เข้าสู่ระบบแชะ แชะ
“นี่!” (^ ^) (////) ฉันร้องตกใจหน้าเหวอ เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วเพียงแค่ชั่วพริบตา เมื่อเอวถูกมือใหญ่โอบเอวให้แนบชิดคนตัวโต ทำให้แก้มของฉันแนบชิดกับแก้มธีร์และนั้น ทำรอยยิ้มที่ดูมีเสน่ห์จนหน้าหลงใหลปรากฏขึ้นจากธีร์ มือหนากดถ่ายได้ทันเพียง 2 รูป ฉันรีบผล่ะตัวออกห่าง ธีร์เผยรอยยิ้มกว้างมองภาพในมือถือ “///” ธีร์....ยิ้มแบบนี้ได้ด้วยเหรอ เดี๋ยวสิ มันใช่สิ่งที่ฉันควรโฟกัสไหม แปะ! ไหลกวางถูกมือฉันฟาดลงเบาๆ ครั้งหนึ่ง ตีคนข้างๆ ให้รู้สึกตัว หมายถึงให้ฉันรู้สึกตัวตื่นจากความคิดบ้าๆ นี้สักที “ไอเวสป้า แกล้งเหรอ” “อ่า....ใช้เเรงทั้งหมดตีแล้วใช่ไหม เบาไปไหม ธีร์ไม่เห็นเจ็บเลย” เขายกมือถือกดถ่ายหน้าแดงๆ ของฟอนต์ต่อ ไม่รู้ว่าที่แดงนี่โกรธที่ถูกแกล้งหรือเธอเขินกันแน่ แต่เขาอยากให้เป็นอย่างหลังนะ เพราะอย่างน้อยเธอก็หวั่นไหวกับเขาบ้างแล้ว...... “ฟอนต์จะโกรธจริงๆ แล้วนะ” ขนาดเธอทำเสียงดุ ผมยังมองว่าน่ารักเลย “...” ความน่ารักโดนใจฉิบหาย “ธีร์ได้ยินที่ฟอนต์พูดไหมเนี่ย” ฟอนต์ยู่ปากใส่ผม เธอลุกขึ้นหนีกลับไปนั่งที่เดิม “เหลืออีก 1 รูปไม่ใช่เหรอ” ผมเท้าค้างมองฟอนต์ น่าแปลกใจนะที่เธอสามารถทำให้ผมยิ้มได้ เพียงแค่มองใบหน้าเล็กๆ ที่ตอนนี้กำลังกะพริบตาใสปริบๆ ตากลมโตมองผมไม่ห่าง “ธีร์รู้?” “อื้ม ก่อนหน้านี้โมโม่มาขอรูปกับธีร์ แต่ธีร์ไม่ให้ ก็เลยไปจ้างฟอนต์ไง” “ขอร้องงงง รู้แล้ว ก็ยังไม่ช่วยฟอนต์เนี่ยนะ เป็นเพื่อนกันจริงป่ะเนี่ย ไม่เห็นใจกันสักนิด ปล่อยให้ฟอนต์เดินตามต่อยๆ ธีร์ยิ้มหน่อยๆ ทั้งวันอ่ะ” มือเล็กกอดอกยู่ปาก เสียงเล็กน่าฟังบ่นใส่ผมงอนๆ เพราะแบบนี้ไง ทุกท่าทางและการกระทำของฟอนต์มันทำให้เธอดูน่ารักไปหมด จนผมแอบหวง ฟอนต์ รู้หรือเปล่า เมื่อกี้ธีร์แทบบ้าตอนเห็นไอ้หมอนั้นมาจีบฟอนต์ “ขอไม่เป็นเพื่อนแล้วได้ไหม” อยากเลื่อนเป็นสถานะอื่นว่ะฟอนต์ “!!!” แค่ประโยคแรกเธอยังเหวอขนาดนี้ ถ้าประโยคหลังโพล่งออกไปล่ะ! ฟอนต์จะไม่ช็อกไปเลยเหรอว่ะ ไม่รู้สิครับก็เธอไม่เคย.. ไม่คิดแค่เพื่อน....