MasukShare
บทที่ 8
Bab terbaru
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 11
ในตอนที่โปรแกรมบอกว่าฉันสามารถกลับไปได้แล้ว ฉันไม่ได้รู้สึกยินดีปรีดาเลยแม้แต่น้อยมีเพียงความว่างเปล่าเท่านั้นเมื่อฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในหนถัดมา ฉันก็กำลังนอนจ้องมองเพดานโรงพยาบาลสีขาวสะอาดตา เสียงสัญญาณเครื่องมือแพทย์ดังติ๊ดๆ อยู่ข้างตัว และในลำคอก็รู้สึกแสบร้อนราวกับว่าฉันได้นอนหลับใหลไปนานหลายปีพยาบาลคนหนึ่งสังเกตเห็นว่าฉันฟื้นได้สติแล้วจึงรีบถลันเข้ามาหาทันที"คุณปลอดภัยดีแล้วนะคะ" เธอพูด "คุณติดอยู่ในเหตุระเบิดที่ท่าเรือน่ะค่ะ โซเฟีย เลน ไม่รอดชีวิตจากเหตุการณ์นั้นนะคะ"นิ้วมือของฉันจิกแน่นเข้าหากันบนผ้าปูเตียงโซเฟียตายไปแล้วจริงๆก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดปากพูดอะไร พยาบาลก็เสริมขึ้นอีกว่า "แต่ยังมีผู้รอดชีวิตอีกคนหนึ่งนะคะ เป็นเด็กหนุ่มที่ชื่อว่าลูก้าค่ะ เขาเพิ่งฟื้นได้สติเมื่อช่วงเช้านี้เอง"ในวินาทีนั้นเอง ประตูห้องพักฟื้นก็ถูกผลักเปิดออกลูก้ายืนอยู่ตรงนั้นพร้อมกับไม้เท้าค้ำยัน ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและซูบผอมลงกว่าแต่ก่อนมาก แต่เขายังคงมีชีวิตอยู่ ยามเมื่อสายตาของเราประสานกัน เขาก็ส่งยิ้มบางๆ มาให้"คราวนี้" เขาพูดขึ้น "บางทีพวกเราอาจจะได้เป็นตัวเอกของเรื่องจริงๆ แ
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 10
ลูก้ามองดันเต้ด้วยสายตาที่ไร้ซึ่งความสงสารเห็นใจใดๆ"เพิ่งจะมาจำได้หรือไงว่าตัวเองเป็นพี่ชายของเธอน่ะ?"เขาพูด "นายนั่นแหละที่เป็นคนเซ็นเอกสารยอมรับให้ขังเธอเอาไว้ในสถานที่พรรค์นั้นเองกับมือ"ดันเต้ถึงกับสะดุ้งเฮือกลูก้าหันไปหาจูเลียนต่อ "ส่วนนายก็เป็นหมอประจำตัวของเธอ นายรู้ดีกว่าใครทั้งหมดว่าเธอป่วยจริงๆ แต่ดันยอมปล่อยให้โซเฟียมาปั่นหัวจนบอกว่าอาการป่วยของเธอคือการปั่นหัวคนอื่นซะเอง"จูเลียนไม่ได้พูดอะไรตอบโต้ในท้ายที่สุด ลูก้าก็หันไปมองเอเดรียน"เธออยู่เคียงข้างนายในตอนที่เหตุลอบทำร้ายตระกูลโมเรตติเกือบจะคร่าชีวิตนายไป เธอถึงขั้นยอมสละรางวัลเพียงชิ้นเดียวที่โปรแกรมเคยให้มาเพื่อช่วยชีวิตนายไว้ และนายก็ตอบแทนเธอด้วยการเอาแหวนของเธอไปสวมลงบนนิ้วมือของโซเฟียเนี่ยนะ"ทุกถ้อยคำกรีดลึกลงไปราวกับคมมีดแหลมในที่สุดฉันก็ได้เห็นแววตาแห่งความรู้สึกผิดฉายชัดขึ้นมาบนใบหน้าของพวกเขาสักทีรวมถึงความเจ็บปวดรวดร้าวด้วยเช่นกันฉันไม่รู้เลยว่าลูก้าไปสืบรู้เรื่องราวมากมายขนาดนี้มาจากไหน แต่ฉันก็รู้สึกซาบซึ้งใจเหลือเกิน เขาได้มอบอิสรภาพให้แก่ฉันก่อนที่ฉันจะตาย และในตอนนี้เขาก็ยังคงนำความจริงมา
