สตรีที่ท่านไม่ได้รัก

สตรีที่ท่านไม่ได้รัก

last update최신 업데이트 : 2025-01-12
에:  วริษา연재 중
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
10
3 평가 순위. 3 리뷰
22챕터
4.0K조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เศษเสี้ยวหัวใจของท่านเคยมีข้าอยู่ในนั้นบ้างหรือไม่ ภายใต้แคว้นต่งฉีที่ปกครองโดยเสนาบดีแซ่หลินเป็นที่รู้จักกันดีว่าตระกูลแซ่หลินนั้นจงรักภักดีต่อองค์จักรพรรดิรุ่นก่อนๆจวบจนมาถึงฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน ฮ่องเต้ได้พระราชทานงานแต่งให้แก่ตระกูลแซ่หลินและตระกูลแซ่เสี่ยว เพื่อความแน่นแฟ้นหนุนนำอำนาจของเสนาบดีฝ่ายขวา เมื่อรู้ว่าเสนาบดีฝ่ายซ้ายจะก่อกบฏ หลินเฟิ่งบุตรชายคนเดียวของตระกูลแซ่หลินที่รักและชอบพออยู่กับแม่นางบุตรสาวคนโตของตระกูลแซ่เสี่ยว นามว่าเสี่ยวหลินทำให้งานแต่งนี้ไม่มีฝ่ายใดขัดข้องใจ ส่วนตระกูลแซ่เสี่ยวนั้นมีบุตรสาวอยู่สองคน อีกคนนามว่าเสี่ยวเอ๋อพี่น้องทั้งสองคนเป็นพี่น้องฝาแฝดแต่ทว่าเสี่ยวหลินคนเป็นพี่มีโรคติดตัวมาตั้งแต่กำเนิดทำให้เจ็บป่วยอยู่เรื่อยมา เมื่อใกล้ถึงกำหนดการทุกอย่างไม่ได้เป็นไปตามที่ตระกูลเสี่ยวคิดไว้เพราะเสี่ยวหลินจู่ๆร่างกายของนางก็อ่อนแอลงและไม่มีหนทางรักษาจึงทำให้นางไปลาจากโลกนี้ไป ตระกูลแซ่เสี่ยวจึงแก้ไขปัญหาโดยการส่งตัวบุตรสาวคนเล็กไปแทนพี่สาวของนางและเก็บเรื่องทั้งหมดไว้เป็นความลับ

더 보기

1화

แต่งเข้าบ้านของตระกูลหลิน

「不要——」

劇烈的疼痛,讓蘇妘從噩夢之中驚醒過來。

映入眼簾的是一片紅,房間裡,紅燭燃燒的聲音,以及氣味瀰漫,身體的疼痛這一刻也全部消失。

蘇妘怔愣地看著眼前的畫面,紅燭後面那大紅的雙喜,是那麼的醒目。

她下意識地低頭,看向了自己身上,是出嫁時穿的嫁衣。

這一身嫁衣,原本是她親手為了妹妹蘇雨曦繡的,足足繡了三年,沒想到最後卻是她自己穿著這嫁衣出嫁了。

嫁的還是臭名昭著的淮南王蕭陸聲。

蕭陸聲原本是蒼雲國赫赫有名的戰神,三年前的大戰裡,他被手下背叛,深陷險境,最後雖然突破重圍而出,但是卻經脈盡斷,成為了廢人。

從此他變得暴虐成性,動不動就杖斃身邊伺候的丫鬟奴才,皇帝給他賜婚了幾次,新娘進門第二天,屍體就被抬出了淮南王府。

整個京城,所有人家都不願意將女兒嫁到淮南王府。

一個月之前,端貴妃大鬧了一場,逼著皇帝指婚,而這個倒楣蛋,正好就是鎮遠將軍府家的二小姐蘇雨曦。

蘇雨曦可是蘇家上下捧在掌心的掌上明珠,他們怎麼忍心讓她嫁到淮南王府受罪?