เหมือนผมนี่ ดันไปหลงรักรอยยิ้มยัยเข็มปักหมุดคนนี้เข้าตั้งแต่แรกพบซะได้ “ไอเวสป้า! นี่ถึงขั้นบอกเลิกคบเพื่อนเลยเหรอ” มือเล็กทุบโต๊ะยืนขึ้น ปากยู่ๆ เมื่อกี้ได้แปรเปลี่ยนซะแล้ว ฟอนต์เม้มปากเป็นเส้นตรงก่อนจะผลิกคว่ำ ตากลมโตเริ่มปริมคลอเบ้าไปด้วยน้ำตา จะไหลหยดลงแก้มใสๆ อยู่แล้ว ไอ้สัตว์ แม่ง กูว่าฟอนต์เข้าใจในความหมายผิด! “ฮึก.....” เสียงสะอื้นก็มาครับ ผมนี่เริ่มนั่งเท้าคางไม่ติดรีบคว้ามือเล็กไว้ โอบเอวบางให้นั่งลงข้างกันเหมือนเดิม “เห๊ย ไม่ร้องดิ ธีร์ขอโทษ ธีร์ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นสักหน่อย อ่า...ฟอนต์ ไม่ร้องนะคนดี” ผมลูบหัวเล็กเบาๆ ปลอบยัยซื่อตรงหน้า “น่ารักขนาดนี้ใครจะเลิกคบเพื่อนคนนี้ลงว่ะ” เวร! แล้วไอ้กูผู้ไม่อยากเป็นเพื่อนซะด้วยสิ ธีร์อยากเป็นแฟนฟอนต์ ในใจธีร์มันต้องการแบบนี้ต่างหากเว้ย เฮ้อ หยุดร้องก่อนได้ไหมใจธีร์มันไม่ดีเลยนะฟอนต์ “ฮึก...อื้ม เป็นเพื่อนกันนะดีแล้ว” เธอว่างั้น นิ้วก้อยเล็กยื่นมาตรงหน้าให้ผมเกี่ยวก้อยสัญญากับเธอ “อื้อ ไม่เลิก” ผมยกมืออีกข้างปาดน้ำตาให้ฟอนต์ เกี่ยวก้อยสัญญากับเธอ จบกันครับ! กูที่อุตส่าห์เดบิวต์ตัวเองเพื่อมาเป็นแฟนฟอนต์ แต่ดันเป็นได้แค่สถานะเพื่อน ฟายสัตว์ๆ ว่าแล้วรีบแอบแก้เคล็ดด้วยการเกี่ยวนิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันอยู่ข้างหลังแทน ‘ไม่มีทางล้มเลิกความคิดที่จะเลื่อนสถานะจากเพื่อนเป็นแฟนต่างหากเว้ยมา “โม่มีแต่สองรูปนี้อ่ะได้ปะ” ฉันยื่นรูปสองใบโชว์ตรงหน้าโมโม่แต่ดูมันทำหน้าสิ (-___-) ------> หน้าโมโม่ “ทำไมอ่ะ ก็น่าจะได้นะ” ^^ “ข่าวลือที่ว่าพวกแกคบกัน เป็นเรื่องจริงสินะ” โมโม่มันว่าขึ้นพึมพำลอยๆ โทษนะ! มันลอยมากระทบหูฉันค่ะ “แกก็เชื่อข่าวลือไป เพื่อนกันทั้งนั้น” ทำไมมองฟอนต์ตาขวางล่ะโม่ แค่ภาพในรูปมันมี...... “เพื่อนกับผีนะสิ! แก้มแนบแก้มยิ้มสดใสเหมือนในโลกธีร์มันมีแค่ฟอนต์ขนาดนี้ หลับตายังดูออกเลยยัยฟอนต์ นี่มันแฟนกันชัดๆ” นี่ก็พูดเกินซะ ทำไมอากาศวันนี้ร้อนๆ แท้ว่ะ แก้มกูแดงป่าววะ “ไม่ได้เหรอ” โมโม่พยักหน้าตอบ “ได้เหรอ เย้ งั้นโอนเลยนะ.....