LOGIN“ใครให้แกเข้ามา” “....” จินเงียบกริบ นัยน์ตาคู่คมมองสบตาเธอนิ่ง “ออกไป” “มิเอะ...” จินถอนหายใจยาว เอ่ยเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายและอ่อนใจ เพราะรู้แล้วว่ารอบนี้คนตัวเล็กโกรธจริงจัง “ออกไป เราไม่อยากเห็นหน้าแก” “นอนโซฟามันไม่สบายตัว...ขอนอนด้วยได้ไหม” จินง้อเสียงนุ่ม “ห้องมีตั้งเยอะ ออ
คนตัวเล็กหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาไถไอจีฆ่าเวลา ทว่าพอเปิดหน้าฟีดขึ้นมา นัยน์ตาคู่สวยก็ต้องชะงัก ที่เห็นโพสต์ล่าสุดของเอมิโกะ โพสต์ภาพสถานที่แลนด์มาร์กแห่งใหม่ที่จินเพิ่งสร้างเสร็จ พร้อมเช็กอินและระบุแคปชั่นสั้นๆ ‘ขอบคุณนะคะสำหรับความตั้งใจ ชอบมากเลย ขอบคุณสำหรับความร่วมมือค่ะ^^’ แล้วก็ปิดท้ายด้วยอี
“กรี๊ดดดดดดด!” จู่ๆ ไตเติลก็แหกปากร้องกรี๊ดออกมาลั่นห้องจนยี่หวาต้องหันขวับไปมองตาเขียว คว้าหมอนข้างๆ ปาใส่ทันที “เป็นเหี้ยอะไรของมึง! กรี๊ดทำไมเนี่ย!” “ในที่สุดก็มีคนจัดการมันได้แล้ว กรี๊ดดดดด!” ไตเติลไม่สนใจหมอนที่ปลิวมาเฉี่ยวหัว เขากระโดดโลดเต้น กรี๊ดกร๊าดสะใจราวกับทีมฟุตบอลโปรดได้แชมป์โลก เป
“ไม่รับก็ทิ้งไว้ตรงนั้นสิ จะเก็บกลับมาทำไม” “เธอไม่เข้าใจ” “งั้นเหรอ...” ไอมิเอะแค่นยิ้มทั้งน้ำตา เอ่ยเสียงแผ่วแฝงความไม่เชื่อแม้แต่นิดเดียว ก็เป็นที่รู้กันดี ว่าประวัติความเจ้าชู้ในอดีตของจินบวกกับผู้หญิงคนนั้นเคยเป็นถึงอดีตว่าที่คู่หมั้นกัน มันก็ยิ่งทำให้ความแคลงใจกัดกินความรู้สึก เธอทอดสายต
ทำเอาแก๊งเพื่อนที่กำลังแทงสนุกเกอร์กันอยู่อย่างเพลิดเพลินถึงกับชะงัก ชักหัวคิวค้างแล้วหันกวาดสายตามองมาเป็นตาเดียวกัน “เอาแล้ว มีขึ้นเสียง” “บอดี้การ์ดอยู่ไหน” ทิศเหนือพูดขึ้นมาพลางหรี่ตามองกวาดไปรอบห้องวีไอพีเพื่อมองหาการ์ดร่างยักษ์ “แค่ผัวเมียทะเลาะกัน จะถามหาบอดี้การ์ดเพื่อ?” ช้างขมวดคิ้วถามอ
บทที่ 289 “จะพูดมั้ย?” “....” ความกดดันของเธอทำให้จินรู้สึกอึดอัดไม่น้อย จินพยายามกำจัดความกำกวมในหัวและรวบรวมคำพูดเพื่อหาทางอธิบายอย่างไรไม่ให้คนตัวเล็กต้องโกรธหรือเสียใจ ทว่าความเงียบที่ลากยาวกลับยิ่งทำให้บรรยากาศอึดอัดหนักกว่าเดิม ไอมิเอะจ้องหน้าเขาอย่างกดดันมากขึ้น สีหน้าเธอเริ่มเปลี่ยนไปจนเพ
บทที่ 27 “…เข้ากับมิเอะดี” จินนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ย ราศีกับไทป์ของเธอมันเข้ากันได้ดีมาก หวานทั้งไทป์ หวานทั้งราศี ผู้หญิงราศีนี้ จะออกแนวสวยหวาน แบบเจ้าหญิง อ่อนไหว จินตนาการสูง ช่างฝัน แต่สายตาบางทีก็ฆ่าคนได้ คำพูดก็เฉือนใจได้ลึกกว่ามีด เป็นพวกที่ไม่ชอบพูด แต่ว่าจะพูดด้วยสายตาเก่ง บางทียังไม่ทั
“ทำไม?” ไอมิเอะถามอีก น้ำเสียงเหมือนเด็กใสซื่อที่อยากรู้ ไม่ได้ซักไซ้ ไม่ได้แกล้ง เธอแค่อยากเข้าใจเขา “....” จินเม้มปากเล็กน้อย สายตาหันไปจ้องถนนข้างหน้า ขณะเหยียบคันเร่งขับตามรถของไตเติล “…มันไม่ใช่คนดีอะไร” จินตอบเรียบ ๆ ไม่อยากขยายความ ไอมิเอะหันมองหน้าเขาเต็ม ๆ มุมปากเธอยกขึ้นนิด ๆ เธอเงียบอย
เขาก็ไม่พูดอะไรต่อ ไม่มองเธอ ไม่อธิบาย แค่เขียนต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ร่างของเธอกลับเหมือนถูกทิ้งไว้กลางพายุที่ไม่มีทางออก หัวใจของเธอเหมือนถูกบีบช้า ๆ ไม่รู้ว่าเพราะคำถามนั้นมันเจ็บ หรือเพราะเขาพูดมันออกมาได้เฉยชาเกินไป เธอไม่ได้อยากเป็นแค่สิ่งเบี่ยงเบนความเหงา ไม่ได้อยากเป็นประโยชน์ชั่วค
ไอมิเอะก้มมองก่อนจะเหลือบไปข้างหลัง โดยจินยังนั่งอยู่เหมือนเดิม เขาไม่ได้หันมามองด้วยซ้ำ แค่เอนหลังพิงเก้าอี้ มองไปที่กระดาน ก่อนจะก้มหน้าลงมาทำแบบฝึกหัดเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอค่อย ๆ คลี่กระดาษออกช้า ๆ ในนั้นเขียนว่า (คิดถึง) ซึ่งเป็นลายมือของจิน เขียนเรียบ ๆ ขีดเส้นใต้เอาไว้ แต่กลับทำให้ใจเธอส