所以最後,替嫁的事情就落到了蘇妘的頭上。

只是蘇妘早就已經有了心上人,兩人青梅竹馬,而且還有婚約,她自然是不願意嫁,何況關於蕭陸聲的傳言實在是太多太可怕了,她心生畏懼,又聽信了蘇雨曦的話,大婚當天居然想要逃跑,結果卻是被當場抓住。

端貴妃大怒,吩咐人打斷了她的手腳,丟回到了蘇家門口。

蘇妘滿心以為,蘇家會把她接回去,好好地治傷,卻不曾想,蘇家大門緊閉,根本就沒有開門。

寒冬數九的天,她身上的傷又重,活活地凍死在了蘇家大門外,連屍體都沒有人收殮。

蘇妘只覺得心寒,卻在這個時候意外地發現,原來自己只是一本團寵文裡面的炮灰女配。

而她那個妹妹蘇雨曦,正是小說裡面的女主,被所有人團寵的對象。

不管她怎麼努力,蘇家的人都不會正眼看她一眼,因為她只是個炮灰,再怎麼努力討好,也沒有任何的用處,她註定是要為了蘇雨曦而犧牲的。

蘇妘只覺得心寒。

她失魂落魄地坐在床上,此刻滿腦子都是剛剛接收到的那些記憶。

小說的劇情裡,蕭陸聲是小說裡面的大反派,因為毀容加上變成廢人,他性情變得扭曲變態,跟小說裡的男女主對上,最終慘死。

蘇妘看著都為這個男人感到惋惜,他原本可是赫赫有名的戰神,最終居然落得這樣的下場,未免太過悽慘了一些。

不過她更慘,她從出生開始,就註定了是要為蘇雨曦犧牲的。

原因只不過是因為,算命的在她娘懷上她們開始,就算定了,蘇雨曦命格貴重,是天生的鳳命,而先出生的她,卻是會害了蘇家全家的災星。

加上她出生以後,蘇家確實是禍事不斷,所以蘇家上下都信了這件事情,對她自是十分的冷淡。

「吱呀……」

蘇妘正感嘆自己一生為了蘇家付出,卻落得那麼悽慘的下場,居然慘死在蘇家大門外,最後屍體還被野狗分食,只是她沒想到,最後為她收殮屍骨的人,居然會是蕭陸聲。

正在她萬分不解之際,房門被人輕輕地推開。

一個穿著玄色長衫的男子,面無表情地推著輪椅進來,輪椅上的男人身形單薄,穿著一襲大紅的喜服,卻也依舊掩蓋不了他過分蒼白的臉色。

他臉上三分之一的皮膚都被嚴重燒傷,另外半邊完好的臉上,還有一道猙獰恐怖的刀疤,看著確實是嚇人。

難怪外人都說蕭陸聲在那一戰以後,不僅僅變成了廢人,還毀容,變得醜陋不堪。

蘇妘心中有些害怕,下意識地抓緊了自己的衣服,她小心翼翼地打量著蕭陸聲。

這輩子她是不可能逃了,一旦逃出淮南王府,她必死無疑,端貴妃最是在意蕭陸聲這個兒子,容不得任何人羞辱他半分,所以她絕對不能離開王府。

現在只祈求蕭陸聲不會像外界傳言的那樣,暴虐成性,否則她怕是剛剛重生回來,又要被活活虐待死了。

「下去吧。」蕭陸聲略帶沙啞的聲音在房間裡響起。

身後的侍衛警惕地看了蘇妘一眼,隨後才鬆開了輪椅,轉身關上了房門。

房間裡一下子就只剩下了蘇妘和蕭陸聲兩人。

蘇妘心裡自然是緊張的,但是她其實沒有那麼害怕蕭陸聲,光是他前世願意為她收屍這一點來看,這個男人應該不是傳言中的那樣。

「王爺,可要妾身伺候你……」蘇妘怯生生地開口,她太緊張了,聲音都帶著顫抖。

「怕我?」男人低沉沙啞的聲音,淡淡地響起。

蘇妘掐了掐掌心:「不怕,只是,我,我有點緊張……」

看著蘇妘緊張得話都要說不清楚了,渾身又緊繃得厲害,蕭陸聲笑了聲:「怕我也正常,畢竟我這般模樣,誰見了都怕。」

蘇妘聞聲抬眸看他,那一張臉確實是生得嚇人。

不過也並非是沒有辦法醫治。

蘇雨曦小時候調皮弄傷了自己,蘇家上下著急得不行,蘇妘不想看到爹娘擔心,便日日夜夜地研究藥方,最後研究出來一個祛疤效果非常不錯的方子,讓蘇雨曦治好了身上那大片的燒傷。

