ตระกูลเหอ 2

“มีเรื่องอะไรอย่างนั้นรึ”

นางเอ่ยถามเขาอีกครั้งด้วยความใคร่รู้ เมื่อไม่มีผู้อื่นแล้ว 

“...”

เหอชางที่ถูกเลือกให้จัดการเรื่องนี้ หันมองหม่าเจี่ยซินด้วยความหนักใจ เขาเม้มปากตนเองเล็กน้อยคล้ายยังตัดสินใจไม่ได้ ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ 

“อันที่จริงเรื่องนี้ข้าควรจะถามเจ้าก่อน แต่ก่อนหน้านี้ข้าเห็นแก่ตัวจึงพาเจ้ากลับมาโดยไม่ได้บอกอะไร”

นางไม่อาจเข้าใจได้ทันที ว่าเขาหมายความเช่นไร 

“เรื่องนี้ส่วนหนึ่งเป็นเพราะข้าสงสารที่เจ้าไม่เหลือใคร แต่ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของข้า ซินซินข้า..” 

เมื่อแววตาของเหอชางสั่นไหว หัวใจของหม่าเจี่ยซินก็พลันกระตุก แม้นางไม่รู้ว่าเขาจะพูดเรื่องอะไร แต่ลางสังหรณ์ที่ผุดขึ้นมาบอกนางว่ามิใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน ในใจจึงเริ่มรู้สึกแย่

“มีอะไร ท่านก็พูดออกมาเถอะ อย่าได้กลัวว่าข้าจะรับไม่ได้”

“ได้ ซินซินเจ้าเห็นหรือไม่ว่าข้ามีบิดาสองคน” 

หม่าเจี่ยซินพยักหน้า นางจ้องมองเขานิ่ง ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มชัดเจนมากขึ้นเรื่อยๆ

“อันที่จริงแล้วตั้งแต่เกิดมาข้ามีบิดาทั้งหมดสามคน มีท่านปู่ทั้งหมดสี่คน แต่ว่ากลับมีท่านย่าและท่านแม่เพียงคนเดียวเท่านั้น... เจ้าเข้าใจเรื่องนี้หรือไม่” 

นางตั้งใจฟังเขาพูดเป็นอย่างยิ่ง แต่กลับไม่เข้าใจเลยเรื่องที่เขาพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร 

“ซินซิน หากเจ้าแต่งงานกับข้า เจ้าจะต้องแต่งกับพี่ชายทั้งสามของข้าด้วย เจ้าเข้าใจหรือไม่” 

ตึง ตึง ตึง 

หม่าเจี่ยซินแทบล้มทั้งยืน เข่าของนางทรุดลงพื้นไปในทันทีที่เข้าใจคำพูดของเขากระจ่าง เหอชางจึงตวัดมือมารับร่างผอมบางของนางเอาไว้อย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ

จะต้องแต่งกับพี่ชายทั้งสามของเขาด้วยเช่นนั้นรึ?

นี่มันเรื่องบ้าอะไร

เหอชางกำลังล้อนางเล่นอยู่ใช่หรือไม่?

ไม่เช่นนั้นการแต่งงานที่มีบุรุษมากกว่าหนึ่งคนจะเป็นไปได้อย่างไร

แล้วหม่าเจี่ยซินก็นึกไปถึงเรื่องราวแปลกประลาดของบางชนเผ่าที่กำหนดให้ภรรยาหนึ่งคนสามารถแต่งงานสามีได้หลายคนจากสื่อต่างๆ ที่เธอเคยได้เห็นและได้ฟังในชาติก่อน ซึ่งเรื่องเช่นนี้ในบางพื้นที่ที่มีความจำเป็นบางอย่างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เพียงแต่ตระกูลเหอก็มีค่านิยมเช่นนั้นด้วย อย่างนั้นรึ? 