พร้อมเพย์” “ไม่ได้โว้ยยยยยย หึ้ยยยย รู้งี้ไปจ้างนักสืบดีกว่า” จ๊ะ โมโม่มันว่างั้น แล้วเดินหนีไปเลยจ๊ะ ปล่อยร่างอันบอบบางทิ้งไว้กลางทางไม่สนใจฟอนต์เลย ว่าแต่ถึงขนาดต้องจ้างนักสืบเลยเหรอ? “น่ารักดีนะ” หืมมม? ขโมย ฉันมองค้อนธีร์ เจ้าตัวมายืนซ้อนหลังฉันวางหน้าไว้ตรงไหล่ แถมยังมาแย่งรูปจากมือฉันไปอีก “เพราะธีร์นั่นแหละ ยอมให้ฟอนต์ถ่ายดีๆ ก็จบแล้ว รูปนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน” ไอ้เราก็นึกว่าทำเป็นโกรธใส่แล้วจะยอมใจอ่อนให้ถ่ายดีๆ คุณเขาก็ไม่ยอมให้ถ่ายเลยค่ะ มันน่างอนอีกรอบไห “ก็ฟอนต์จะขายธีร์” (-__-!)นั่นแหละเถียงไม่ออก เพราะมันคือเรื่องจริง “เสียดายเงิน” ช่วงนี้ดันมาสนใจเรื่องทำขนมจริงจังซะด้วยสิ แต่คิดว่าตัวเองยังเป็นมือใหม่ เลยลองขอพ่อไปเรียนทำขนมแล้ว....แต่พ่อไม่อนุญาต บวกกับช่วงนี้แม่ก็ดูจะไม่ค่อยสบายด้วย ก็เลยไม่อยากให้แม่เหนื่อยเพิ่มกลัวแม่คิดมาก ฉันคิดว่าแอบเรียนพิเศษทำขนมดีกว่า …แต่ติดที่ว่าไม่มีตังค์ค่ะ ถ้าใช้บัตรรูดพ่อต้องรู้แน่ๆ ว่าแอบไปเรียนทำขนม “ถ้าตัดฟอนต์ออกเอาแต่รูปที่มีแค่ธีร์ไป ก็ได้นะ” ไม่ต้องบอกจ๊ะ ฉันทำมาแล้ว “แก้มแนบแก้มขนาดนี้ดูไม่ออกเลยมั่งว่าแก้มใคร” “ดูออกขนาดนั้นเลย?” ถามเหมือนไม่รู้ ลักยิ้มฟอนต์โชว์ร่าซะขนาดนั้นดูไม่ออกก็แปลกแล้ว “ว่างเหรอ ไม่ไปซ้อมบาสไง?” ฉันถอดใจเรื่องรูปแล้วหันไปถามธีร์ “ไปดิ แต่ไปที่อื่นก่อน” ไปไหนอ่ะ เดี๋ยวก็โดนโค้ชดุอีกหรอกเวสป้า “เห๊ย เดี๋ยวสิธีร์ ไปไหนนนน” และอิฟอนต์คนนี้ก็โดนลากไปอีกแล้วค่ะ ลากง่ายซะเหลือเกิ๊นนนนฉัน6 ปีผ่านไป “ชาม ชาม ชาม เปอร์ เจยเห็ม ชาม ยึก ปุ้ง” (ช้างช้างช้างน้องเคยเห็นช้างรึเปล่า) “.....” “ชาม มุม จู๋ โต ม่าว เบา ชะมด ใยต้าว เยียวาห้วน” (ช้างมันโตไม่เบาจมูกยาวๆ เรียกว่างวง) “โอ๊ะ! ปี ปี๊ ปี๊ ปี๋” “ปี๊ไตเจอร์ เห็มไม นู๋ ตับปีเตื้อไต ว้าวววว ปีเตื้อจ๋วย” เจ้าหญิงตัวน้อยในชุดราตรีสุดสวยร้องเพลงช้าง ช้าง ช้าง สนุกสนาน เด็กน้อยคนนี้เธอมีชื่อว่า เฟอร์บี้ เธอกำลังวิ่งไล่จับผีเสื้อตัวน้อยที่บินโชว์อยู่กลางอากาศ เฟอร์บี้ยกยิ้มร่าเมื่อมือเล็กๆ ของเด็กวัย 3 ขวบนั้นได้จับผีเสื้อได้และกำลังเอาไปให้พี่ชายเธอดู “อื้ม เฟอร์มันจะตายนะถ้าจับแรง” ชายหนุ่มวัย 6 ขวบลูบหัวคนน้องอย่างเอ็นดู “ปล่อยให้มันบินสวยๆ ไหมคะ พี่ช่วย” ไทเลอร์ ก้มลงมองคนน้องเผยรอยยิ้มหวานบอกเจ้าหญิงน้อยของเขา “ยู ตงนี้ ก็จ๋วย” เฟอร์บี้หน้างอใส่คนเป็นพี่ เด็กน้อยที่ไม่อยากจะปล่อยสิ่งสวยงามตรงนี้ไป เผยแววตากลมใสน่าสงสาร ในดวงตาคู่สวยเริ่มเอ๋อคลอด้วยน้ำตามองหน้าคนเป็นพี่อย่างอ้อนๆ “ไม่ร้องนะเจ้าหญิงของพี่ ถ้าเฟอร์บี