蕭陸聲的看著雖然比當初蘇雨曦的嚴重,但是應該也能夠治好。

蘇妘款款地起身,走過去,手還沒碰到蕭陸聲的輪椅,就被男人抬手擋開。

蘇妘怔愣一瞬,連忙解釋:「王爺,妾身並無惡意,只是夜深了,王爺該歇息了。」

蕭陸聲沒有開口,只是目光灼灼地看著她。

那眼神太過熾熱,又過分凌厲,讓蘇妘心跳都不由得快了幾分。

她臉皮薄,容易臉紅,這會兒緊張,一張小臉便漲得通紅,在燭光下,顯得越發嬌俏。

「蘇家倒是捨得。」蕭陸聲冷冷地笑了一聲,沒讓蘇妘推輪椅,自己推著輪椅到了床邊,雙手在輪椅扶手上一拍,整個人凌空而起,他朝著空中打出一掌,身體便穩穩當當地落在了床上。

這一手,看得蘇妘目瞪口呆。

蕭陸聲根本就沒有廢掉!雖然雙腿殘疾了,但是一身功夫可沒丟啊!

他一直在裝?
펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기

리뷰

Sukanya Srimuang
Sukanya Srimuang
เห้อไม่น่าเข้ามาอ่านเลยไม่มีปมอะไรเลย
2026-06-25 21:40:38
0
0
Anděl K
Anděl K
แล้วนางเอก ออกมาจากจวนหลินได้ไง รวบรัดไปเยอะน่าจะกล่าวที่มาที่ไปสักหน่อย แต่จบแบบนี้ ดี เพราะไม่จำเป็นที่จะต้องลงเอยกับคนที่ร้ายกับตน แต่ยืนอยู่บนความควรเป็น
2025-06-20 01:24:17
2
1
MY1536
MY1536
จบดี แต่เหมือนหายไปช่วงหนึ่ง เลยงงๆ
2025-05-26 03:16:20
2
1
22 챕터
แต่งเข้าบ้านของตระกูลหลิน
"คุณหนูเจ้าคะใกล้จะถึงจวนคุณชายหลินเฟิ่งแล้ว คุณหนูตื่นเต้นหรือไหมเจ้าคะ" หยางหยางสาวใช้ข้างกายของเสี่ยวเอ๋อถามขึ้นด้วยความตื่นเต้นที่นายหญิงของตนเองจะได้เป็นภรรยาของคุณชายหลินเฟิ่งผู้โด่งดังเรื่องหน้าตาและวรยุทธ์มิมีผู้ใดกล้าเทียบเทียม"หยางหยางเจ้าพูดอันใดกันเจ้าก็รู้รึใช่รึว่าข้าเป็นเพียงตัวของของพี่เสี่ยวหลินเท่านั้น" เสี่ยวเอ๋อสตรีงามที่อยู่ในชุดแต่งงานเธอเองก็ตื่นเต้นไม่น้อยถึงหลินเฟิ่งจะเป็นคนรักของพี่สาว แต่ทว่าเสี่ยวเอ๋อนั้นก็แอบรักหลินเฟิ่งมาตั้งแต่น้อยเช่นกัน เธอทำได้เพียงแอบดูเวลาที่หลินเฟิ่งไปหาเสี่ยวหลินที่จวน“แต่ตอนนี้คุณหนูกำลังจะเป็นภรรยาของคุณชายเหตุใดต้องพูดแบบนั้นด้วยเจ้าค่ะในเมื่อคุณหนูเสี่ยวหลินไม่อยู่คุณหนูของหยางหยางใยต้องคิดมากด้วยเจ้าค่ะ” หยางหยางสงสารคุณหนูของเธอจับใจเธอรู้ว่าในใจของคุณหนูมีหลินเฟิ่งเต็มหัวใจเมื่อรถม้าของเสี่ยวเอ๋อมาถึงจวนของหลินเฟิ่งก็มีสาวใช้ในจวนออกมาต้อนรับอย่างสมฐานะหยางหยางจับมือของเสี่ยวเอ๋อเดินลงมากรถม้า ทันใดนั้นเองหลินเฟิ่งก็ปรากฎตัวขึ้นมารับภรรยาของเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส เขาไม่รู้เลยว่าหญิงที่อยู่ภายใต้ผ้าคุมหน้านี้มิใช่หญ
더 보기
สัญญาการอยู่ร่วมกัน
