ตอนที่ 5

          ความโกรธแค้นที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้ซันแทบไม่ฟังอะไร เขามั่นใจว่าเด็กหนุ่มตรงหน้าคือคนเดียวกับคนเมื่อคืนอย่างแน่นอน แต่ในขณะที่เขากำลังจะอ้าปากตวาดออกไปอีกรอบ จมูกของเขาก็ได้รับรู้ถึงกลิ่นอะไรบางอย่าง

          มันเป็นกลิ่นจางๆ ที่ลอยออกมาจากตัวของลูน กลิ่นที่แตกต่างจากคนเมื่อคืนที่เขาเจอโดยสิ้นเชิง 

          เมื่อคืนนี้กลิ่นกายของอีกฝ่ายคือกลิ่นควันไม้หอมผสมอายฝนที่เย้ายวนและทรงพลังจนสั่นคลอนสัญชาตญาณขอ งอัลฟ่าพิเศษอย่างเขาได้ 

          แต่ตอนนี้กลิ่นที่เขาได้สัมผัสกลับเป็นกลิ่นหอมสะอาด บริสุทธิ์ และอ่อนโยนเหมือนกลิ่นแป้งเด็ก ความแตกต่างของกลิ่นทำให้ซันต้องชะงักไปชั่วขณะ ความมั่นใจที่เคยมีเริ่มสั่นคลอน หรือว่าเขาจะจำคนผิด

          จังหวะนั้นเองที่ท็อปกับเคนรีบวิ่งเข้ามาสมทบ 

          “ไอ้ซัน! มึงทำเหี้ยอะไรของมึงวะ!” 

          ท็อปสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบเข้าไปจับแขนซันแล้วดึงออกจากลูน 

          “ไปหาเรื่องน้องมันทำไม!” 

          “ใจเย็นๆ เพื่อน น้องมันกลัวจนตัวสั่นหมดแล้ว” 

          เคนพูดเสริม พลางส่งสายตาขอโทษไปให้ลูนกับริวที่ยืนหน้าซีดอยู่ 

          “แต่กู...” 

          ซันกำลังจะเถียง แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตาของลูน เขาก็พลันพูดไม่ออก ความรู้สึกผิดแล่นเข้ามาในใจอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าเด็กคนนี้จะเป็นคนเดียวกับเมื่อคืนหรือไม่ แต่การที่เขามาอาละวาดใส่แบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้อง 

          “ไปสงบสติอารมณ์ก่อนไป!” 

          ท็อปพูดเสียงเข้ม ก่อนจะลากตัวซันกลับไปยังกลุ่มของรุ่นพี่ปีสอง ทิ้งให้ลูนยืนตัวสั่นอยู่กับริว 

          “ลูน! เป็นอะไรรึเปล่า!?” 

          ริวรีบเข้าไปประคองเพื่อนทันที 

          “ไอ้พี่บ้านั่นเป็นใครกันวะ อยู่ๆ ก็มาหาเรื่อง” 

          “เรา...เราไม่รู้” 

          ลูนตอบเสียงสั่น เขายังคงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่หาย 

          “เราไม่เคยเจอเขามาก่อนจริงๆ นะ” 

          “แม่งเอ๊ย! คนอะไรอย่างกับหมาบ้า” 

          ริวบ่นอุบ 

          “ช่างมันเถอะนะ ไม่ต้องไปสนใจมันหรอก เราไปจับฉลากกันต่อดีกว่า” 

          ริวพยายามปลอบใจเพื่อนก่อนจะพาลูนเดินกลับเข้าแถว ในขณะที่กิจกรรมดำเนินต่อไป แต่สายตาของซันกลับจับจ้องอยู่ที่ลูนไม่วางตา ความสับสนตีกันอยู่ในหัว…

       

ถ้าเด็กคนนี้ไม่ใช่ แล้วใครคือคนที่อยู่กับเขาเมื่อคืน? 

          ไม่นานนักก็ถึงคิวของลูน เขาล้วงมือลงไปในโหลแก้วด้วยใจที่ยังเต้นไม่เป็นส่ำ ก่อนจะหยิบฉลากแผ่นเล็กๆ ขึ้นมาคลี่ออกดู 

          “น้องคนต่อไป ได้เบอร์อะไรครับ!” 

          เสียงของนิวตะโกนถาม ลูนกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ก่อนจะตอบกลับไปด้วยเสียงที่ยังสั่นเล็กน้อย 

          “เบอร์...19 ครับ” 

          สิ้นเสียงของลูน บรรยากาศรอบๆ พลันเงียบลงไปชั่วขณะ เพื่อนๆ ปีสองของซันต่างหันไปมองหน้าเขาเป็นตาเดียว ซันเองก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อ... เบอร์ 19... นั่นมันเลขรหัสของเขา 

          “เบอร์ 19! พี่รหัสเบอร์ 19 แสดงตัวด้วยครับ!” 

          นิวยังคงทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ส่วนท็อปกับเคนก็กระทุ้งศอกใส่ซันเป็นการใหญ่ 

          “มึงนั่นแหละ! ไปดิ!” 

          ซันกลืนไม่เข้าคายไม่ออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องมันจะกลายเป็นแบบนี้ 

        

‘นี่มันพรหมลิขิตหรือเวรกรรมกันแน่วะ!’ 

          แต่ในเมื่อสถานการณ์บังคับ เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลุกขึ้นยืนแล้วเดินฝ่าสายตาอยากรู้อยากเห็นของทุกคนตรงไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่ยืนหน้าซีดเผือดอยู่ 

          ลูนเองก็แทบจะหยุดหายใจเมื่อเห็นว่าพี่รหัสของตัวเองคือคนที่เพิ่งเข้ามากระชากแขนเขาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ชะตาเล่นตลกเกินไปแล้ว

          ซันเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าลูน บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองเต็มไปด้วยความอึดอัดจนคนรอบข้างสัมผัสได้ 

          “กู...ชื่อซัน เป็นพี่รหัสของมึง” 

          เขาพูดออกมาเสียงเรียบ และพยายามข่มความรู้สึกที่หลากหลาย ของตัวเองเอาไว้ 

          “คะ...ครับ” 

          ลูนตอบรับในลำคออย่างหวาดๆ ไม่กล้าสบตาอีกฝ่ายตรงๆ หลังจากเหตุการณ์จับพี่รหัสอันน่ากระอักกระอ่วนจบลง กิจกรรมรับน้องก็ดำเนินต่อไปจนถึงช่วงค่ำ 

          แต่ตลอดทั้งกิจกรรม ลูนพยายามหลีกเลี่ยงที่จะอยู่ใกล้ซันให้ได้มากที่สุด โดยมีริวคอยเป็นกันชนให้ตลอด เมื่อกิจกรรมทุกอย่างสิ้นสุดลงและนักศึกษาเริ่มทยอยกันกลับบ้าน ซันก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหาลูนที่กำลังเก็บของอยู่กับริว 

          “เดี๋ยว...” 

          เมื่อรุ่นน้องทั้งสองได้ยินเสียงเรียกรั้งเอาไว้ ลูนกับริวก็หันมามองอย่างระแวง 

ซันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม 

          “เรื่องเมื่อกี้นี้...กูขอโทษ” 

          คำขอโทษที่ไม่คาดคิดทำให้ทั้งลูนและริวประหลาดใจ 

          “กู...คงจำคนผิดไปหน่อย” 

          ซันพูดต่อ พลางเสมองไปทางอื่นอย่างเก้อๆ 

          “พอดีคนที่กูตามหามันหน้าตาคล้ายๆ มึง กูเลยเข้าใจผิดไป ต้องขอโทษจริงๆ ที่ทำให้ตกใจ” 

          เขาเลือกที่จะโกหกออกไปแบบนั้น เพราะมันเป็นทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ เขาไม่อาจอธิบายเรื่องอีนิกม่าหรือเรื่องเมื่อคืนให้ใครฟังได้ ลูนมองหน้าซันอย่างชั่งใจ แม้ว่าเขาจะยังรู้สึกกลัวและไม่ไว้ใจอีกฝ่ายอยู่ แต่แววตาที่แสดงความรู้สึกผิดอย่างจริงใจนั้นก็ทำให้ใจของเขาอ่อนลง 

          “...ไม่เป็นไร” 

          ลูนตอบกลับไปเบาๆ 

          “ผมไม่ถือสาหรอก” 

          “ขอบใจ” 

          ซันพยักหน้ารับ 

          “ในฐานะพี่รหัส ถ้ามีอะไรให้ช่วยก็บอกได้นะ” 

          “เออ...ครับ” 

          หลังจากพูดจบ ซันก็หมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้ลูนยืนอยู่กับความรู้สึกสับสนระคนระแวง แม้ว่าอีกฝ่ายจะขอโทษแล้ว แต่เหตุการณ์ในวันนี้ก็ทำให้เขารู้สึกว่ารุ่นพี่ที่ชื่อซันคนนี้ เป็นคนที่อันตรายและไม่น่าเข้าใกล้เลยแม้แต่น้อย