“ธามเหม็นวะ ผมจะอ้วก” “เหม็นกู?” “…..” “ไม่ตอบแปลว่าใช่” “ไม่รู้” “เวร! มึงลูกกูจริงไหม ลำบากกูคูณสิบจริงๆ งานก็ต้องทำให้ อายุกู 50 แล้วนะเว้ย” ธามบ่นลูกชายตัวดีที่ตอนนี้มันนอนหนุนตักหนูฟอนต์ แล้วมันไม่ได้พูดเปล่านะ มันพูดว่าเหม็นเสร็จมันก็เอาหน้าขี้เหร่ๆ มันไปซุกท้องเมียอ้อนเมียมันครับ “ที่รักครับ พี่เหม็นดอกไม้กับเหม็นหน้าพ่อ” “เมียพี่ขอเตะลูกได้ไหม พี่อดมานานแล้ว” “นี่ลูกไหมครับ” “คุณพ่อคะอย่าแกล้งธีร์ของหนู” ธามยกยิ้มให้ลูกสะใภ้ รีบเอาแจกันดอกไม้ไปวางที่อื่น เห็นเป็นลูกหรอกนะ ชิ๊ เมียกูอุตส่าห์ทำให้กูได้เฉยชมแต่ไม่เป็นไรเพื่อหลานปู่ทำให้ได้ครับ “ธีร์ไหวไหม เมื่อเช้าก็วิ่งไปอ้วกกลางที่ประชุมนี่ แม่ว่าช่วงนี้พักงานก่อนไหม ลูกน่าจะไม่ไหวแล้ว” “คงต้องพักไว้ก่อนครับแม่ ผมอยู่ห่างฟอนต์ไม่ได้เลย” “โธ่~ลูกแม่ คงรักหนูฟอนต์มากเลยสินะ” “ใช่ครับรักมาก ฟอนต์ครับลูบหัวธีร์หน่อย” “////” คนตัวเล็กเผยรอยยิ้มลูบหัวผู้เป็นสามี เธอตั้งท้องไว้ 5 เดื
ผ่านไป 1 อาทิตย์ 20.00 น. “คิดถึง” สายตาคมเข้มอ่อนไหว มองคนตัวเล็กในจอ คืนนี้เธอขาใส่ชุดนอนสายเดี๋ยวกระโปงสั้น (ฟอนต์ก็คิดถึงธีร์) เธอยกยิ้มตาหยีให้ผม คนตัวเล็กทาครีมปะแป้งเสร็จเธอกระโดดขึ้นเตียงห่มผ้าหนาๆ หยิบเสื้อของธีร์มากอดไว้เพื่อที่จะเข้านอน “นั้นเสื้อธีร์” (อื้ม ฟอนต์ติดกลิ่นแบบว่าถ้าไม่ได้กลิ่นฟอนต์จะนอนไม่หลับ) “....” ฟอนต์แม่ง เกินต้าน! (ก็คนมันไม่ชินนี่) ธีร์จะบอกว่าไม่ใช่แค่ฟอนต์หรอก ธีร์ก็เป็น เพราะติดกลิ่นของฟอนต์มากเลยทำให้นอนไม่หลับยังดีที่เขาแอบเอาตุ๊กตามายเมลโลดี้ที่เธอชอบนอนกอดติดมาด้วย เลยทำให้หลับลงได้บ้าง “ฟอนต์” (คะ) เธอเอียงคอมองปลายสาย รอว่าผมจะพูดอะไร ซึ่งผมชั่งใจอยู่นานว่าจะพูดขอเธอออกไปดีไหม (ธีร์คะ ฟอนต์รอฟังอยู่) “กังฟูไปไหน” (น้องน่าจะนอนแล้วนะ วันนี้คุณแม่ธีร์มาเล่นกับฟอนต์แล้วรับน้องไปนอนด้วย) “งั้นเหรอ.....” เหมือนแม่จะรู้งานเลยวะ “แล้วหนูง่วงยัง” (ยังค่ะ หนูอยากคุยกับธีร์ แต่ถ้าธีร์ติดงานหนูก็จะนอนแล้