เพราะอะไรล่ะ

และเมื่อพยายามเค้นหาเรื่องราวสถานะทางสัมคมของคนในยุคนี้จากความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หม่าเจี่ยซินกลับไม่พบเรื่องราวทำนองนี้อยู่ในหัวเลย 

ในยุคนี้เป็นยุคสมัยที่สังคมตีกรอบเรื่องในเรือนเอาไว้อย่างชัดเจน โดยอนุญาตให้บุรุษสามารถมีภรรยาได้หลายคน แต่กลับเคร่งครัดให้หญิงสาวมีสามีได้เพียงคนเดียวเท่านั้น แล้วตระกูลเหอที่เป็นคนในโลกนี้ยุคนี้เหตุใดถึงได้มีธรรมเนียมที่ผิดแปลกไปเช่นนี้

มันจึงมีความเป็นไปได้เดียวว่าตระกูลเหออาจจะไม่ได้มีธรรมเนียมเหมือนกับผู้อื่นและอาจจะเป็นเหตุผลที่ทำให้พวกเขามาอาศัยอยู่ในป่าลึกเยี่ยงนี้

เพียงแต่ชาติก่อนหม่าเจี่ยซินเป็นคนยุคสองพันยี่สิบเอ็ด เกิดมาในสังคมที่นิยมสามีภรรยาหนึ่งต่อหนึ่ง เมื่อต้องมารับรู้ว่าครอบครัวของบุรุษที่นางตัดสินใจตัดงานด้วยอย่างรวดเร็วมีธรรมเนียการแต่งภรรยาเช่นนี้ หม่าเจี่ยซินก็รู้สึกตกตะลึงและอึ้งจนพูดอะไรไม่ออก 

“ซินซิน” 

เห็นนางเงียบไป แววตาเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดหวั่น เหอชางก็เอ่ยเรียกสติของนางให้กลับมาพูดคุยกับเขา หม่าเจี่ยซินจึงเงยหน้ามองบุรุษที่เมื่อวานนางเพิ่งตอบตกลงเป็นภรรยาของเขาด้วยความเสียใจ สายตาเต็มไปด้วยการตำหนิและต่อว่า 

หลอกลวง เขาจงใจหลอกลวงนางชัดๆ 

เพราะเห็นนางไม่มีใครให้พึ่งพา เขาถึงได้ทำเช่นนี้ใช่หรือไม่ 

“ท่าน...”

ยังไม่ทันได้ต่อว่าเขา สติของหม่าเจี่ยซินก็ดับวูบ เหอชางจึงรับร่างที่กำลังจะร่วงลงไปอย่างกระทันหันเอาไว้ด้วยความตกใจ แล้วร้องเรียกเหอหยวนพี่ใหญ่ของเขาซึ่งมีวิชาแพทย์ออกมาดูอาการของนางด้วยความร้อนใจ

“นางไม่ได้เป็นอะไรมาก เพียงถูกทำให้ตื่นตระหนกมากเกินไปเท่านั้น”

ตรวจดูอาการของหม่าเจี่ยซินแล้ว เหอหยวนก็หันมาบอกน้องชายและบิดาทั้งสองที่กลับมารวมตัวกันอีกครั้ง 

คิ้วของเขาขมวดเล็กน้อยกับเรื่องที่เพิ่งค้นพบบนร่างกายของหม่าเจี่ยซิน

“เหตุใดร่างกายนางถึงได้มีรอยฟกช้ำมากมายถึงเพียงนี้”

เหอหยวนจ้องมองเหอชาง ราวกับผู้ที่กระทำเรื่องนี้เป็นน้องชายตน ทั้งๆ ที่รู้ดีว่าไม่ใช่ 

หลังตรวจร่างกายของหม่าเจี่ยซินไปรอบหนึ่ง เขาก็พบว่าร่างกายของนางเพิ่งถูกทำร้ายมาอย่างหนักมา แม้บาดแผลภายนอกในตอนนี้จะเริ่มหายแล้ว แต่โดยรวมร่างกายยังคงในสภาพอ่อนแอ

“ตอนที่ข้าไปถึงซินซินก็ถูกป้าสะใภ้ของนางทุบตีจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว ยังดีที่มียาของพี่ใหญ่ที่ให้ข้าพกติดตัวเอาไว้ หลังพานางออกมาจากบ้านหลังนั้นข้าก็แบ่งให้กินไปเม็ดหนึ่ง แต่ซินซินก็ยังคงหมดสติไปนานถึงสามวัน ตลอดทางข้าจึงจำต้องแบกนางเอาไว้แล้วค่อยๆ เดินกลับมาทีละก้าว ด้วยเหตุนี้ถึงได้ใช้เวลาเดินทางกลับมานานมากกว่าปกติไปถึงสองวัน”