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 9
ชั่วขณะหนึ่ง ดันเต้ดูเหมือนคนกำลังจะทรุดล้มพังทลายลงมาดวงตาของเขาแดงก่ำ และมือของเขาชะงักค้างอยู่ใกล้ใบหน้าของฉัน แต่เขาไม่กล้าแม้แต่จะเอื้อมมาแตะต้องตัวลูก้ายังคงโอบกอดร่างของฉันไว้พลางตวัดสายตามองเขาอย่างเย็นชา"นายไม่ได้ปกป้องเธอเลย นายขังเธอเอาไว้จนเธอไม่เหลือพื้นที่แม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ"น้ำเสียงของดันเต้แหบพร่า "ฉันพยายามจะรักษาชีวิตเธอไว้จริงๆ""นายแค่พยายามจะปิดปากความรู้สึกผิดของตัวเองต่างหาก"ดันเต้เงียบงันไปสุดท้ายแล้ว ลูก้าก็เป็นคนอุ้มร่างของฉันกลับมาส่งที่คฤหาสน์เบลลันดีคุณแม่ถึงกับเป็นลมล้มพับไปทันทีที่ได้เห็นร่างของฉัน พวกหมอรีบพาท่านขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบน และฉันก็เดินตามขึ้นไปด้วยโดยสัญชาตญาณ แม้ว่าจะไม่มีใครสามารถมองเห็นฉันได้อีกแล้วก็ตามท่านเอาแต่เพรียกขานชื่อของฉันซ้ำๆฉันอยากจะบอกท่านเหลือเกินว่าฉันขอโทษ แต่ฉันไม่อาจสัมผัสตัวท่านได้ ไม่อาจปลุกท่านให้ตื่น และไม่อาจอยู่เคียงข้างท่านเหมือนอย่างที่ท่านเคยอยู่เคียงข้างฉันมาตลอดฉันไม่เคยถูกกำหนดมาให้อยู่เป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้ไปตลอดกาลอยู่แล้วยามเมื่อฉันเดินย้อนกลับลงมาที่ชั้นล่าง ดันเต้กำลังคุกเข่าอยู่
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 8
ลูก้าเคยเป็นเป้าหมายที่ซ่อนเร้นของฉันในอดีต คนที่ฉันไม่เคยหาทางเข้าหาได้สำเร็จเลย ในตอนนั้น ทุกครั้งที่ฉันพยายามจะเข้าใกล้ เขาเป็นต้องหายตัวไปทุกที บางครั้งฉันเห็นเขาอยู่กับโซเฟีย บางครั้งฉันพบเขากำลังยืนมองฉันอยู่จากอีกฟากหนึ่งของห้อง แต่เขาไม่เคยอยู่เนิ่นนานพอที่จะปล่อยให้ฉันได้พูดถามเหตุผลเลยสักครั้งสุดท้ายฉันจึงยอมตัดใจจากเขาแล้วเลือกเอเดรียนแทนตอนนี้เขาขับรถฝ่าเมืองที่กำลังหลับใหลด้วยมือข้างเดียวบนพวงมาลัย บัตรประจำตัวบุรุษพยาบาลที่ขโมยมาวางอยู่บนแผงหน้าปัดรถยนต์ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางสาดส่องผ่านใบหน้าของเขาไปเป็นระยะ และชั่วขณะหนึ่ง เขาดูเหมือนเด็กหนุ่มคนเดิมที่ฉันเคยรู้จักไม่มีผิด ทั้งเงียบขรึม ห่างเหิน ทว่ายังคงเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนที่เขาปฏิเสธไม่ยอมให้ใครได้มองเห็น"ฉันขอโทษนะ" เขาพูด "ฉันมาสายเกินไป""ไม่เป็นไรหรอก" ฉันบอกมันยิ่งกว่าไม่เป็นไรซะอีกเพราะเขาช่วยพาฉันออกมาข้างนอกเพราะในตอนนี้ ในที่สุดฉันก็จะได้จากไปสักทีฉันขอให้เขาพาฉันไปยังสถานที่เปิดโล่ง ที่ไหนก็ได้ที่ไม่มีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อหรือความรู้สึกของประตูที่ปิดล็อก ลูก้าจึงขับรถพาฉันมาที่ริมทะเลสาบก่อนฟ
