EP.9

            “ไม่มีอะไรหรอก” เธอตอบเสียงเรียบ ก่อนจะหมุนตัวเดินนิ่ง ๆ กลับเข้าโซน VIP ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมรสหวานจัดให้ลอยอวลอยู่ในอากาศ

            ฉันยืนนิ่งสงบสติอารมณ์อยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วรีบขยับเท้าเดินกลับไปทำงานตามหน้าที่ต่อในหัวคิดเพียงแค่ว่า ค่ำคืนนี้ต้องรีบผ่านพ้นไปให้เร็วที่สุด โดยที่ห้ามมีปัญหาอะไรเพิ่มขึ้นมาอีกเด็ดขาด

            เวลาเคลื่อนผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน ตัวสนามเริ่มเข้าสู่ช่วงรอบ free run สำหรับลงซ่อมบำรุงและทดสอบระบบ เสียงเครื่องยนต์ระเบิดท่อดังสลับกันไปทั่วทั้งแทร็กยางมะตอย กลุ่มคนดูรอบนอกเริ่มมีอาการเมามายจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มากขึ้น ส่งผลให้บริเวณโซน VIP วุ่นวายกว่าเดิมหลายเท่าตัว

            ฉันเพิ่งจะเดินนำแฟ้มเอกสารของสปอนเซอร์ไปส่งมอบให้ทางทีมงานเสร็จเรียบร้อย และกำลังจะขยับขาก้าวเดินลงบันไดกลับมายังพื้นที่ด้านล่าง

            “เมษา” เสียงเรียกของพี่เซย์ดังรั้งท้ายไว้

            “คะพี่เซย์”

            “เอาน้ำเปล่ากับพวกเครื่องดื่มชูกำลังไปส่งให้ฝั่งอู่ RED หน่อยสิ พวกนั้นยังไม่ได้พักกินน้ำกันเลยตั้งแต่วิตแรก”

            ร่างกายของฉันชะงักกึกลงทันที หัวใจแกว่ง “...ให้คนอื่นยกไปส่งแทนได้ไหมคะพี่ พอดีหนูยังวิ่งงานค้างอยู่เลย”

            พี่เซย์เลิกคิ้วสูง “ทำงานค้างอะไร ทุกคนในสนามตอนนี้ก็วิ่งงานหัวหมุนกันหมดนั่นแหละ”

            พูดจบ อีกฝ่ายก็ยื่นถุงพลาสติกหนาที่บรรจุขวดน้ำและเครื่องดื่มชูกำลังใส่มือของฉันทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “รีบเอาไปส่งเถอะ เดี๋ยวรถแข่งเขาต้องลงแทร็กทดสอบรอบถัดไปอีก”

            เมื่อหมดทางหลีกเลี่ยงและไม่มีเหตุผลในการโต้เถียง สุดท้ายฉันจึงต้องยื่นมือไปรับถุงมาถือไว้เงียบ ๆ แล้วขยับขาก้าวเดินลงบันไดลัดตัดผ่านพิตเลนตรงไปยังเป้าหมาย

            บริเวณหน้าอู่ของทีม RED ENGINEERING ยังคงเต็มไปด้วยความวุ่นวาย วินทร์กำลังนั่งขมวดคิ้วตรวจเช็กข้อมูล data ในหน้าจอ iPad ส่วนภูผายืนคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกับเด็กช่างเรื่องระบบช่วงล่างรถอยู่เงียบ ๆ

            และเป็นจอมขวัญที่เหลือบสายตามาเห็นฉันก้าวเดินเข้าไปเป็นคนแรก

            “อ้าว น้องเมษา” เขาส่งรอยยิ้มทักทายมาให้ทันที “มาแจกเสบียงถึงที่เลยเหรอครับเนี่ย”

            “พี่เซย์ฝากเอาเครื่องดื่มมาให้ค่ะ” ฉันวางถุงพลาสติกลงบนโต๊ะเหล็กกลางอู่ช้า ๆ ก่อนจะพยายามหมุนตัวเพื่อรีบก้าวเดินออกมาจากพื้นที่ตรงนั้นให้เร็วที่สุด

            ทว่ายังไม่ทันที่จะได้ขยับขาพ้นหนึ่งก้าว

            “เดี๋ยว”

            น้ำเสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังรั้งมาจากทางด้านหลัง ส่งผลให้ฝ่าเท้าของฉันต้องหยุดชะงักลงสนิททันที ขุนทัพขยับก้าวขาเดินออกมาจากทางด้านหลังตัวรถแข่ง ผิวเนื้อตามท่อนแขนยังคงมีคราบน้ำมันเครื่องเปื้อนอยู่จาง ๆ เสื้อสีเข้มประจำทีมถูกถอดแขนเสื้อออกมารัดเอาไว้ตรงช่วงเอว เนื่องจากสภาพอากาศที่ร้อนอบอวลภายในอู่

            สายตาคมกริบของเขามองตรงไปยังถุงเครื่องดื่มบนโต๊ะ ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาจับจ้องใบหน้าของฉันนิ่ง

            “มีน้ำเปล่าไหม”

