บทที่ 51 ชายผู้เขียนอักษร

ณ เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเฉิง เขตเมืองชั้นในของเมืองคึกคักไปด้วยผู้คน แม้จะไม่แออัดเท่าเขตเมืองชั้นนอก แต่ก็ถือว่ามีจำนวนมาก

พ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดร้านกันอย่างขมีขมัน*(กะตือรือร้น) กลิ่นหอมของหมั่นโถวร้อนๆ ลอยมาจากแผงขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าแข่งกันดังก้องทั่วถนน ไม่ว่าจะร้านของกินหรือร้านเครื่องประดับ ต่างแข็งขันกันอย่างเข้มข้น

จางหลันซือ บุตรสาวของท่านอ๋องจางส่วง นั่งอยู่ในรถม้าสีดำขลับ ประดับลวดลายดอกเหมยงามสง่า นางเป็นสตรีที่ได้รับการกล่าวขานว่างามเลิศ ทั้งยังมีนิสัยซุกซน

ข้างกายนางมีซงเอ๋อร์ สาวใช้ประจำตัวของพี่ชายของนาง จางอี้หมิง สตรีผู้มีใบหน้างดงามราวเทพธิดาในอาภรณ์สีชมพูอ่อนอันเรียบง่าย ที่ขับเน้นผิวขาวผุดผ่องของนางให้ดูอ่อนโยนดุจบุปผาแรกแย้ม

ซงเอ๋อร์มิใช่เพียงสาวใช้ธรรมดา แต่นางเป็นว่าที่อนุภรรยาของจางอี้หมิง และเป็นสตรีที่ได้รับความรักใคร่จากคนในตระกูลจาง และถูกให้ความสำคัญในระดับสูง

รถม้าของทั้งสองแล่นผ่านถนนสายหลักของเมือง สายตาของจางหลันซือก็สะดุดเข้ากับผู้คนที่ยืนต่อแถวยาวเหยียดไปจนสุดสายตา คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างอยู่

“พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นกัน?” นางเอ่ยถามพลางหันไปมองซงเอ๋อร์

ซงเอ๋อร์ขยับม่านหน้าต่างขึ้น เปิดเผยให้เห็นบรรยากาศเบื้องนอก นางเหลือบมองไปยังต้นแถว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัย “เหมือนต้นทางจะอยู่ที่ร้านผ้าแพรต่วนของนายหญิงเจ้าค่ะ”

จางหลันซือขมวดคิ้ว “ร้านของท่านแม่หรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ สงสัยวันนี้คงมีเนื้อผ้าชั้นดีของใหม่ออกขาย”

“ผ้าชั้นดีของใหม่? ทำไมข้าจึงไม่รู้เรื่อง”

“ข้าน้อยไม่ทราบ”

จางหลันซือมิรอช้า นางเอ่ยสั่งคนขับรถม้า “ไปที่ร้านของท่านแม่โดยเร็ว!”

คนขับรถม้ารับคำสั่ง ก่อนกระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้า เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้อง รถม้าสีดำขลับพุ่งตรงไปยังร้านผ้าแพรต่วนของสกุลจางอย่างรวดเร็ว

เมื่อรถม้าหยุดลงตรงหน้าร้านผ้าแพรของสกุลจาง ภาพที่ทั้งสองเห็นคือ จางอี้หมิง กำลังนั่งเขียนอักษรภาพขายอยู่หน้าร้านผ้าแพรต่วนของจวนสกุลจาง พู่กันในมือของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม เส้นหมึกดำสนิทลากไปบนกระดาษเป็นตัวอักษรที่แข็งแรงแต่สง่างาม รอบตัวมีผู้คนมากมายมุงดูและรอซื้อผลงานของเขา

นับตั้งแต่วันที่จางอี้หมิงก้าวออกจากสำนักเทียนหยาง สิ่งที่เขาทำในตอนกลางวันคือการเขียนอักษรภาพขายที่หน้าร้านของมารดาเลี้ยง

ส่วนช่วงเย็นจะใช้เวลาฝึกฝนวิชาดาบและเดินลมปราณในลานบ้าน หลังจากสูญเสียสมดุลพลังปราณเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา บัดนี้เขาได้ทุกอย่างกลับคืนมาแล้ว แต่สิ่งที่แลกมาคือการก้าวออกจากสำนักเทียนหยาง สำนักฝึกตนอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรต้าเฉิง เพราะว่ามีแค่แห่งเดียว

