บทที่ 27

เหล่าผู้อาวุโสในห้องต่างพยักหน้าสนับสนุน ส่งเสียงพึมพำเห็นพ้องต้องกันประหนึ่งฝูงกาที่รุมล้อมซากเหยื่อ

"ถูกต้องแล้วสะใภ้ใหญ่ สตรีไร้บุตรย่อมไร้ที่พึ่งพิงในบั้นปลาย การรับคังเอ๋อร์เป็นบุตรมีแต่จะสร้างเกียรติยศให้นาง"

"ร้านผ้าไหมและโรงย้อมของเจ้า มีผู้หญิงคอยดูแลย่อมไม่สะดวก ให้คังเอ๋อร์และคนในตระกูลช่วยดูแล ย่อมปลอดภัยกว่าเงินทองตกไปอยู่ในมือคนนอก"

เสิ่นจือเวยฟังคำลวงโลกเหล่านั้นด้วยความรู้สึกเวทนา นางมิได้แสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาทางสีหน้าแม้แต่น้อย หากแต่นัยน์ตากลับเย็นยะเยียบประดุจน้ำแข็งใต้บึงลึก นางก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รัศมีความสง่างามและเด็ดเดี่ยวแผ่กระจายออกมาจนเด็กชายหลี่คังถึงกับสะดุ้งถอยหลังไปครึ่งก้าว

"เกียรติยศหรือเจ้าคะ? หรือว่าเป็นเกียรติยศที่แลกมาด้วยการสูบเลือดสูบเนื้อของข้า?"

เสียงของนางตัดผ่านเสียงพึมพำของคนทั้งโถงจนเงียบกริบ

"ตามประมวลกฎหมายแห่งราชวงศ์ซ่งเหนือ บัญญัติไว้อย่างชัดเจนในหมวดทรัพย์สินครอบครัว... 'สตรีม่ายที่ไร้บุตร หากพ้นกำหนดไว้ทุกข์ ย่อมมีสิทธิ์สมบูรณ์ในการนำสินเดิม (Zhuanglian) ทั้งหมดที่นำติดตัวมาแต่บ้านเดิมกลับคืนไปได้ และมีสิทธิ์อันชอบธรรมในการตัดสินใจแต่งงานใหม่หรือครองตนเป็นอิสระ โดยที่ตระกูลของสามีเดิมหามีสิทธิ์ก้าวก่ายแม้แต่เศษสตางค์แดงเดียวไม่!'"

เสิ่นจือเวยยกมือขึ้นส่งสัญญาณ ชุนเถาที่ยืนอยู่ด้านหลังจึงก้าวออกไปเปิดประตูโถงออกกว้าง เผยให้เห็นขบวนเกวียนบรรทุกหีบไม้ขนาดใหญ่จำนวนสิบคันที่จอดเรียงรายอยู่ลานหน้าเรือน พร้อมด้วยชายฉกรรจ์ร่างกำยำในชุดของสกุลเสิ่นกว่ายี่สิบคนยืนคุมเชิงอยู่อย่างเงียบงัน

"ข้าได้ให้คนทำบัญชีตรวจนับทรัพย์สินเดิมของข้าทั้งหมดแล้ว ร้านผ้าไหมสามแห่ง โรงย้อมสองแห่ง ตั๋วเงินเจี้ยวจื่อ และที่ดินนอกเมือง ทั้งหมดเป็นสินเดิมที่มีตราประทับของทางการตั้งแต่เมื่อแปดปีก่อน ข้าจะไม่ยกให้ผู้ใดทั้งสิ้น และข้า... จะไม่รับเด็กคนนี้เป็นบุตรบุญธรรม!"

"นังแพศยา! เจ้ากล้าดีอย่างไร!" ผู้อาวุโสสายรองลุกขึ้นชี้หน้านางด้วยความโกรธจัด "หากเจ้าก้าวออกจากประตูนี้พร้อมสินเดิม ข้าจะป่าวประกาศไปทั่วเมืองเปี้ยนจิงว่าเจ้าเป็นหญิงใจคออำมหิต ละทิ้งครอบครัวสามี ขาดความกตัญญู ข้าจะไปร้องเรียนต่อที่ว่าการเมืองไคเฟิง ให้ผู้พิพากษาสั่งขังเจ้าในข้อหาอกตัญญู!"

