ข้าชื่อจางเหว่ย

"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู” หยางหยางวิ่งเข้ามาที่จวนด้วยความรีบร้อน 

“หยางหยางข้าเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าอย่าวิ่งไปมาในจวน “ เสี่ยวเอ๋อส่ายหัวไปมากับการกระทำของหยางหยางที่เฝ้าพรำสอนตลอดเวลา

“ข้าขอโทษเจ้าคะเพราะความตื่นเต้นของข้า ข้าเลยเผลอไป “ หยางหยางนั่งลงกับพื้นทั้งพูดทั้งเหนื่อยหอบในเวลาเดียวกัน

“ตื่นเต้นมีเรื่องอันใดกัน”

“ข้าไปเดินเล่นซื้อขนมที่ตลาดมาให้คุณหนูข้าได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านใกล้ๆเขาได้จัดงานเทศกาลกัน ท่านพาข้าไปเที่ยวบ้างได้มั้ยเจ้าคะ ตั้งแต่มาอยู่ที่จวนแห่งนี้ข้าไม่เคยออกไปเที่ยวเลย”

“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ชอบที่แออัดผู้คนเดินเบียดกันมากมาย.” เสี่ยวเอ๋อนางหยิบตำราขึ้นเตรียมจะมาอ่านก็ถูกหยางหยางแย่งไป

“โธ่คุณหนูไม่สงสารหยางหยางคนนี้บ้างหรือเจ้าคะ ข้าก็อยากไปเดินเล่นเหมือนหญิงสาวคนอื่นบ้าง” นางพูดพร้อมทำท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้าของอยู่

“งั้นเจ้าก็ไปเที่ยวเล่นกับสาวใช้ในจวนสิ.” เสี่ยวเอ๋อจึงหยิบตำรากลับคืนมาจากมือของหยางหยาง

“ท่านก็รู้นี่เจ้าคะ ว่าคุณหนูอยู่ที่ใดข้าต้องอยู่ที่นั้นแล้วจะให้ข้าทิ้งคุณหนูไปได้อย่างไร" หยางหยางนางเศร้าทันทีและก้มหน้าลงเหมือนน้อยใจ เสี่ยวเอ๋อจึงสงสารนาง นางก็ยังเด็กอยู่ไม่แปลกที่นางอยากจะไปเที่ยวเล่นบ้าง นางจึงตัดสินใจที่จะพาหยางหยางไปเที่ยวในคืนนี้

“ก็ได้ ข้าจะพาเจ้าไป แต่เจ้าต้องสัญญากับข้าก่อนว่าเจ้าอย่าทำให้ข้าเดือดร้อนและห้ามสร้างความวุ่นวายเข้าใจหรือไม่” เมื่อหยางหยางได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ๋อนางดีใจอย่างมากก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับคุณหนูของนาง

“ข้าสัญญาเจ้าค่ะ ข้าจะไม่ดื้อไม่วิ่งไปทั่วและจะไม่ทำให้คุณหนูต้องเดือดร้อน”

“เจ้านี่นะเปลี่ยนอารมณ์ไวเสียจริง”เสี่ยวเอ๋อเผลอยิ้มออกมาเมื่อเห็นกิริยาของสาวใช้นางเปลี่ยนไป

“แฮะๆ “

“งั้นเดี๋ยวข้าเอาขนมไปใส่จานมาให้นะเจ้าคะ” หยางหยางดีใจนางจึงรีบจัดขนมและเตรียมน้ำชามาให้เสี่ยวเอ๋อได้กินระหว่างอ่านตำราไปด้วย

เมื่อถึงเวลาเสี่ยวเอ๋อกับหยางหยางก็ได้ออกมาที่งานเทศกาลผู้คนมากมายรวมทั้งอาหารที่ขายเต็มท้องถนน โคมไฟเรียงรายเต็มสองฝั่งทาง หยางหยางตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก เสี่ยวเอ๋อก็ไม่ต่างกันนางจึงคิดได้ว่าโชคดีที่นางตัดสินใจออกมา ทำให้นางลืมความทุกข์นั้นไปบ้าง

“คุณหนูสิ่งนี้เรียกว่าอันใดกันเจ้าคะ “ หยางหยางชี้ที่ขนมที่เป็นผลไม้เคลือบด้วยน้ำตาล

“สิ่งนั้นหรือเขาเรียกว่าถังหูลู่เจ้าอยากลองชิมดูมั้ยเดี๋ยวข้าจะซื้อให้”

“ได้จริงหรือเจ้าคะ “ นางทำเหมือนเด็กน้อยที่กำลังได้ของเล่น

“ข้าเคยพูดเล่นกับเจ้าหรือไง” หยางหยางนางเข้ามากอดคุณหนูของนางด้วยความดีใจ

“คุณหนูของข้าใจดีที่สุดเลย” 