เหอชางบอกเล่าเรื่องราวหลายวันมานี้คร่าวๆ ให้ทุกคนได้รับรู้ ก่อนจะบอกเล่าเรื่องราวชีวิตที่สูญเสียครอบครัวไปอย่างไม่คาดฝันของนางและความสัมพันธ์ของตนกับหม่าเฉิงหนิงผู้เป็นพี่ชายของหม่าเจี่ยซินต่อไปอีกหลายประโยค

หลังได้ฟังเรื่องราวต่างๆ จากปากเหอชางแล้ว เหอคงกับเหอเจาก็พาถอนหายใจ ด้วยไม่คิดว่าเด็กสาวผู้หนึ่งจะต้องมาพบเจอกับเรื่องราวเลวร้ายเช่นนี้ ในใจจึงอดนึกสงสารหม่าเจี่ยซินไม่ได้ 

ผู้อื่นมีชะตาชีวิตรันทดถึงเพียงนี้แล้ว พวกเขายังจะบังคับให้นางแต่งงานกับลูกชายสี่ของตนอีกได้อย่างไร

“หากไม่แต่งงานกับพวกเจ้า เช่นนั้นนางจะทำอย่างไรต่อ เจ้าจะส่งนางกลับไปอยู่กับผู้ใด”

เหอเจาเอ่ยถามบุตรชายคนที่สี่ เหอชางนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วจึงส่ายหน้าเบาๆ เป็นคำตอบให้บิดา 

บ้านท่านลุงของหม่าเจี่ยซินหลังนั้น นางไม่อาจกลับไปได้แล้ว มิเช่นนั้นคงหนีไม่พ้นต้องโดนกู้ซื่อใช้งานเยี่ยงวัวและถูกทุบตีจนตาย แต่หากไม่พานางกลับไปที่นั่น เหอชางก็ไม่รู้ว่าควรพาหม่าเจี่ยซินกลับไปส่งที่ใด เพราะเขาไม่ได้รู้จักกับญาติคนอื่นของนาง ดังนั้นตอนนี้เหอชางจึงไม่มีคำตอบใดๆ ให้บิดา ทำได้เพียงรอให้หม่าเจี่ยซินตื่นขึ้นมาเสียก่อน แล้วค่อยคุยเรื่องนี้กับนางอีกครั้ง

อันที่จริงเหอชางไม่เคยมีความคิดที่จะส่งนางกลับคืนไปมาก่อน ตั้งแต่ไปรับคนแทนเหออันแล้วพบว่าสตรีผู้นั้นคือ น้องสาวของสหายที่เขาไม่ได้เจอตั้งแต่หม่าเฉิงหนิงจากไป เหอชางก็คิดเพียงแต่จะพานางกลับมาเท่านั้น 

ส่วนเรื่องการแต่งงาน หลังได้รับคำตอบตกลงจากหม่าเจี่ยซินเขาก็เริ่มมองนางเป็นคนของตนเองไปแล้ว ยามนี้เมื่อบิดากล่าวว่าหากนางไม่ยินยอมตกลงก็ให้ส่งคนกลับไป เหอชางก็พลันมีความรู้สึกไม่ยินยอมผุดขึ้นมาในใจ

เพียงแต่เขาไม่ยินยอมแล้วอย่างไร หากสุดท้ายนางยอมรับเรื่องที่ต้องตบแต่งกับพี่ชายของเขาด้วยไม่ได้ เรื่องของเขาและนางก็ย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่ดี 

“หากไม่ต้องการส่งนางกลับไป เรื่องนี้ยังไงก็คงต้องให้นางค่อยๆ คิดและทำใจยอมรับ เมื่อก่อนมารดาของพวกเจ้าก็ใช่ว่าจะยินดีและยินยอมตบแต่งให้พวกข้าสามพี่น้องในทันทีเช่นกัน เอาล่ะ ค่ำมากแล้วพวกเราออกไปกินมื้อค่ำกันเถอะ” 

เหอคังเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเหอเจา ในห้องจึงเหลือสามพี่น้องสกุลเหอนั่งและยืนอยู่เงียบๆ