แม้จะเสียสถานะศิษย์สำนักใหญ่ แต่การได้ศิษย์พี่เจียงเยว่คนงามมาช่วยปรับสมดุลพลังปราณให้ก็นับว่าคุ้มค่า น่าเสียดายยิ่งนัก ที่นับแต่วันนั้นยังไม่มีโอกาสได้สานต่อ

ส่วนในยามกลางคืน… ส่วนใหญ่มักใช้เวลานอนกอดแม่นางซงเอ๋อร์ แต่บางครั้งก็แอบหนีไปหาความสำราญที่สำนักสังคีตกับแม่นางฉีเหอเป็นบางครั้ง ซงเอ๋อร์ของข้ายังไม่ยินยอมให้ข้าล่วงล้ำอาณาเขต เอาเถอะ วันใดวันหนึ่งก็ต้องมาถึง ฉะนั้นก็ปล่อยทุกอย่างตามธรรมชาติเถอะ

ช่วงเวลาที่ก้าวออกจากสำนักเทียนหยางจึงเป็นช่วงเวลาพักผ่อนที่คุ้มค่ายิ่งนัก เพียงแต่ไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่ภารกิจไถ่บาปซึ่งท่านอาจารย์เจ้าสำนักกล่าวถึงจะมาถึง

จางหลันซือก้าวลงจากรถม้า กวาดสายตามองพี่ชายของนางอย่างสงสัยก่อนเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ ท่านทำอะไรอยู่ที่นี่?”

จางอี้หมิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “เจ้าไม่เห็นหรือ? ข้ากำลังทำมาหากิน แล้วเจ้าเล่า? พาซงเอ๋อร์ของข้าไปไหนมา?”

ซงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างจางหลันซือหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า “ของข้า” แต่ก็ยังคงนิ่งสงบ

“พวกข้าไปเรียนหนังสือเพิ่งกลับมา” จางหลันซือตอบ ก่อนจะมองพี่ชายด้วยสายตาสงสัย “ท่านไม่เบื่อหรือ ทำเช่นนี้ทุกวัน?”

จางอี้หมิงหัวเราะเบาๆ “หากข้าเบื่อ ก็แค่นำเงินไปต่อเงินที่สำนักบ่อนเบี้ย หรือไปแข่งเดินหมากกับพวกบัณฑิตจืดชืดที่สำนักเดินหมาก เพียงเท่านี้ก็แก้เบื่อได้”

จางหลันซือหัวเราะคิกคัก ก่อนแกล้งเอ่ยทีเล่นทีจริง “แล้ว… สำนักสังคีตเล่า ท่านได้ไปหรือไม่?”

จางอี้หมิงแสร้งทำหน้าขึงขัง ก่อนตอบเสียงหนักแน่น “สถานที่เช่นนั้นไม่ใช่สถานที่ของผู้ชายสกุลจาง!”

กล่าวจบ เขาลอบส่งยิ้มให้ซงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดในใจว่า หากข้าไม่ตอบเช่นนี้ ซงเอ๋อร์คนงามของข้าคงจะมองข้าเป็นคนเจ้าชู้มักมากในกาม เหอๆ… ใช้คำว่า “ผู้ชายสกุลจาง” เช่นนี้ ท่านพ่อของข้าก็จะมีภาพลักษณ์ที่ดีไปด้วย หวังว่ามารดาเลี้ยงคงได้ยินคำพูดแสนจริงใจของข้า

จากนั้นจางอี้หมิงก็หันไปบอกน้องสาว “เจ้ากลับไปรอที่บ้าน เดี๋ยวพี่ใหญ่จะหาของกินดีๆ ไปให้”

จางหลันซือพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปทางซงเอ๋อร์ "พวกเราไปกันเถอะ" จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถม้ากลับไปยังจวนสกุลจาง ทิ้งให้จางอี้หมิงก้มหน้าก้มตาเขียนอักษรขายต่อไป

ณ เมืองหลวงของอาณาจักรต้าเฉิง เขตเมืองชั้นในของเมืองคึกคักไปด้วยผู้คน แม้จะไม่แออัดเท่าเขตเมืองชั้นนอก แต่ก็ถือว่ามีจำนวนมาก