“เอาอันนี้หนึ่งไม้ราคากี่หยวนหรือเจ้าคะ” เสี่ยวเอ๋อได้ถามพ่อค้าที่กำลังหยิบขนมให้ผู้คนในงานที่ยืนรอซื้ออยู่

“หนึ่งหยวนขอรับแม่หญิง” เสี่ยวเอ๋อหยิบถุงเงินของนางก่อนจะหยิบเหรียญจ่ายพ่อค้าไป

เมื่อหยางหยางนางได้ขนมไปนางจึงกินทันที 

 “อร่อยมากเลยเจ้าค่ะ คุณหนูท่านชิมดูมั้ยเจ้าคะ” นางยื่นขนมที่เหลืออีกลูกหนึ่งมาให้เสี่ยวเอ๋อ

“ข้าเคยกินแล้ว ถ้าอร่อยเจ้าก็เก็บไว้กินเองเถิด “ เสี่ยวเอ๋อจึงเดินไปที่อื่นต่อ งานแห่งนี้เต็มไปด้วยผู้คนและการแสดงร่วมถึงนักเล่าเรื่องที่มักจะเอาเรื่องราชวงค์มาเป็นเรื่องเล่า เสี่ยวเอ๋อนางไม่ชอบฟังเพราะส่วนมากจะเป็นการเล่าเรื่องความรักของฮ่องเต้และเหล่าสนมจึงเดินไปเรื่อยๆจนถึงสะพานข้ามแม่น้ำ นางมองดูแม่น้ำยามค่ำคืนมันช่างเงียบสงบแต่ก็แฝงไปด้วยความโดดเดี่ยวเสียเหลือเกิน ลมยามค่ำคืนที่พัดมากระทบเนื้อกายทำให้เสี่ยวเอ๋อรู้สึกหนาวเย็นไปถึงข้างในจิตใจ 

“คุณหนูเจ้าคะ “ เมื่อนางหันไปมองสาวใช้ก็ต้องยิ้มและหัวเราะออกมาเมื่อหยางหยางนางได้ซื้อหน้ากากของตัวตลกที่เขาวางขายอยู่ที่การแสดงตลกเธอเดินผ่านมาก่อนหน้านี้

“ฮาฮ่า หยางหยางเจ้าไปซื้อใบหน้าของตัวตลกมาตอนใดกัน เจ้านี่ช่างสันหาเรื่องมาให้ข้าได้หัวเราะอยู่ตลอดเวลาเลย” เสี่ยวเอ๋อปิดปากหัวเราะออกมาอย่างชอบใจเมื่อหยางหยางนางยังเรียนแบบตัวละครตัวนั้นอีกด้วย 

“เจ้ายิ้มก็เป็นหรือนี่ข้าคิดว่าจะยิ้มไม่เป็นเสียอีก” เสี่ยวเอ๋อต้องตกใจจนหัวใจของนางไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนางคิดว่าเป็นโจรหรือบุรุษที่คิดมิดีมิร้ายกับนาง นางจึงหันไปมองต้นเสียงที่ยืนอยู่ข้างหลังนางก็พบว่าเป็นองค์รัชทายาทที่มิได้แต่งตัวในชุดที่เคยแต่งแต่เสี่ยวเอ๋อจำได้ดีไม่ว่าาเขาจะแต่งตัวอยู่ในเสื้อผ้าชุดใด ทำให้นางโล่งอกขึ้นมาทันที

“องค์รัชทายาท” ด้วยความตกใจเสี่ยวเอ๋อจึงได้อุทานสัพนามขององค์รัชทายาทออกมาทำให้เขารีบใช้มือปิดปากของนางไว้กลัวชาวบ้านจะได้ยินและพากันแตกตื่นในการปรากฎตัวของเขา

“ชู่!! อย่าดังสิข้ามิได้อยากให้ผู้คนรู้ว่าข้าเป็นใคร”

เสี่ยวเอ๋อเมื่อโดนฝ่ามือของเขาปิดปากไว้นางจึงทำได้เพียงพยักหน้าให้กับเขาเบาๆก่อนที่องค์รัชทายาทจะปล่อยมือออกจากใบหน้าของนางเมื่อเขารู้สึกตัว หยางหยางนางเห็นองค์รัชทายาทตอนนี้นางทำได้เพียงยืนก้มหน้าไม่กล้าที่จะเงยหน้ามองเพราะกลัวความผิดในครั้งที่แล้ว

