดูตั้งใจเกินไป

รายละเอียดมันเฉพาะมากจนแม้แต่พยานสำคัญในแต่ละช่วงชีวิตของเธอก็ยังถูกระบุอย่างชัดเจน แต่ยิ่งมันสมบูรณ์แบบมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดูเหมือนจะจงใจปกปิดบางสิ่งมากขึ้นเท่านั้น

ชายคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย “สืบต่อไป เธอบอกว่าเธอร้อนเงิน แต่รายได้ต่อปีของเธอในฐานะนักออกแบบที่ต่างประเทศนั้นค่อนข้างสูงมาก เธอจะต้องไม่ได้ร้อนเงิน หรือเป็นผู้หญิงธรรมดา ๆ แน่นอน”

ชายคนนั้นประสานมือและมองไปด้านนอกหน้าต่างด้วยแววตาที่เย็นชาและเฉยเมย “ถ้าเป้าหมายของเธอในการเข้าหาผม เป็นผมคนเดียวก็ไม่เป็นไร

“แต่ผมกลัวว่า...”

เขากลัวว่าเธอจะมีเป้าหมายอื่น

เขารู้มาโดยตลอดว่าผู้หญิงคนนี้ ที่มีชื่อว่าลูน่าจะต้องไม่ธรรมดาแน่นอน