"ไปสิเจ้าคะ" เสิ่นจือเวยหันไปสบตากับผู้อาวุโสผู้นั้นอย่างไม่หวั่นเกรง ดวงตาของนางวาวโรจน์ "ไปร้องเรียนเลยเถิด! แต่ก่อนที่ท่านจะก้าวขาออกจากประตูจวน ข้าขอเตือนไว้สักนิด... ในหีบเหล่านั้น นอกจากสินเดิมของข้าแล้ว ยังมีสมุดบัญชีหนี้สินที่หลี่ซิวไปกู้ยืมมาจากบ่อนพนันนอกเมือง ซึ่งข้าเป็นผู้ใช้เงินส่วนตัวชดใช้แทนตลอดสามปีที่ผ่านมา หากเรื่องนี้ขึ้นสู่ศาล ข้าก็จะยื่นฟ้องร้องต่อทางการเพื่อทวงคืนเงินทุกตำลึงที่ข้าจ่ายไปให้แก่ตระกูลหลี่เช่นกัน ดูสิว่าระหว่างหญิงม่ายที่รักษากฎหมายบ้านเมือง กับตระกูลขุนนางตกอับที่ข่มเหงสะใภ้และติดหนี้บ่อนพนัน ผู้ว่าการเมืองเปี้ยนจิงจะลากคอผู้ใดไปโบยก่อนกัน!"

คำพูดที่เฉียบขาดและเต็มไปด้วยหลักฐานมัดแน่นทำให้นายท่านผู้เฒ่าหลี่หน้าซีดเผือด ชายชราทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้ หายใจหอบถี่ด้วยความจุกอก ความละโมบที่เคยลุกโชนถูกดับลงด้วยความจริงที่ว่า พวกเขาไม่มีอำนาจทางกฎหมายใดๆ เหนือสตรีผู้นี้เลยแม้แต่น้อย

"เจ้า... เจ้ามันนางงูพิษ..." นายท่านผู้เฒ่าเค้นเสียงลอดไรฟัน "เจ้าคิดหรือว่าหญิงม่ายอย่างเจ้า เมื่อไร้ตระกูลขุนนางคุ้มหัว จะสามารถรักษาทรัพย์สินมหาศาลเช่นนั้นไว้ได้ในเมืองหลวงแห่งนี้? พ่อค้าหน้าเลือดและขุนนางกังฉินจะรุมทึ้งเจ้าจนไม่เหลือซาก!"

"นั่นเป็นเรื่องที่ข้าต้องเผชิญ มิใช่เรื่องที่ตระกูลหลี่ต้องเป็นกังวล"

เสิ่นจือเวยย่อกายลงคารวะอย่างสมบูรณ์แบบตามธรรมเนียมเป็นครั้งสุดท้าย ท่วงท่าของนางงดงาม ไร้ที่ติ ทว่าเย็นชาจนเสียดแทงกระดูก

"ขอลาก่อนเจ้าค่ะ ท่านพ่อตา"

นางหันหลังกลับโดยไม่แม้แต่จะชายตามองคนข้างหลังอีก ชายกระโปรงสีครามสะบัดพลิ้วยามที่นางก้าวข้ามธรณีประตูเรือนตระกูลหลี่ออกมา แสงแดดยามสายสาดกระทบใบหน้านวลเนียน เสิ่นจือเวยสูดอากาศบริสุทธิ์ภายนอกเข้าเต็มปอด แต่นางรู้ดีแก่ใจ... คำขู่ของนายท่านผู้เฒ่าหลี่มิใช่เรื่องเหลวไหล

ในเมืองหลวงเปี้ยนจิงอันรุ่งเรืองแห่งนี้ สตรีที่มีทรัพย์สินมหาศาลแต่ไร้ขั้วอำนาจทางการเมืองหนุนหลัง ย่อมไม่ต่างอันใดกับกวางอ้วนพีที่เดินอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า กฎหมายคุ้มครองสินเดิมของราชวงศ์ซ่งอาจปกป้องนางจากตระกูลหลี่ได้ในเบื้องต้น แต่ไม่อาจปกป้องนางจากเล่ห์เหลี่ยมของขุนนางผู้หิวกระหายได้ตลอดไป

นางต้องการเกราะกำบัง และต้องเป็นเกราะกำบังที่แข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวที่สุดในเปี้ยนจิง

"ชุนเถา" เสิ่นจือเวยเอ่ยสั่งขณะก้าวขึ้นไปบนรถม้าประจำตระกูลเสิ่นที่ประดับด้วยผ้าม่านสีเข้ม

"เจ้าค่ะฮูหยิน"

"สั่งคนขับรถม้า... ไม่ต้องกลับเรือนเสิ่น แต่ให้มุ่งหน้าไปยังถนนทางทิศเหนือ ตรงไปที่ศาลาว่าการสำนักตรวจการ (อวี้สื่อไถ)"

ชุนเถาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ลมหายใจสะดุดกึก "ปะ...ไปอวี้สื่อไถหรือเจ้าคะ? นั่นมันที่ทำงานของใต้เท้ากู้... คนที่ผู้คนขนานนามว่า 'พญายม' นะเจ้าคะฮูหยิน!"

"ใช่" เสิ่นจือเวยเอนกายพิงพนักนวมภายในรถม้า เปลือกตาปิดลงช้าๆ ซ่อนประกายความคิดอันซับซ้อนไว้ภายใน "หากจะหาเกราะคุ้มกันภัย จะมีเกราะใดมั่นคงไปกว่าดาบที่คมที่สุดในราชสำนักเล่า"