พ่อค้าแม่ค้าต่างเปิดร้านกันอย่างขมีขมัน*(กะตือรือร้น) กลิ่นหอมของหมั่นโถวร้อนๆ ลอยมาจากแผงขายอาหาร เสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อค้าแม่ค้าแข่งกันดังก้องทั่วถนน ไม่ว่าจะร้านของกินหรือร้านเครื่องประดับ ต่างแข็งขันกันอย่างเข้มข้น

จางหลันซือ บุตรสาวของท่านอ๋องจางส่วง นั่งอยู่ในรถม้าสีดำขลับ ประดับลวดลายดอกเหมยงามสง่า นางเป็นสตรีที่ได้รับการกล่าวขานว่างามเลิศ ทั้งยังมีนิสัยซุกซน

ข้างกายนางมีซงเอ๋อร์ สาวใช้ประจำตัวของพี่ชายของนาง จางอี้หมิง สตรีผู้มีใบหน้างดงามราวเทพธิดาในอาภรณ์สีชมพูอ่อนอันเรียบง่าย ที่ขับเน้นผิวขาวผุดผ่องของนางให้ดูอ่อนโยนดุจบุปผาแรกแย้ม

ซงเอ๋อร์มิใช่เพียงสาวใช้ธรรมดา แต่นางเป็นว่าที่อนุภรรยาของจางอี้หมิง และเป็นสตรีที่ได้รับความรักใคร่จากคนในตระกูลจาง และถูกให้ความสำคัญในระดับสูง

รถม้าของทั้งสองแล่นผ่านถนนสายหลักของเมือง สายตาของจางหลันซือก็สะดุดเข้ากับผู้คนที่ยืนต่อแถวยาวเหยียดไปจนสุดสายตา คล้ายกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างอยู่

“พี่สะใภ้ เกิดอะไรขึ้นกัน?” นางเอ่ยถามพลางหันไปมองซงเอ๋อร์

ซงเอ๋อร์ขยับม่านหน้าต่างขึ้น เปิดเผยให้เห็นบรรยากาศเบื้องนอก นางเหลือบมองไปยังต้นแถว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสงสัย “เหมือนต้นทางจะอยู่ที่ร้านผ้าแพรต่วนของนายหญิงเจ้าค่ะ”

จางหลันซือขมวดคิ้ว “ร้านของท่านแม่หรือ?”

“ใช่เจ้าค่ะ สงสัยวันนี้คงมีเนื้อผ้าชั้นดีของใหม่ออกขาย”

“ผ้าชั้นดีของใหม่? ทำไมข้าจึงไม่รู้เรื่อง”

“ข้าน้อยไม่ทราบ”

จางหลันซือมิรอช้า นางเอ่ยสั่งคนขับรถม้า “ไปที่ร้านของท่านแม่โดยเร็ว!”

คนขับรถม้ารับคำสั่ง ก่อนกระตุ้นม้าให้เร่งฝีเท้า เสียงกีบม้ากระทบพื้นหินดังก้อง รถม้าสีดำขลับพุ่งตรงไปยังร้านผ้าแพรต่วนของสกุลจางอย่างรวดเร็ว

เมื่อรถม้าหยุดลงตรงหน้าร้านผ้าแพรของสกุลจาง ภาพที่ทั้งสองเห็นคือ จางอี้หมิง กำลังนั่งเขียนอักษรภาพขายอยู่หน้าร้านผ้าแพรต่วนของจวนสกุลจาง พู่กันในมือของเขาเคลื่อนไหวอย่างสง่างาม เส้นหมึกดำสนิทลากไปบนกระดาษเป็นตัวอักษรที่แข็งแรงแต่สง่างาม รอบตัวมีผู้คนมากมายมุงดูและรอซื้อผลงานของเขา

นับตั้งแต่วันที่จางอี้หมิงก้าวออกจากสำนักเทียนหยาง สิ่งที่เขาทำในตอนกลางวันคือการเขียนอักษรภาพขายที่หน้าร้านของมารดาเลี้ยง

ส่วนช่วงเย็นจะใช้เวลาฝึกฝนวิชาดาบและเดินลมปราณในลานบ้าน หลังจากสูญเสียสมดุลพลังปราณเมื่อหนึ่งปีครึ่งที่ผ่านมา บัดนี้เขาได้ทุกอย่างกลับคืนมาแล้ว แต่สิ่งที่แลกมาคือการก้าวออกจากสำนักเทียนหยาง สำนักฝึกตนอันดับหนึ่งแห่งอาณาจักรต้าเฉิง เพราะว่ามีแค่แห่งเดียว