เสี่ยวเอ๋อตัวสั่นนั่งมองดูหลินเฟิ่งดื่มเหล้าด้วยความกลัว เธอไม่เคยเห็นหลินเฟิ่งมีอารมณ์แบบนี้มาก่อน เขาเป็นบุรุษที่แสนดีคอยเอาอกเอาใจพี่หญิงมาตลอด แต่ทว่าบัดนี้คุณชายท่านนี้ได้เปลี่ยนไปจนนางแทบไม่เคยรู้จักมาก่อน หลินเฟิ่งเริ่มเมาเขาเดินมาใกล้ๆตัวของเสี่ยวเอ๋อที่ถอยหลังหนีด้วยความสั่นกลัว เขาจับใบหน้าของนางให้สบตากับเขา“ข้าเกลียดเจ้า ตระกูลของเจ้าต้องได้รับหายะนะที่ปิดบังเรื่องนี้กับข้า เจ้าอย่าหวังเลยว่าจะได้อยู่ในจวนของข้าอย่างมีความสุข ถึงแม้ใบหน้าของเจ้าจะเหมือนเสี่ยวหลินสักเพียงใดก็อย่าหวังที่จะได้หัวใจของข้าไปเลย “ เสี่ยวเอ๋อนางรู้ว่านางเองไม่มีทางที่จะแทนพี่หญิงได้ นางทำใจมาแล้วแต่ทว่ามันก็เกิดความรู้สึกที่นางจะเก็บความเสียใจเอาไว้ได้ นางได้หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความเจ็บปวด“ข้าไม่คิดว่าจะมาแทนพี่เสี่ยวหลิน ข้ารู้ว่าท่านไม่เคยมีข้าอยู่ในสายตาแต่ข้าต้องทำเพื่อตระกูล”“ฮึ !! เจ้าอ้างแต่ตระกูลของเจ้าแล้วตระกูลของข้าเล่าที่ถูกหลอกลวงเจ้าจะรับผิดชอบการกระทำนี้เยี่ยงไร”เสี่ยวเอ๋อไม่มีคำแก้ตัวใดๆทำได้เพียงก้มหน้ารับชะตากรรมก่อนที่นางจะนึกได้ว่าในเมื่อการแต่งงานของนางกับคุณชายหลินเฟิ่งม
더 보기
พบองค์รัชทายาทโดยบังเอิญ
เมื่อเข้าเฝ้าและคำนับฮ่องเต้กับฮองเฮาเสร็จสิ้นหลินเฟิ่งต้องเข้าร่วมคุยราชการลับต่อจึงให้เสี่ยวเอ๋อเดินเล่นรอเขาอยู่ในวังเพื่อรอกลับจวนพร้อมกันเสี่ยวเอ๋อกับหยางหยางจึงมาเดินชมสวนในวังหลวงเพื่อฆ่าเวลารอ หยางหยางเมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าสร้อยของคุณหนู นางจึงพยายามทำให้คุณหนูอารมณ์ดีขึ้น"คุณหนูของหยางหยางทำไมท่านต้องทำหน้าอมทุกข์ตลอดเวลาด้วยเจ้าคะ หยางหยางอยากเห็นคุณหนูยิ้มออกมาเหมือนตอนที่อยู่บ้านเวลาที่คุณหนูยิ้มโลกทั้งใบช่างงดงามจริงๆนะเจ้าคะ""ข้าแค่เหนื่อยเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้าหรอกนะหยางหยาง"หยางหยางนางหันไปเห็นผีเสื้อที่บินดอมดมชื่นชมดอกไม้ภายในสวนอยู่นั้นนางจึงเรียกให้คณหนูให้ดูด้วยความตื่นเต้น"คุณหนูเจ้าคะ ผีเสื้อสวยๆทั้งนั้นเลยคุณหนูเห็นมั้ยเจ้าคะ เดี๋ยวหยางหยางจะจับมาให้คุณหนูดูนะเจ้าคะ" หยางหยางว่าแล้วนางก็วิ่งไล่จับผีเสื้อจนเสี่ยวเอ๋อหลุดหัวเราะออกมาเพราะความเป็นเด็กของหยางหยาง"อย่าวิ่งเร็วนักสิ หยางหยางเราอยู่ในวังหลวงเจ้าช่วยสำรวมกิริยาด้วย" เสี่ยวเอ๋อพูดไม่ทันขาดคำหยางหยางก็วิ่งชนเข้าอย่างจังเมื่อหยางหยางเห็นบุรุษตรงหน้าก็รู้ในทันทีว่าคุณชายท่านนี้ต้องเป็นผู้ที่มียศหรือส