            “มีค่ะ” ฉันยื่นมือลงไปหยิบขวดน้ำพลาสติกออกจากถุงแล้วส่งไปให้ตรงหน้า

            ทว่าในจังหวะที่ฝ่ามือของอีกฝ่ายยื่นมารับ—ปลายนิ้วหนาของเขากลับขยับมาแตะโดนผิวเนื้อนิ้วมือของฉันเข้าพอดี

            ฉันรีบชักมือตัวเองกลับคืนมาทันทีราวกับโดนของร้อนลวก ขุนทัพจดจ้องมองใบหน้าของฉันอยู่แวบหนึ่งด้วยแววตาเรียบนิ่ง ก่อนจะยื่นมือไปบิดเปิดฝาขวดน้ำยกขึ้นดื่มเงียบ ๆ โดยไม่มีคำพูดใด ๆ หลุดออกมาจากปากของพวกเราสองคนอีก

            แต่กระนั้น มวลความเงียบและกระแสความอึดอัดรอบตัวมันกลับเริ่มทวีความรุนแรงและแปลกประหลาดขึ้นเรื่อย ๆ จนคนรอบข้างสัมผัสได้ จอมขวัญปัดสายตามองสลับไปมาระหว่างใบหน้าของฉันกับขุนทัพ ก่อนจะหลุดยิ้มขำออกมาเบา ๆ

            “แปลกว่ะมึง”

            วินทร์ละสายตาจากหน้าจอ iPad เงยใบหน้าขึ้นมามองทันที “มีอะไรแปลกวะ”

            “ก็ปกติไอ้ทัพมันเคยยอมเสียเวลาคุยกับใครตอนกำลังคุมรถซะที่ไหนล่ะ”

            ฉันรีบขยับปากเอ่ยแทรกปฏิเสธออกไปทันทีเพื่อตัดพิรุธ “พี่เขาก็แค่ถามเรื่องน้ำเปล่าเฉย ๆ เองค่ะ”

            “อ๋อเหรอครับ” จอมขวัญลากเสียงยาวล้อเลียน แววตาเต็มไปด้วยกระแสความไม่เชื่อถือ

            ขุนทัพเหลือบสายตาคมดุไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเองนิ่ง ๆ ครั้งหนึ่งด้วยท่าทางกดดัน ส่งผลให้จอมขวัญต้องรีบยกมือขึ้นสองข้างแล้วหลุดหัวเราะออกมา “โอเค ๆ ไม่แซวแล้วก็ได้ครับคุณชาย”

            ฉันตั้งท่ากำลังจะเอ่ยปากขอตัวเพื่อเดินแยกออกมาจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนี้ ทว่าน้ำเสียงของผู้หญิงอีกคนกลับดังแทรกเข้ามาในวงสนทนาเสียก่อน

            “พี่ทัพคะ”

            มิรินขยับก้าวขาเดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงบริเวณหน้าอู่พร้อมส่งรอยยิ้มสวยจัดประดับบนใบหน้า สายตาของเธอกวาดมองมาทางฉันแวบหนึ่งด้วยกระแสเรียบนิ่ง ก่อนจะเบนความสนใจทั้งหมดกลับไปทางขุนทัพ “รอบการแข่งหน้า หนูกับเพื่อน ๆ ขอนั่งดูอยู่ข้างในพิตของทีม RED ได้ไหมคะ”

            ขุนทัพยังคงยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับขอบโต๊ะเครื่องมือ ท่าทางนิ่งสนิท “แล้วแต่ราม”

            “แต่พี่ทัพเป็นนักขับมือหนึ่งของทีมนี่คะ แค่นี้ไม่ได้เหรอ”

            “มันเป็นกฎของทีม”

            มิรินนิ่งเงียบไปเล็กน้อย สีหน้าดูไม่ค่อยพอใจกับคำตอบที่ได้รับเท่าไหร่นัก ส่วนตัวฉันเองเริ่มรับรู้ได้ถึงมวลความอึดอัดที่ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ และคิดว่าตัวเองไม่ควรจะยืนอยู่ตรงนี้อีกต่อไปแล้ว

            “งั้นหนูขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยปากบอกเสียงเรียบแล้วรีบหมุนตัวเดินหันหลังให้อู่ทันที

            ทว่าดินออกมาได้ยังไม่ทันจะพ้นระยะสองก้าวดี น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบของขุนทัพก็ดังไล่หลังตามมาอีกครั้ง

            “เมษา”

            ก้าวเท้าของฉันชะงักกึกลงสนิททันที บรรยากาศภายในอู่ RED ENGINEERING เงียบสงัดลงพร้อมกันในพริบตาจนผิดปกติ ขุนทัพทอดสายตาคมกริบมองตรงมาที่แผ่นหลังของฉันนิ่ง ก่อนจะขยับริมฝีปากเอ่ยประโยคคำพูดเรียบ ๆ ออกมา

            “คืนนี้อย่ากลับดึกมาก”

            ความเงียบงันปกคลุมรอบบริเวณไปสองวินาทีเต็ม ๆ ราวกับโลกหยุดหมุน จอมขวัญหลุดคำสบถ “เชี่ย…” ออกมาเบา ๆ ในลำคอด้วยความตกใจ ส่วนมิริน รอยยิ้มสวยจัดบนใบหน้าเมื่อครู่พังทลายและเลือนหายลับไปในทันที