แม้จะเสียสถานะศิษย์สำนักใหญ่ แต่การได้ศิษย์พี่เจียงเยว่คนงามมาช่วยปรับสมดุลพลังปราณให้ก็นับว่าคุ้มค่า น่าเสียดายยิ่งนัก ที่นับแต่วันนั้นยังไม่มีโอกาสได้สานต่อ

ส่วนในยามกลางคืน… ส่วนใหญ่มักใช้เวลานอนกอดแม่นางซงเอ๋อร์ แต่บางครั้งก็แอบหนีไปหาความสำราญที่สำนักสังคีตกับแม่นางฉีเหอเป็นบางครั้ง ซงเอ๋อร์ของข้ายังไม่ยินยอมให้ข้าล่วงล้ำอาณาเขต เอาเถอะ วันใดวันหนึ่งก็ต้องมาถึง ฉะนั้นก็ปล่อยทุกอย่างตามธรรมชาติเถอะ

ช่วงเวลาที่ก้าวออกจากสำนักเทียนหยางจึงเป็นช่วงเวลาพักผ่อนที่คุ้มค่ายิ่งนัก เพียงแต่ไม่รู้อีกนานแค่ไหนที่ภารกิจไถ่บาปซึ่งท่านอาจารย์เจ้าสำนักกล่าวถึงจะมาถึง

จางหลันซือก้าวลงจากรถม้า กวาดสายตามองพี่ชายของนางอย่างสงสัยก่อนเอ่ยขึ้น “พี่ใหญ่ ท่านทำอะไรอยู่ที่นี่?”

จางอี้หมิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย “เจ้าไม่เห็นหรือ? ข้ากำลังทำมาหากิน แล้วเจ้าเล่า? พาซงเอ๋อร์ของข้าไปไหนมา?”

ซงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างจางหลันซือหน้าแดงเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำว่า “ของข้า” แต่ก็ยังคงนิ่งสงบ

“พวกข้าไปเรียนหนังสือเพิ่งกลับมา” จางหลันซือตอบ ก่อนจะมองพี่ชายด้วยสายตาสงสัย “ท่านไม่เบื่อหรือ ทำเช่นนี้ทุกวัน?”

จางอี้หมิงหัวเราะเบาๆ “หากข้าเบื่อ ก็แค่นำเงินไปต่อเงินที่สำนักบ่อนเบี้ย หรือไปแข่งเดินหมากกับพวกบัณฑิตจืดชืดที่สำนักเดินหมาก เพียงเท่านี้ก็แก้เบื่อได้”

จางหลันซือหัวเราะคิกคัก ก่อนแกล้งเอ่ยทีเล่นทีจริง “แล้ว… สำนักสังคีตเล่า ท่านได้ไปหรือไม่?”

จางอี้หมิงแสร้งทำหน้าขึงขัง ก่อนตอบเสียงหนักแน่น “สถานที่เช่นนั้นไม่ใช่สถานที่ของผู้ชายสกุลจาง!”

กล่าวจบ เขาลอบส่งยิ้มให้ซงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ข้างๆ คิดในใจว่า หากข้าไม่ตอบเช่นนี้ ซงเอ๋อร์คนงามของข้าคงจะมองข้าเป็นคนเจ้าชู้มักมากในกาม เหอๆ… ใช้คำว่า “ผู้ชายสกุลจาง” เช่นนี้ ท่านพ่อของข้าก็จะมีภาพลักษณ์ที่ดีไปด้วย หวังว่ามารดาเลี้ยงคงได้ยินคำพูดแสนจริงใจของข้า

จากนั้นจางอี้หมิงก็หันไปบอกน้องสาว “เจ้ากลับไปรอที่บ้าน เดี๋ยวพี่ใหญ่จะหาของกินดีๆ ไปให้”

จางหลันซือพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปทางซงเอ๋อร์ "พวกเราไปกันเถอะ" จากนั้นทั้งสองก็ขึ้นรถม้ากลับไปยังจวนสกุลจาง ทิ้งให้จางอี้หมิงก้มหน้าก้มตาเขียนอักษรขายต่อไป