더 보기
ไม่เข้าใจ
เมื่อเสี่ยวเอ๋อนางวิ่งกึ่งเดินรีบมาเพราะกลัวว่าคุณชายหลินเฟิ่งจะรอนาน ก็เป็นดั่งที่นางคิดไว้จริงๆเมื่อมาถึงเขาที่ยืนรอนางด้วยใบหน้าที่แสดงความไม่พึงพอใจที่นางทำให้เขาต้องรอนาน“ข้าบอกให้เจ้าเดินเล่นรอข้าอยู่แถวนี้ เจ้าไปที่ใดมารู้หรือไม่ว่าเจ้าทำให้ข้าเสียเวลาขนาดไหน”เสี่ยวเอ๋อที่ยังเดินมาไม่ถึงก็ต้องถูกคุณชายหลินเฟิ่งต่อว่า ต่อหน้าสาวใช้ตนเอง“ข้าขอโทษที่ให้ท่านรอนาน ข้าเกิดเรื่องนิดหน่อยเลย.....” ไม่ทันที่เสี่ยวเอ๋อจะพูดจบหลินเฟิ่งก็ได้ก้าวเท้าขึ้นรถม้าโดยไม่สนใจนาง เสี่ยวเอ๋อเองนางก็ไม่เข้าใจเวลานางทำอะไรทำไมถึงไม่ถูกใจเขาสักที นางรีบขึ้นรถม้าตามคุณชายไปเมื่อรถม้าเคลื่อนออกจากหน้าวังมุ่งตรงกลับจวนของหลินเฟิ่ง เขาไม่แม้แต่จะพูดกับนางสักคำแถมยังไม่มองนางด้วยซ้ำ เสี่ยวเอ๋ออึดอัดเมื่อต้องมานั่งอยู่กับเขาเพียงลำพัง นางจึงเปิดหน้าต่างดูวิวรอบๆเมือง เมื่อรถม้าเคลื่อนเข้ามาในป่าที่เป็นทางผ่านไปยังจวนของหลินเฟิ่ง จู่ๆล้อของรถม้าก็สะดุดกับก้อนหินขนาดใหญ่เข้าอย่างจัง ทำให้เกี้ยวโยกไปมา เสี่ยวเอ๋อที่ไม่ทันระวังตัวเพราะมองดูวิวทำให้ตัวของนางเอนเอียงตามความเคลื่อนไหวของเกี้ยวนั้น นางจึงตะโกนออ
더 보기
สตรีที่บกพร่อง
ฝูงนกที่บินไปมาอยู่บนท้องฟ้าแสงแดดสาดส่องลอดใบไม้มากระทบใบหน้าของเสี่ยวเอ๋อที่นั่งจิบชาอยู่ที่สวนหลังจวน“หยางหยางเจ้าว่าปานนี้ท่านพ่อกับท่านแม่ของข้าจะทำอันใดกันอยู่” “คุณหนูคิดถึงพวกท่านหรือเจ้าคะ”“ใช่ข้าคิดถึงท่านพ่อท่านแม่แล้วก็ท่านพี่ ถ้าท่านพี่ยังอยู่ปานนี้ท่านพี่คงมีความสุขดีสินะ”ไม่ทันที่หยางหยางจะได้ตอบสาวใช้คู่กายของแม่ของหลินเฟิ่งก็ได้มาตามนางให้เข้าไปพบ“คุณหนูเสี่ยวหลินเจ้าคะ ฮูหยินใหญ่ให้ตามท่านเข้าไปพบเจ้าค่ะ”“ท่านแม่นะหรือได้สิ “ นางมาอยู่ที่จวนแห่งนี้ก็นานมากแล้วนางได้เข้าพบท่านแม่สามีแค่เพียงครั้งเดียวก็ตอนแต่งเข้าจวน มีเหตุอันใดกันแม่สามีถึงตามนางเข้าไปพบ เมื่อนางเดินตามสาวใช้จนมาถึงจวนของฮูหยินใหญ่ที่กำลังนั่งจิบชาอยู่ “เสี่ยวหลินคำนับท่านแม่”“นั่งลงเถิด ฟ่างเมิ่งรินชาให้แม่นางเสี่ยวหลินสิ” นางหันไปสั่งสาวใช้ให้รินชาให้กับเสี่ยวเอ๋อ“ท่านแม่มีสิ่งใดถึงเรียกข้าเข้ามาพบหรือเจ้าคะ”“เจ้านี่ช่างรู้ใจข้าเสียจริง มาถึงก็ถามเลยดีเช่นกันข้าจะได้ไม่อ้อมค้อม”“อะไรหรือเจ้าคะ”“เจ้ามาอยู่ที่จวนที่ก็จะเข้าหนึ่งฤดูแล้ว เมื่อไหร่เจ้าจะมีบุตรชายให้แก่หลินเฟิ่งกัน” เสี่ยวเอ