จุ๊ฟ “หื้ม?” “ทำไมธีร์น่ารักขนาดนี้ค่ะ ฟอนต์โคตรคลั่งรักธีร์มากๆ เลยรู้ป่ะ” จุ๊ฟ จุ๊ฟ จุ๊ฟๆๆๆๆ “^ ^” “ห้ามฟอนต์หน่อยก็ดีนะ” นี่จูบจนปากเปื่อยแล้วนะไอต้าวแฟน “เคยบอกแล้วไงว่าโคตรชอบจูบเธอเลย จูบอีกสิ” “ไม่เอาแล้ว >” “งั้นธีร์จูบเอง” มือใหญ่ยกขึ้นเชยคางฟอนต์ขึ้นอย่างแผ่วเบา เธอสบสายตาคู่หวานของธีร์ ก่อนริมฝีปากเขาจะทาบลงมาอย่างแนบแน่นและลึกซึ้ง อบอวลด้วยความรัก จ๊วบ จ๊วบ “อื้มมมม” ปลายลิ้นร้อนสอดเข้ามาตวัตลิ้นเล็กธีร์ขบกัดทั้งปากของเธอ สัมผัสอันนุ่มลึกชวนหัวใจเธอเบาหวิว ร่างกายบางขยับแนบชิดธีร์มากขึ้น “อื้มมม...หวาน” ธีร์ครางเสียงทุ้มหวานในลำคอ เขายกมือขึ้นแกะกระดุมเสื้อตัวเองและถอดมันออก จ๊วบ จ๊วบ “อื้อออ ธีร์....” เธอผล่ะจูบออกจากเขาอ้อยอิง แผล็บ ร่างกายเขาร้อนรุม กดจูบเธอและเลียที่ริมฝีปากฟอนต์อีกครั้ง แต่มือเล็กดันหน้าอกแกร่งห้ามเขาไว้ ตากลมโตสบเข้ากับธีร์ สายตาของเธอดุจประกายวิบวับจนเข้าไม่อาจละออกไปได้ “อ...อยากมีลูกไ
“แน่ใจนะว่าเรื่องที่ได้ยินมาฟอนต์ไม่ได้คิดไปเอง” หงึก หงึก “แน่ใจ ฟอนต์ยินไม่ผิดแน่ ธีร์นัดผู้หญิงมาที่ร้านนี้” “ซวยแล้วมึงไอหมาใหญ่” เจ้าจอมสบถเบาๆ กับตัวเอง เมื่อเช้าฟอนต์โทรมาหาเธอบอกจะพาไปกับแกะ ไอเราก็งงว่าอารมณ์ไหนของเพื่อนวะมันชวนไปจับแกะ ซึ่งแกะที่ว่ามันไม่ใช่แกะจริงๆ แต่เป็นธีร์ต่างหาก “นั้นไง เจอแล้ว ป่ะเร็วๆ เจ้าจอม” ฟอนต์พูดขึ้นเสียงเบาเธอคว้ามือเจ้าจอมย่องตามร่างสูงเข้าไปในร้านอาหารสุดหรู แสงไฟอุ่นๆ ส่องสะท้อนแจกันเซรามิกขนาดใหญ่ที่ตั้งกระดับอยู่มุมหนึ่งของร้าน เธอทั้งสองรีบวิ่งไปหลบซ่อนด้านหลังของแจกันนั้น “คือตัวเราสองคนมันไม่น่าจะบังมิดนะ” “มิดยัง” ด้วยความกลัวธีร์จะจับได้ ฟอนต์เธอเด็ดใบไม้ในแจกันมาบังหน้าช่วยปิดไว้อีกที “เออมิด มิดก็บ้าแล้ว! หน้าบานเท่าฝาบ้าน ใบไม้เล็กเท่าตีนหอยมันจะมิดกี่โมง” “เคยเห็นเหรอ ตีนหอยอ่ะ” “ประเด็นมันอยู่ที่ตีนหอยไหม” “เออ ก็ไม่ จอมอ่ะชวนฟอนต์นอกเรื่อง” “จอมผิด” “ใช่” “เออ ให้มันผิดแค่จอมเถอะ”