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 7
ฉันเคยคิดว่าดันเต้จะเลือกฉันในคราวนี้เพียงแวบเดียวสั้นๆ สายตาของเขาอ่อนแสงลง และฉันเกือบจะหลงเชื่อว่าเขยังคงจำได้ว่าฉันคือน้องสาวของเขา แต่แล้วเขาก็เบือนสายตาหนีไปทางอื่น"เบลล่า" เขาพูด "ไม่มีคนไข้ที่ต้องการความช่วยเหลือคนไหนคิดว่าตัวเองจำเป็นต้องได้รับมันหรอกนะ"ใจของฉันดิ่งวูบลงทันที"พวกเราทำแบบนี้ก็เพื่อรักษาชีวิตของเธอเอาไว้"สุดท้ายฉันจึงถูกส่งตัวไปยังสถานพักฟื้นส่วนบุคคลภายใต้ชื่อตระกูลเบลลันดี สถานที่ประเภทที่พวกตระกูลคนรวยมักจะใช้เมื่อต้องการซ่อนเร้นอาการเจ็บป่วยไว้เบื้องหลังกำแพงอันสะอาดสะอ้านและพนักงานที่เงียบปากสนิท ห้องของฉันมีหน้าต่างที่ถูกปิดตาย ขอบมุมเฟอร์นิเจอร์ที่บุนุ่ม ไม่มีกระจกเงา ไม่มีกลอนประตู และมีกล้องวงจรปิดที่คอยจับจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลาโดยไม่กะพริบตามีพยาบาลยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกตลอดทั้งวัน หากฉันลุกขึ้นนั่ง เธอจะเข้ามาถามว่าต้องการอะไรไหม หากฉันเหม่อมองหน้าต่างนานเกินไป เธอจะก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น หากฉันหลับตาลง ใครบางคนก็จะเดินเข้ามาตรวจเช็กดูว่าฉันยังคงหายใจอยู่หรือไม่ฉันไม่เคยรู้สึกเหมือนถูกกักขังเหนี่ยวรั้งขนาดนี้มาก่อนเลยฉันอ้อนวอนต่อโปรแกรมภายในห
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 6
ก่อนที่ฉันจะก้าวไปถึงประตู คุณแม่ก็ผลันตัววิ่งเข้ามาข้างในเสื้อโค้ตของท่านกลัดกระดุมผิดช่อง และเส้นผมก็ดูขาวโพลนกว่าที่ฉันจำได้มาก ท่านหยุดยืนอยู่ตรงหน้าฉัน ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ"เบลล่า อย่าทิ้งแม่ไปเลยนะลูก"ฉันยืนนิ่งตัวแข็งทื่อ"คุณแม่" ฉันกระซิบ "แม่มาที่นี่ได้ยังไงคะ?""ดันเต้บอกว่าลูกป่วย" ท่านยื่นมือออกมาอย่างระมัดระวัง ไม่กล้าแตะต้องตัวฉันปุบปับเกินไป "เขาไม่ได้บอกแม่ว่าลูกกำลังพยายามจะหายไป"คำคำนั้นทำให้หน้าอกของฉันปวดแปลบขึ้นมาในโลกใบนี้ ท่านเป็นคนเพียงคนเดียวที่รักฉันโดยไม่ต้องการข้อพิสูจน์ใดๆฉันเดินกลับไปที่เตียงเพราะทนเห็นท่านร้องไห้ไม่ได้ดันเต้ตามมาถึงหลังจากนั้นไม่นาน เมื่อเขาเห็นคุณแม่อยู่ข้างๆ ฉัน ความโล่งใจก็ฉายชัดบนใบหน้าของเขาวูบหนึ่งก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความโกรธ"นี่ขนาดคุณแม่ยังต้องมาอ้อนวอนเธอด้วยอีกคนงั้นเหรอ?"เขาพูด "ทั้งหมดนี้ก็เพียงเพราะเอเดรียนแต่งงานกับโซเฟียเนี่ยนะ?"คุณแม่เงยหน้าขึ้นตวัดสายตามองดุดัน "ดันเต้"เขาเงียบเสียงลงทันทีเอเดรียนและจูเลียนยืนอยู่ทางด้านหลังของเขา ทั้งคู่คอยจับจ้องมาที่ฉันเหมือนในที่สุดพวกเขาก็รู้แล้วว่าฉั