“ข้าขอคำนับองค์รัชทายาท เมื่อครู่ข้าต้องขออภัยด้วย”

เสี่ยวเอ๋อก้มคำนับองค์รัชทายาทอีกครั้งจนเขาต้องรีบจับแขนนางไว้ก่อนนางจะก้มลงเพราะผู้คนเริ่มมองมาทางเขาทั้งคู่

“ข้าบอกเจ้าว่าอย่าเรียกข้าว่าองค์รัชทายาทเรียกข้าว่า จางเหว่ย”

“ได้เจ้าคะคุณชายจางเหว่ย” เสี่ยวเอ๋อพอจะเข้าใจจึงเรียกเขาว่าคุณชายจางเหว่ย

“ค่ำคืนนี้ดวงจันทร์ช่างสวยดีนัก เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่”

จางเหว่ยได้หันไปมองบนท้องฟ้าดวงจันทร์ที่เต็มดวงสาดส่งมากระทบแม่น้ำ เสี่ยวเอ๋อเองก็ได้หันมองดูตามที่เขากล่าว

“ช่างสวยจริงๆเจ้าคะ “

“วันนี้เป็นวันที่ดีข้าไม่คิดเลยว่าการที่ข้าจะแอบออกมาจากวังจะทำให้ได้พบเจ้าอีกครั้งนี่นับว่าเป็นโชคชะตาที่มีต่อกันสินะ” เขาว่าพร้อมมองดูใบหน้าที่เขาเฝ้าฝันหาทุกค่ำคืนบัดนี้นางได้ยืนอยู่ต่อหน้าเขาแล้ว หลังจากที่จากกันวันนั้นองค์รักษ์ได้ไปสืบหาชื่อแซ่ของนางมา และได้รู้ว่านางเป็นบุตรสาวของเสนาฝ่ายขวาแถมยังเป็นภรรยาของเสี่ยวเฟิ่งสหายสนิทของเขาอีกด้วย แต่ที่เขารู้มาเสี่ยวหลินนางไม่ค่อยสบายมาตั้งแต่เด็ก ทำไมนางถึงได้ออกมาเที่ยวเล่นยามค่ำคืนที่น้ำค้างลงเช่นนี้ได้ แถมเขายังรู้มาอีกด้วยว่าเสี่ยวหลินมีน้องสาวฝาแฝดที่ชื่อเสี่ยวเอ๋อแต่ที่แปลกใจคือ ตั้งแต่วันที่เสี่ยวหลินแต่งออกมาอยู่ที่จวนเสี่ยวเฟิ่ง เสี่ยวเอ๋อก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย องค์รักษ์ได้ถามชาวบ้านตามระแวกนั้นก็ไม่มีผู้ใดเห็นนางเลย มันทำให้องค์รัชทายาทสนใจเรื่องราวของนางยิ่งนัก

“เป็นเกียตริของข้าที่ได้พบท่านเจ้าคะ “

เสี่ยวเอ๋อที่ยืนอยู่ก็ต้องตกใจอีกคราที่อยู่ๆองค์รัชทายาทได้เอาเสื้อคุมชั้นนอกของเขามาคุมตัวให้นาง 

"ข้าได้ยินมาว่าเจ้าร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงแม้ข้าจะดีใจที่เจอเจ้าแต่ข้าก็อดเป็นห่วงร่างกายของเจ้าไม่ได้อยู่ดี เอาเสื้อของข้าใส่คุมตัวเจ้าไว้เถอะดูเสื้อผ้าอาภรณ์ของเจ้าที่บางนี้แล้ว ดูก็รู้ว่าเจ้าคงจะหนาวสินะ" 

แม่นางอยากปฎิเสธแต่ก็ไม่อยากจะปฎิเสธน้ำใจขององค์รัชทายาทนางทำได้เพียงใช้เสื้อคุมกายของนางไว้และเดินตามองค์รัชทายาทไปเรื่อยๆ นางได้เพียงแค่คิดทำไมหลินเฟิ่งถึงไม่ห่วงนางหรือแสนดีกับนางเช่นดั่งองค์รัชทายาทบ้างนะ เมื่อนางคิดอะไรเพลินๆก็ต้องสะดุดหัวชนเข้ากับอกของจางเหว่ยอย่างจังเมื่ออยู่ๆเขาก็หยุดเดินและหันมาหานาง ทำให้นางที่ไม่ทันได้ตั้งตัวถึงกับชนอกแกร่งของเขาจนเกือบล้มแต่ทว่าเขาเองก็มีไหวพริบที่ดีจึงคว้าเอวบางของนางเข้ามากอดอยู่ในอ้อมอกจึงทำให้นางไม่ล้มหรือบาดเจ็บ