ログインท่านี้มัน.... จะดีนะ ทำเอานัยน์ตาคู่สวยสุกใสสั่นระริก แก้มนวลขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายกับท่านั่งแนบชิดและแนบแน่นขนาดนี้ “บอกแล้วว่ามันไม่สบายตัว...จะลงไปไหม” จินเอี้ยวหน้ากลับมามองคนข้างหลัง นัยน์ตาคมกริบก็เต็มไปด้วยความห่วงใย “ไม่ลง” ไอมิเอะส่ายหน้าพรืดทันที สองมือเล็กกระชับกอดรอบไหล่หนา
งานส่วนแรกของวันคือการปรับหน้าดินและถอนตอไม้ใหญ่หลายจุด แต่ก็ติดปัญหาล่าช้าเพราะคนงานไม่พอ เนื่องจากอีกทีมติดงานใหญ่ที่ไซต์อื่น คนงานเท่าที่มีอยู่จึงทำไม่ทันเวลาที่กำหนด จินจึงตัดสินใจจะขับรถแม็คโครเพื่อถอนตอไม้ด้วยตัวเอง จึงหันไปสั่งคนงานให้เอารถมาให้ ระหว่างรอคนไปเอารถมา จินก็เดินกลับมาหาไอมิเอะท
“ไม่เอาก็แล้วแต่ครับ แต่ผมจะวางไว้ตรงนี้ ถือว่าพวกผมนำมาคืนแล้ว ต่อไปนี้ก็เลิกแล้วต่อกัน ไม่ต้องมายุ่งกันอีก” “เก็บกลับไป” คุณศิวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก ทิศเหนือถอนหายใจยาว รู้ดีว่าหากทิ้งไว้ตรงนี้คงได้มีเรื่องใหญ่ตามมาแน่ จึงยื่นมือไปหยิบกระเป๋าเงินกลับคืนมาแต่โดยดี ก่อนจะลากแขนธีโอและไตเติ
“ทำไม...ไม่ขยับเลย” เสียงหวานอ้อมแอ้มถามข้างหู “เดี๋ยวเธอเจ็บอีก” จินยื่นมือหนาขึ้นมากอดรัดแผ่นหลังบางไว้หลวมๆ ไอมิเอะผละหน้าออกเล็กน้อย มองสบสายตาคมกริบเพื่อดูว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนประโยคไม่คาดฝันจะหลุดออกจากปากคนตัวเล็ก “แก...มีคนอื่นเหรอ” จินชะงัก คิ้วหนาขมวดเข้าหากันยุ่งเลย เพราะเขาทำง
จินช้อนตัวอุ้มร่างบางลอยขึ้นในท่าเจ้าสาว พาเดินออกจากห้องน้ำตรงมายังเตียงกว้างทันที ระหว่างที่เดิน คนในอ้อมแขนยังคงทำหน้างอนตุ๊บป่อง จินหลุบสายตาลงมองคนตัวเล็กเล็กน้อย มุมปากหนากระตุกยกขึ้นบางเบาจนเธอสังเกตไม่เห็น นัยน์ตาคู่คมทอดมองแก้มป่องๆ นั้นด้วยความเอ็นดู ทว่าใบหน้าส่วนใหญ่ยังคงเรียบนิ่ง เขาวา
“เธอไม่ว่าฉันเหรอ” จินหันมามองหน้าเธอตรงๆ “จะว่าทำไม ก็แกอยากขอ เราจะห้ามอะไรแกได้ ชีวิตแก แกอยากทำอะไรก็ทำเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนอนุญาตทุกอย่าง แต่สีหน้าไม่ใช่แบบนั้นเลย “พูดจริงเหรอ” “อืม ตามสบาย...ก็แล้วแต่จิตสำนึกแก” ไอมิเอะตอบพลางเบือนหน้าหนีไปอีกทางทันที คำว่า ‘แล้วแต่จิตสำนึก’ ดังก้องกร
บทที่ 90 “ก็รู้กันอยู่ว่าเป็นเพื่อนแบบไหน ทำขนาดนี้ แต่บอกว่าเป็นแค่เพื่อน จิตใจมึงทำด้วยอะไร” คำพูดของทิศเหนือทำให้จินดันลิ้นหนาเข้าหากระพุ้งแก้ม “นอกจากพวกมึงก็ไม่มีใครรู้ อย่าวุ่นวายให้มันมาก ฝากด้วย” จินพูดจบประโยค ก็ใช้มือหนาลูบศีรษะไอมิเอะเบา ๆ สองที แล้วหมุนตัวเดินออกไปเตรียมตัว อย่างไม่แม
บทที่ 82 ไอมิเอะรีบวิ่งเข้าบ้านทันทีโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ร่างบางเซถลาเล็กน้อยเพราะความเจ็บปวดตรงกลางหว่างขาที่ยังไม่ยอมทุเลา แต่เธอก็ฝืนวิ่งต่อไป แค่ให้พ้นจากสายตาของเขาให้เร็วที่สุด ทว่าบ้านของเธอยังคงปิดสนิท เงียบวังเวงและมืดมิดเพราะไม่มีใครอยู่ ไฟก็ยังไม่ได้เปิด ปกติแค่จะเดินผ่านประตูบ้าน
คำตอบนั้นทำให้จินชะงัก แล้วมุมปากหนาก็กระตุกยิ้มขึ้นอย่างพึงพอใจแวบหนึ่ง เพราะผู้ชายไทป์หมาป่า ก็คือไทป์ของเขา คนไทป์นี้จะชอบนอนดึก ตื่นสาย มีปัญหามากๆ เวลาที่ต้องตื่นเช้า จะมีพลังงานเหลือล้นมากๆ เวลากลางคืน เป็นคนชอบเก็บตัว มีความลึกลับ ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึก มองโลกในแง่ร้าย ดุร้าย ปราดเปรียว
“O.O” ฮิเดโยะทำตาโตจนแทบถลน ริมฝีปากเผยอเล็กน้อยอย่างไม่รู้ตัว “เสียงใคร?” ไอมิเอะก็หรี่ตาถามด้วยความสงสัย “เพื่อนโยะเอง!” ฮิเดโยะพูดจบก็กลิ้งหลุน ๆ ลงจากโซฟาโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น แล้ววิ่งตู้มตรงไปยังประตูห้องอย่างกับมีปีกติดเท้า “ไหนเมื่อกี้บอกไม่มีเพื่อน?” ไอมิเอะย่นคิ้วท้วงเสียงเรียบ แต่คำตอบไ