더 보기
ไร้ความรู้สึก
แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อคุณชายหลินเฟิ่งนึกได้ว่าตนเองต้องถูกแม่นางเสี่ยวเอ๋อวางยาแน่นอนถึงทำให้เขามีกิเลศตันหาเขาก็นึกได้ทันทีต้องมีอะไรในชาที่เขาดื่มไปแน่ๆ“หึเจ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเจ้าหรือไง” เสี่ยวเอ๋อที่หลับตาลงนางคิดว่าจะถูกเขาประทับจูบลงที่ริมฝีปากของนาง ถึงกับต้องลืมตามาอย่างไว“ไม่นะเจ้าคะ ข้ามิได้คิดอะไรแบบนั้นเลยมีเพียงท่านที่อุ้มข้ามาที่เตียงเอง.”“แล้วในน้ำชานั้นเล่าข้าดื่มน้ำชาของเจ้ากับถึงต้องมีอารมณ์ เจ้าคิดจะวางยาข้าหรือไง เจ้านี่มันแพศยาจอมวางแผนยิ่งนัก ข้าก็คิดว่าเจ้าจะเป็นคนดีข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะทำเยี่ยงนี้กับข้า”หลินเฟิ่งลุกขึ้นและกำลังจะออกจากจวนไปเสี่ยวเอ๋อนางรู้ว่ามันเป็นแผนของหยางหยางถ้าเขารู้ว่าเป็นแผนของสาวใช้ นางต้องถูกโบยเป็นแน่“ใช่แล้วมันเป็นแผนของข้าเองเจ้าค่ะ ทำไมกันเจ้าคะข้าก็มีใบหน้าที่เหมือนพี่เสี่ยวหลิน เหตุใดข้าถึงแทนที่ท่านพี่ไม่ได้”“ไม่เจ้าไม่มีวันแทนที่ได้ และต่อจากนี้แม้จะเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าข้าก็จะไม่สนใจเจ้าอีกเลย เจ้าลืมเรื่องสัญญานั้นแล้วหรือไง” เสี่ยวเอ๋อนางรู้ดีนางก็ไม่ได้อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น "ข้ามิเคยลืม แต่ท่านแม่
더 보기
ข้าชื่อจางเหว่ย
"คุณหนูเจ้าคะ คุณหนู” หยางหยางวิ่งเข้ามาที่จวนด้วยความรีบร้อน “หยางหยางข้าเคยบอกเจ้าหรือไม่ว่าอย่าวิ่งไปมาในจวน “ เสี่ยวเอ๋อส่ายหัวไปมากับการกระทำของหยางหยางที่เฝ้าพรำสอนตลอดเวลา“ข้าขอโทษเจ้าคะเพราะความตื่นเต้นของข้า ข้าเลยเผลอไป “ หยางหยางนั่งลงกับพื้นทั้งพูดทั้งเหนื่อยหอบในเวลาเดียวกัน“ตื่นเต้นมีเรื่องอันใดกัน”“ข้าไปเดินเล่นซื้อขนมที่ตลาดมาให้คุณหนูข้าได้ยินมาว่าที่หมู่บ้านใกล้ๆเขาได้จัดงานเทศกาลกัน ท่านพาข้าไปเที่ยวบ้างได้มั้ยเจ้าคะ ตั้งแต่มาอยู่ที่จวนแห่งนี้ข้าไม่เคยออกไปเที่ยวเลย”“เจ้าก็รู้ว่าข้าไม่ชอบที่แออัดผู้คนเดินเบียดกันมากมาย.” เสี่ยวเอ๋อนางหยิบตำราขึ้นเตรียมจะมาอ่านก็ถูกหยางหยางแย่งไป“โธ่คุณหนูไม่สงสารหยางหยางคนนี้บ้างหรือเจ้าคะ ข้าก็อยากไปเดินเล่นเหมือนหญิงสาวคนอื่นบ้าง” นางพูดพร้อมทำท่าทางออดอ้อนเหมือนแมวน้อยที่กำลังอ้อนเจ้าของอยู่“งั้นเจ้าก็ไปเที่ยวเล่นกับสาวใช้ในจวนสิ.” เสี่ยวเอ๋อจึงหยิบตำรากลับคืนมาจากมือของหยางหยาง“ท่านก็รู้นี่เจ้าคะ ว่าคุณหนูอยู่ที่ใดข้าต้องอยู่ที่นั้นแล้วจะให้ข้าทิ้งคุณหนูไปได้อย่างไร" หยางหยางนางเศร้าทันทีและก้มหน้าลงเหมือนน้อยใจ เสี่ยวเอ
더 보기
หวงของ
แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าของจางเหว่ยที่ตอนนี้ใบหน้าเริ่มแดงจนถึงใบหู เสี่ยวเอ๋อรู้สึกถึงลมหายและเสียงหัวใจขององค์รัชทายาทเต้นแรงและดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อนางหันหน้าขึ้นไปมองก็เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของเขา หรือนางจะตาฟาดไป นางจึงรีบผลักตัวออกจากอกของเขา“ข้าต้องขอภอัยด้วยเจ้าคะ ข้าไม่ทันได้ระวังเลยเดินชนท่าน”เขารีบหันหน้าไปอีกฝั่งเพื่อปกปิดความรู้สึกของตนเองไว้“เป็นเพราะข้าที่หยุดอย่างกระทันหันทำให้แม่นางไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่ถือว่าเป็นความผิดของแม่นางแต่อย่างใด ไม่ต้องเก็บไปคิดมาก" "ขอบคุณในน้ำใจของคุณชายจางเหว่ย""ข้าคิดว่าเวลานี้เจ้าควรจะกลับจวนได้แล้ว น้ำค้างเริ่มลงเดี๋ยวร่างกายของเจ้าจะเจ็บป่วยเอาได้ นี่ก็ดึกมากแล้วเส้นทางก็เปลี่ยวสตรีเพียงสองนางกลับกันเองคงจะไม่ปลอดภัย เดี๋ยวข้ากับองครักษ์จะเดินไปส่งเจ้าที่จวนเอง" "ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ข้ากลับกันเองได้ข้าไม่อยากให้ท่านลำบาก" เสี่ยวเอ๋อรีบปฎิเสธทันทีแม้ว่านางเองก็กลัวเช่นกัน ใจคนยากแท้หยั่งถึงแต่นางก็ไม่อาจให้ผู้ที่สูงส่งอย่างองค์รัชทายาทไปส่งนางได้ "ข้าไม่ได้ขอเจ้า แต่เป็นคำสั่งเจ้าไม่รู้หรืออย่างไรว่าช่วงนี้มีโจรออกปล้นฆ่า
더 보기
ข้ามันก็แค่ตัวแทนของพี่สินะ