“หื้มมม ฟอนต์แฉะแล้วนะ” “อ๊า....เพราะธีร์” เพราะว่าเขาทำให้เธอแฉะ และร้อนไปหมดทั้งร่างกาย ภายใต้แพนตี้ เธอกระตุกขมิบรู้สึกได้ถึงความชื้น เมื่อมือใหญ่แตะลงตรงกลางสาวใจเธอ “อ๊า ฟอนต์ต้องการธีร์” “ยั่วแบบนี้กะจะให้เค้านอนซบอกเธอทั้งคืนเลยใช่ไหม” สายตาเขาเลื่อนมองเธอตรงหน้า มือเขาค่อยๆ ลากเกี่ยวประโปรงเธอให้เธอลุกขึ้นแล้วถอดมันออกพร้อมกับแพนตี้สีหวาน แผล็บ “////” ปลายนิ้วเรียวแกร่งแตะเข้ากลางกลีบสีหวาน เธอมองธีร์ไม่ละสายตาราวกับว่าถูกมนต์สะกดและลืมหายใจไปแล้ว เมื่อปลายนิ้วเขาที่ถูกชโลมไปด้วยน้ำหวานที่ชื้นแฉะ.... แผล็บ แผล็บ ปลายลิ้นร้อยตวัดเลียน้ำหวานจากนิ้วเรียว สายตาธีร์อ่อนไหวมองเธอขณะกำลังชิมน้ำหวานจากมือนิ้วมือเขา บ้าจริง....ร่างกายเธอร้อนดั้งไฟเผ่าให้ได้ เพราะเธอต้องการธีร์ “เข้า.....” มือเล็กแตะที่ซิปกางกางเขาและรูดมันลง “เข้ามาทำในตัวฟอนต์ได้ไหม” “หึ เอาสิที่รัก” ริมฝีปากสีไวน์เงยขึ้นจูบเธอ และเลื่อนถอดกางเกง ก่อนที่เขาจะกลับไปนั่งเอนหลังที่โซฟา แท่งแก่นกายขยายใ
‘เจ้านั้นคงไม่สะดวกให้เจอที่บริษัทหรอกนะ แต่ถ้าหนูฟอนต์อยากเจอจริงๆ คงต้องเป็นที่นี่....’ คอนโดเทคโนลัส ฉันยืนอยู่หน้าคอนโดสุดหรูใจกลางเมืองที่พึ่งสร้างใหม่ได้ไม่ถึงเดือน กลืนน้ำลายลงคออย่างฟืดๆ ก้มมองดูสภาพตัวเองที่ใส่ชุดนักศึกษากระโปรงพลีทกระเป๋าผ้ารูปเค้กคู่ใจ กับอีแตะหัวโตคู่ละร้อยยี่สิบ สั
“ปล่อยได้แล้วธีร์” ฟอนต์ถูกลากไปยังห้องๆ นึง เป็นห้องพักขนาดใหญ่ ไม่สิแทบจะเป็นบ้านหลังๆ หนึ่งได้เลย “ทำไม! ทีไอ้หมอนั้นยังยอมให้เขาจับได้” “เขาชื่อลาเต้ ช่วยเรียกให้ดีๆหน่อยสิ” ยิ่งเธอปกป้องมัน เขายิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ “ธีร์ไม่ชอบ ไม่ชอบที่มันจับมือฟอนต์ แล้ววันนี้อีกแต่งตัวอะไรของฟอนต์ กระโปร
หึ หึ หึ (^^) นั้นสิคะ ช่วยเปลี่ยนใจทีเถอะค่ะ พลีสสส “คือ......ไม่รู้ว่าคุณอาจะเชื่อไหมนะ มีช่วงหนึ่งที่ฟอนต์ต้องอยู่ร้านดึกๆ ทุกคืนจะได้ยินเสียงร้องไห้คลอเบาๆ ฮือๆ ฮืออออออ บางทีก็เป็นเสียงหัวเราะคึกคัก และเสียงกระทืบเท้า หยดเลือดก็มีนะคะ พูดแล้วฟอนต์ยังขนลุกเลย” สุดท้ายแล้วนะ สักทีเถอะ “ที่หนูฟ
“เจ้าจอมอย่าวิ่ง เดี๋ยวล้ม” แทนนคุณลุกขึ้นเดิน ตะโกนตามหลังห้ามเจ้าจอมวิ่ง “เห้อ เจ้าเล่ห์กันทั้งหมดเลย” “^^” “ไม่ต้องมายิ้มเลยนะธีร์ สนิทกันได้ไง” “เธอถามถึงโมโม่หรือว่าไอ้แทนคุณครับ” ฟอนต์ไม่ได้คิดไปเองนะ น้ำเสียงธีร์.....ขี้อ้อน //// “โม่โม่” “ธีร์เป็นคนขอให้โมโม่อยู่ข้างๆ ฟอนต์เอง