เมื่อครั้งที่จางอี้หมิงเป็นยอดฝีมือของสำนักเทียนหยางนั้น เขาได้ชื่อว่าเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการใช้วิชาเวทอักษรและวิชาดาบ ซึ่งนับว่าหาได้ยากยิ่ง สำหรับผู้ฝึกตนหนึ่งคนที่จะเชี่ยวชาญทั้งสายเวทและสายยุทธ์

ตัวอักษรที่เขาเขียนนั้นนับว่ามีความงดงาม มั่นคง และให้ความรู้สึกและพลังอันนุ่มลึก เมื่อครั้งที่แอบหนีออกจากสำนักไปเที่ยวสำนักสังคีต เคยได้เข้าประลองการเขียนอักษรเพื่อเข้าไปหลับนอนกับดาวเด่น ก็เป็นเขาที่ได้รับชัยชนะ และได้ประกอบกิจการเข้าจังหวะกับแม่นางฉีเหอ

น่าเสียดายที่ตอนนั้นแม่นางฉีเหอกับจางอี้หมิงไม่ได้มีจิตคิดลึกซึ้งต่อกัน แม้ว่าครานั้นแม่นางฉีเหอจะยังคงบริสุทธิ์ผุดผ่องอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ก็ไม่สามารถช่วยจางอี้หมิงปรับสมดุลลมปราณได้สำเร็จ

เมื่อเวลาผ่านไป การค้าขายในวันนี้ก็เสร็จสิ้น เขาเดินทางกลับพร้อมกับท่านอ๋องจางส่วงผู้เป็นบิดา และมารดาเลี้ยงนามว่าหลี่เอ้อเหมียว

การค้าขายผ้าแพรต่วนนั้นผู้ที่ทำหน้าที่ดูแลหลักคือ หลี่เอ้อเหมียว แม้ว่าการที่สตรีออกทำการค้าจะเป็นสิ่งที่ผู้คนไม่ค่อยนิยมทำ แต่ด้วยความสามารถในการคิดบัญชีของนาง ยากนักที่จะหาคนเปรียบเทียบได้ ส่วนจางส่วงผู้เป็นบิดานั้น ก็ทำหน้าที่วาดภาพขายภายในร้าน และออกแบบลวดลายปักเย็บอันสวยงามต่างๆ

แม้จางส่วงจะเป็นอ๋อง แต่ก็ไม่มีหน้าที่อันใด มีแค่ตำแหน่งและเงินทองตามที่ราชวงศ์ปัจจุบันจะให้เกียรติและเลี้ยงดูเท่านั้น

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าขอตัวก่อน”

            หลี่เอ้อเหมียวมารดาเลี้ยงเปิดผ้าม่านออกเล็กน้อย มองดูบุตรชายกำพร้าแม่ผู้นี้ที่กำลังขี่ม้าอยู่ด้านข้าง “คุณชายใหญ่จะไปที่ใดเล่า”

“ข้าสัญญากับหลันซือท่านว่าจะซื้ออาหารชั้นดีไปให้”

“เหตุใดต้องสิ้นเปลือง! อาหารที่บ้านมีมากมาย”

เสียงอันทุ้มใหญ่ของบิดาดังขึ้นมาจากภายในรถม้า ขณะที่มารดาเลี้ยงพยักหน้าเห็นด้วยกับคุณชายใหญ่

“ท่านควรบอกบุตรสาวท่าน ให้ทานแต่พอดี” กล่าวจบ จางอี้หมิงควบม้าแยกออกไป

จางส่วงลูบเคราเล็กน้อยทำหน้าภูมิใจเมื่อได้แสดงอำนาจ

“เหตุใดท่านกล่าววาจาเช่นนี้ หมิงเอ๋อร์จากบ้านมานาน จะแปลกอะไรหากจะอยากสานสัมพันธ์กับคนในบ้าน”

จางส่วงสีหน้าถอดสี เมื่อภรรยาแสดงอำนาจเหนือกว่า

“จริงของเจ้า ปกติบุตรชายข้ากับบ้านเดือนละครั้ง ครานี้กลับมานานนับเดือนแล้ว”

จางอี้หมิงขี่ม้ามาตามตลาด มองเห็นหออาหารรสเลิศโอชา หนึ่งในภัตตาคารชั้นดีของเมืองชั้นใน เข้าไปสั่งเป็ดพะโล้หนึ่งชุดกลับบ้าน หูเจ้ากรรมพลันได้ยินเสียงบางอย่างจากนักเล่านิทาน…