Mag-log in“กูไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคำพูดแบบนั้นจะออกมาจากปากมัน...” ทิศเหนือที่นั่งพาดขาอยู่บนโซฟาหนังราคาแพงเอ่ยขึ้น ก่อนจะหมุนแก้วบรั่นดีในมือเบา ๆ สายตาจดจ้องไปที่ดวงตาของจินในจอโทรทัศน์ “คงโดนพ่อกดดันมาหนัก ถึงได้ยอมกลืนน้ำลายตัวเอง ปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนั้น” ทิศเหนือเอ่ยพึมพำอย่างอ่านเกมขาด เพราะเขารู้ดีว่า
“….” “ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ” “....” “อย่าลืมว่าหลังเลือกตั้ง แกต้องไปชายแดน” “พูดอย่างกับจะชนะเลือกตั้ง” “นี่แก...” ผู้เป็นพ่อกำลังจะอ้าปากด่า “ชนะให้ได้ก่อน” ทว่าจินก็พูดขัดจังหวะขึ้นมาก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปก่อน ไม่มีแม้แต่แววจะหันกลับมามอง ทิ้งให้ท่านรองนายกยืนมองแผ่นหลังอยู่ครู่หนึ่ง ก่อ
แต่ยังพูดไม่ทันจบ กล้องในงานก็ดันซูมเข้าที่ใบหน้าของจินพอดี ทำให้เห็นภาพใบหน้าหล่อคมเต็มจอทีวีทันที ไอมิเอะนิ่งไป ก่อนจะรีบยกหมอนขึ้นมาฟาดใส่หน้าจอทีวีเบา ๆ “คนบ้า…” เธองึมงำ “จะหล่อไปไหน…” (กรี๊ดดดดดด!!! หล่อไส้แตกมากแม่!!) แล้วพอเห็นหญิงสาวในสนามกีฬากรี๊ดอีกครั้ง ไอมิเอะก็ยิ่งหน้ามุ่ย “แล้วจะย
ยิ่งจินยืนนิ่ง คนก็ยิ่งกรี๊ด กรี๊ดจนแทบไม่ได้ยินเสียงท่านรองนายกที่กำลังพูดอยู่หน้าไมโครโฟน ทำให้จากตอนแรกที่สถานการณ์คลี่คลายเมื่อจินปรากฏตัว ตอนนี้เหล่าบรรดาผู้หญิงเริ่มควบคุมยากขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้ทีมงานหลังเวทีเริ่มส่งสัญญาณกันวุ่นวาย เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนหันมามองหน้ากันอย่างลำบากใจ เ
“ไม่มีเวลาแล้ว คนรอก็รอไปดิ ร้อนจะตายห่า อีกห้านาที ถ้าลูกชายของท่านยังไม่มา พวกหนูจะกลับแล้วนะ” แต่แล้ว ในจังหวะที่ความอึดอัดกำลังพุ่งสู่จุดวิกฤต “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!” เสียงกรี๊ดแหลมสูงก็ดังขึ้นจากด้านหน้าสนาม “กรี๊ดดดดดดดด!!!” ตอนแรกมีแค่ไม่กี่คนที่กรี๊ด แต่เพียงพริบตาเดียว ก็เพิ่มขึ้นเป็นสิบค
“ยังไงก็ต้องมา ถ้าไม่มากูสาป” ทั่วสนามกีฬาเต็มไปด้วยเสียงบ่นอุบอิบ หลายคนเริ่มหยิบพัดขึ้นมาโบก บางคนเริ่มซับเหงื่อ บางคนเริ่มเติมลิปเป็นรอบที่สาม บางคนเริ่มตบแป้งจนหน้าขาวกว่าเดิมไปสองเฉด บางคนก็หน้าฉันคอใคร แต่ถึงจะบ่นยังไง ก็ไม่มีใครยอมกลับ เพราะทุกคนอยากเจอตัวจริงของจินมากๆ และถ้าจินโผล่มาจริง
บทที่ 154 ส่งผลให้ช่องทางรักมีน้ำหวานสีใสไหลเยิ้มออกมาเปียกชุ่มไปทั่วบริเวณ “แฉะขนาดนี้ เจลหล่อลื่นคงไม่ต้องแล้วมั้ง” จินเอ่ยเย้าแหย่ ทำเอาคนตัวเล็กเขินอายหน้าแดงเป็นอย่างมาก จินสอดนิ้วเข้าไปในโพรงปากนุ่มพลางเลื่อนใบหน้าลงมาหยุดที่กลางหว่างขา ใช้จมูกถูไถปุ่มกระสันเบาๆ จนปุ่มแข็งเป็นไต ยิ่งโดนถูแ
ทุกอย่างดำเนินไปอย่างยาวนาน จนกระทั่งลมหายใจของเธอเริ่มแผ่วเบา เสียงหัวใจเต้นแรงจนแทบกลืนเสียงเพลงที่ยังคลออยู่เบื้องหลัง แล้วตอนนี้จินก็อุ้มเธอนั่งอยู่บนจักรยานออกกำลังกาย ซึ่งจินนั่งอยู่ด้านหลัง เขาจัดแจงให้เธอเป็นคนปั่นจักรยานอยู่ด้านหน้า โดยในขณะที่ปั่น ก็ขย่มท่อนลำที่เสียบอยู่ในอวัยวะเพศของเธ
“ทำไมมีพุง…” “บังคับกูกินหมูกระทะทุกวันยังกล้าถามอีกนะ” “....” ไอมิเอะหน้าแดงซ่าน มือบางหยุดลูบลงตรงหน้าท้องแกร่งแวบหนึ่งก่อนจะยิ้มแห้ง ๆ แล้วซบอกเขาต่อ จินมองเธอด้วยสายตาทั้งรักทั้งหวง ก่อนจะค่อย ๆ กอดเธอไว้แน่นกว่าเดิม ทั้งสองค่อย ๆ หลับไปด้วยกัน ร่างกายเปลือยเปล่าแนบชิดกันและกันจนไม่มีช่องว่า
บทที่ 149 เขาจับเธอพลิกตัวอย่างรวดเร็ว ทำให้ร่างบางหันกลับมาสบตาเขา ฝ่ามือใหญ่รั้งสะโพกมนไว้แน่น แล้วเคลื่อนไหวสะโพกเข้าใส่อย่างหนักแน่นจนร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว “ฮืออ” ไอมิเอะเม้มปากแน่น พยายามกลั้นเสียงที่พร้อมจะเล็ดลอดออกมา ขณะที่ปลายนิ้วเล็กจิกเบา ๆ ลงบนต้นแขนของเขา จินโน้มใบหน้าลงใกล้จน


![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