เสี่ยวเอ๋อเดินกลับมาที่ห้องของนางโดยมีหยางหยางเดินตามมาด้วย หลินเฟิ่งจึงเดินมาจับข้อแขนเล็กของนางให้หยุดเดินและหันมาคุยกับเขา"ข้าบอกให้เจ้าหยุดเดินแล้วหันมาพูดกับข้าเดี๋ยวนี้" เสี่ยวเอ๋อนางไม่อยากคุยกับเขาในตอนนี้ เพราะนางยังโกรธเรื่องที่เขาต่อว่านาง"ท่านมีเรื่องอันใดจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ ""เจ้าไปไหนทำไมถึงไม่แจ้งข้าหรือบอกกล่าวคนที่จวนนี่บ้าง""ท่านเคยบอกข้าว่าท่านจะไม่สนใจตัวข้า แล้วทำไมตอนนี้ท่านถึงมาถามเรื่องนี้เล่าเจ้าคะ ข้าเหนื่อยปล่อยข้าข้าจะไปพักผ่อน หยางหยางกลับห้อง" เมื่อหลินเฟิ่งได้ยินคำพูดของเสี่ยวเอ๋อเขาจึงต้องปล่อยมือนางไปโดยละอายแก่ใจ แถมยังต้องกลืนน้ำลายของตนเองอีกด้วย แม้วันนั้นเขาจะต่อว่านางก็จริง แต่ทว่าตอนนั้นเขายังไม่รู้เรื่องว่าแม่ของเขาต้องการให้นางท้องบุตรของเขา หลินเฟิ่งจึงปล่อยให้เสี่ยวเอ๋อกลับไปห้องพักพร้อมสาวใช้ เขาจะรอให้นางใจเย็นก่อนจะเข้ามาขอโทษนางอีกครั้ง"เจ้าค่ะ "หยางหยางรีบพาคุณหนูของนางเดินไปที่ห้อง หลินเฟิ่งทำได้แค่เพียงถอนหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนที่เข้าจะเดินไปที่ห้องของเขาเช่นกัน"เจ้าไปเอาเหล้าหมักมาให้ข้าที " หลินเฟิ่งก็ได้บอกบ่าวรับใช้ขอ
더 보기
สั่นกลัว
แววตาที่เจ็บปวดมองชายที่อยู่ตรงหน้าอย่างไร้ความรู้สึก หลินเฟิ่งปลดเสื้อของนางออกอย่างไร้ความปราณี เสี่ยวเอ๋อนอนสั่นเพราะไม่มีเรี่ยวแรงที่จะสู้ชายตรงหน้าได้ นางไม่คิดเลยว่าคนที่นางเคยคิดจะมอบรักให้จะมาทำกับนางเช่นนี้ แต่ไม่ทันที่หลินเฟิ่งจะทำอะไรนางต่อเหมือนเขาจะดื่มมากไปทำให้เขาเกิดอาการอาการมึนหัว เขานั่งลงข้างๆนางก่อนที่จะล้มตัวลงนอนสลบไป ดั่งสวรรค์จะรู้ถึงความไม่ยุติธรรมต่อนาง เสี่ยวเอ๋อทำอะไรไม่ถูก นางดีใจที่เขาไม่ทันได้ขืนใจนาง นางรีบจับเสื้อมาสวมใส่ก่อนที่จะไปจับตัวของหลินเฟิ่งเพื่อให้แน่ใจว่าเขาเมาหลับไปแล้วจริงๆ "คุณชายเฟิ่ง ท่านหลับไปจริงๆใช่หรือไม่" แม้นางจะดูว่าเขาหลับแต่นางก็ยังคงกลัวเขาอยู่ดี นางค่อยๆใช้นิ้วเขี่ยๆที่แขนของเขาแต่ร่างกายหลินเฟิ่งไม่ได้ตอบสนองต่อการแตะตัวของนาง เสี่ยวเอ๋อรีบลุกขึ้นจากเตียงและเดินไปที่ห้องพักของหยางหยางทั้งๆที่ยังสั่นอยู่ "หยางหยาง เปิดประตูให้ข้าที" เสี่ยวเอ๋อมาเคาะประตูห้องของหยางหยาง เมื่อนางได้ยินก็รีบมาเปิดประตูดูว่าคุณหนูของนางมาทำอะไรในเวลาเยี่ยงนี้"คุณหนู นี่มันก็ดึกมากแล้วคุณหนูมีอะไรให้หยางหยางรับใช้เจ้าคะถึงมาหาข้าที่ห้องเช่นนี
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status