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 1
【อิซาเบลล่า ภารกิจล้มเหลว ขีดจำกัดเวลายี่สิบห้าปีสิ้นสุดลงแล้ว คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ดำเนินการต่ออีกต่อไป】โปรแกรมไม่เคยสนเลยว่าความรักแบบไหนที่จะช่วยชีวิตฉันไว้ครอบครัว ความเชื่อใจ ความปรารถนา ความภักดี—ความผูกพันใดก็ตามที่ไปถึง 100% ล้วนใช้ได้ทั้งสิ้นและฉันก็สูญเสียมันไปทั้งหมดแล้วฉันยืนอยู่
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 5
พอรุ่งเช้า จูเลียนก็ย้ายฉันไปยังแผนกจิตเวชส่วนบุคคลภายใต้ชื่อตระกูลเบลลันดีการประเมินอาการกินเวลานานหลายชั่วโมง หมอหลายคนเดินเข้าเดินออก คอยถามคำถามที่ฉันแทบจะไม่ได้ยินเข้าหู ในขณะที่จูเลียนยืนอยู่หลังแผ่นกระจก ถือแฟ้มประวัติไว้ในมือด้วยสีหน้าที่ไม่สามารถคงความเรียบเฉยไว้ได้อีกต่อไปรายงานสรุปผลใ
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 4
บางทีฉันอาจจะดูสงบนิ่งเกินไป หรือบางทีน้ำเสียงของฉันอาจจะไม่เหมือนคนที่พยายามใช้ความตายมาขู่เพื่อให้คนช่วยอีกต่อไปแล้ว สิ่งที่เขาเห็นในตัวฉันทำให้เขากัดฟันแน่นและแววตาดูล้ำลึกขึ้นโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง จูเลียนโทรสั่งให้รถมารับ กระชับเสื้อโค้ตคลุมไหล่ฉันให้แน่นขึ้น แล้วเดินเคียงข้างฉันออกไปจากเรือนกระ
วันที่คะแนนการอยู่รอดของฉันเหลือศูนย์ บทที่ 3
เรือนกระจกหลังเก่าตั้งอยู่ทางด้านหลังคฤหาสน์ มันถูกทิ้งร้างหลังจากที่หลังคากระจกแตกร้าวจากพายุฤดูหนาว ฉันเลือกที่นี่เพราะไม่มีใครเฉียดเข้ามาหลังจากมืดค่ำ และเพราะไม่อยากให้คุณแม่ต้องมาเป็นคนพบร่างของฉันก่อนที่จะนั่งลง ฉันปลดล็อกโทรศัพท์และทิ้งวิดีโอสั้นๆ เอาไว้บนหน้าจอในวิดีโอนั้น ฉันดูซีดเซียวเ
Anda juga akan menyukai
ลบชื่อคุณนายโมเร็ตติ
เอคโค่5.9K Dibacaทายาทที่หายไปของดอนมาเฟีย
คริสตัล เค7.5K Dibacaหย่ากันเถอะ ไปเป็นพ่อให้ลูกเธอซะ
ซานเหอ6.4K Dibacaเจ้าพ่อยกเลิกงานแต่งสิบเจ็ดครั้งฉันกลายเป็นเจ้าแม่มาเฟีย
บัว4.0K Dibacaวันที่ฉันเลิกช่วยชีวิตเธอ
รุ่ยรุ่ย842 Dibacaฉันไม่ขอเป็นคนตระกูลโมเร็ตติ
คาเตริน่า817 Dibacaสี่ลูกบุญธรรมเนรคุณ ทรยศลูกสาวฉัน
จัสมิน ฟลาวเวอร์466 Dibacaสายเกินไปนายหัว: ความรักของคุณไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว
เบเกิล911 Dibaca
