ตอนที่ 9 สองแฝดแจ้งลางร้าย

ครอบครัวสกุลซูใช้เวลาครึ่งเช้ากับช่วงบ่ายทำผักดอง ปลา หมูหมักเกลือสมุนไพรรมควันและตากลมจนเสร็จ

คนท้องอย่างเยว่ชิงก็แข็งแรงดียิ่งนักด้วยดื่มกินน้ำและวัตถุดิบที่ใช้ธารน้ำจากมิติพิเศษดูแลตลอด

‘ท่านแม่ ท่านแม่ขอรับ อีกเดี๋ยวจะมีคนแปลกหน้ามาที่เรือน ระวังตัวด้วยนะขอรับ’ เสียงทักท้วงเตือนขึ้นจากเสี่ยวเหวินน้อย

‘ผู้ใดกันอาเหวิน’ เยว่ชิงถามบุตรชาย

‘เป็นชายจากเมืองหลวงที่ตามเข่นฆ่าท่านยายกับท่านแม่ก่อนหน้านี้เจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อตอบกลับมา เยว่ชิงมีสีหน้าท่าทางตกใจไม่น้อย

‘หรือเถ้าแก่จงโดนจับได้แล้วว่าลอบติดต่อกับพวกเรา’ เยว่ชิงคิดไปถึงเถ้าแก่จงเมิ่งจื่อคนสนิทผู้ภักดีต่อสกุลซู

‘ใช่ขอรับ คนเลวระแคะระคายถึงการมีอยู่ของพวกท่านแล้ว’ เสี่ยวเหวินตอบ

“อาเจ๋อ มานี่” เยว่ชิงเรียกอี้เจ๋อซึ่งเขาเดินตรงเข้ามาหานางทันที

“อาเจ๋อ อีกเดี๋ยวหากมีคนแปลกหน้ามาที่เรือนดูท่าทางไม่น่าไว้วางใจ เจ้าจำที่ข้าสอนได้ไหมว่าให้รับมืออย่างไร” เยว่ชิงเอ่ย อาเจ๋อทำทีนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนพยักหน้าให้นาง

“ลองทบทวนดูหน่อยสิ หากเขาถามว่าที่นี่เป็นเรือนผู้ใด เจ้าต้องตอบว่าอย่างไร?”

“เรือนสกุลนิ่ง”

“ดีมาก” เยว่ชิงชม นางสอนให้อาเจ๋อบอกเรื่องราวที่เคยเตรียมเอาไว้ก่อนหน้านี้ ซึ่งสกุลนิ่งมีอยู่ทั่วไปในเมืองต้าโจว

“หากถามว่าเจ้าอยู่กับผู้ใด ครอบครัวมีกี่คนล่ะ” เยว่ชิงถามต่อ

“ครอบครัวข้ามีสามคนพ่อแม่ลูก พ่อชื่อนิ่งอี้เสิ่น แม่ชื่อจู่เยี่ยน ข้าชื่อเส้าเทียน” อาเจ๋อตอบอย่างคล่องแคล่ว

“อาเจ๋อฉลาดมาก” เยว่ชิงชมอี้เจ๋อ ซึ่งเขายิ้มดีใจที่ได้รับคำชม โดยรายชื่อเหล่านี้เยว่ชิงได้เตี๊ยมกับคนในหมู่บ้านตงหยวนเอาไว้แล้ว

ก่อนหน้านี้เยว่ชิงบอกกับหัวหน้าหมู่บ้านตามความจริงว่าพวกนางถูกตามฆ่าหนีมาจากถิ่นอื่น เกรงว่าคนร้ายยังไม่วางใจคอยติดตามค้นหาพวกนางอยู่ เมื่อคนในหมู่บ้านรู้ก็พร้อมใจช่วยเหลือเป็นอย่างดี

“หากเขาถามเรื่องอื่นอีกล่ะ เจ้าต้องทำอย่างไร” เยว่ชิงทดสอบอี้เจ๋อต่อ

“รำคาญ รำคาญ..ข้าไม่คุยด้วยแล้ว ข้าจะไปฟ้องมือปราบมู่ญาติของเรา คนแปลกหน้าไปซะ ไปๆๆๆ” อาเจ๋อเอ่ยพร้อมทำท่าทีประกอบ

“ฉลาดมาก” เยว่ชิงนึกชื่นชมในสมองและความจำของอี้เจ๋อ

‘ถ้าเขาหายดีจะเพียบพร้อมเพียงใดกันนะ’ เยว่ชิงคิด

‘ท่านแม่ไปเตือนท่านย่าและหลบไปเสียก่อนเจ้าค่ะ’ หลินเอ๋อน้อยเอ่ยกับเยว่ชิง

‘เกือบลืมไปเลย ขอบใจลูกรัก’ เยว่ชิงกล่าวและเร่งไปบอกท่านแม่ของนางทันที ซึ่งเยว่ชิงเคยบอกกับซูฮูหยินเอาไว้ว่าเมื่อนางตั้งครรภ์ก็มักมีลางบอกเหตุคอยแจ้งเตือนเรื่องดีร้ายตลอดและครั้งนี้เป็นลางร้าย

เยว่ชิงให้อาเจ๋อไปคอยเฝ้าอยู่หน้าเรือน ส่วนตัวนางรีบกลับเข้ามาหาซูฮูหยินซึ่งกำลังเตรียมมื้อเย็นอยู่ในครัว

“อะไรนะ ลางสังหรณ์ของเจ้าแจ้งว่าจะมีคนเลวกำลังจะมาที่นี่งั้นเหรอ” ซูฮูหยินเอ่ยน้ำเสียงตระหนก เพราะเยว่ชิงมีลางสังหรณ์ดีร้ายถูกต้องแม่นยำเสมอ

‘อย่างเมื่อสามเดือนก่อน พวกนางสองแม่ลูกและอาเจ๋อกำลังจะเดินข้ามสะพานไม้ไปยังพื้นที่ป่าตรงเนินเขาเพื่อเก็บสมุนไพร แต่จู่ๆเยว่ชิงก็เอ่ยว่าอย่าข้ามสะพานให้เดินอ้อมไปจะดีกว่า

นางเชื่อและทำตามคำกล่าวของบุตรสาว พอกลับออกมาจากในป่าก็พบว่ามีผู้คนกำลังช่วยกันซ่อมแซมสะพานไม้อยู่เนื่องจากมันผุพังและอาจทำให้เกิดอันตรายได้ ทำเอานางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ไม่ได้เดินข้ามสะพานนั้นไป’

“ชิงเอ๋อ เช่นนั้นเราจะทำอย่างไรกันดีล่ะ” ซูฮูหยินถามบุตรี

“เราหลบซ่อนตัวที่ห้องลับข้างลานหน้าบ้านคอยดูลาดเลาและคนที่มาเยือนดูก่อนเถอะเจ้าค่ะว่าเป็นผู้ใดกันแน่” เยว่ชิงตอบมารดา

นางเคยให้อาเจ๋อสร้างห้องลับไม่กว้างใหญ่นัก จากนั้นก็เอากองฟางมาโปะทับไว้โดยรอบมีทางเชื่อมต่อติดกับตัวบ้าน สามารถเข้าไปซุ่มแอบดูแขกไม่ได้รับเชิญด้านในโดยไม่เป็นที่ผิดสังเกต