เข้าสู่ระบบ“ขอรับนายน้อยชิงหลง ว่าแต่เมื่อไหร่น้องชายของท่านจะออกมาล่ะขอรับ”“เดี๋ยวบ่าวไพร่คงเอาออกมานั้นล่ะ รอไปก่อน”“ขอรับ ข้ารอได้”หลังจากหย่าศึกระหว่างคนกับงูลงได้ไม่นานประตูห้องที่ปิดสนิทก็เปิดออกมาพร้อมกับท่านพ่อและสาวใช้สองคน ในอ้อมแขนของแต่ละคนมีทารกน้อยอยู่ ชิงหลงไม่รอช้ารีบรับน้องชายจากสาวใช้มาอุ้
“อุแว๊ แง๊”“ลูกชายเจ้าค่ะเป็นคุณชายน้อย” สาวใช้โผล่หน้าออกมาบอกคนที่รออยู่ด้านนอกของห้องเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าเห็นสีหน้าผิดหวัง ของลูกชายและพ่อตาอย่างตาเฒ่าหวังผู้ที่คาดหวังจะได้ลูกสาวหลานสาวผิดหวังนางจึงหัวเราะออกมาเสียงดังพลันเสียงในห้องยังคงดังออกมาเป็นระยะๆ“เบ่งเจ้าค่ะเบ่ง นายหญิงยังมีอีกเจ้าค่ะ”
นับจากวันที่เนี่ยหลิงถูกท่านพ่อและสามีขอให้นางมีบุตรเพิ่มเวลาผ่านมาแล้วแปดเดือนและเป็นแปดเดือนที่หนักหนาสาหัสมากสำหรับนางตอนนี้นางตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว หลังจากที่นางบอกว่าจะยอมมีลูกเพิ่มเวลาผ่านไปเพียงหนึ่งเดือนนางก็ตั้งครรภ์สมใจบิดาเช่นตาเฒ่าหวังและบุตรเขยอย่างหยางหลง ยังมีอีกหนึ่งคนที่ดีใจมากเ
เมื่อได้รับสัญญาณอดีตรัชทายาทนำกำลังทหารที่พระองค์มีบุกเข้าวังหลวงไปทันทีจะเรียกว่าบุกก็ไม่ได้เพราะตอนนี้ผู้คนต่างหลับใหลกันหมด พระองค์จึงสั่งให้จับทหารรักษาวังมัดรวมกันเอาไว้รวมถึงองครักษ์เงาที่ตอนนี้หลับใหลอยู่ตามต้นไม้และตกลงมาบนพื้นจับมัดทั้งหมดเอาไว้ ส่วนพระองค์จะไปนั่งรอที่ท้องพระโรงเหลืออีกไ
วังหลวงอาณาจักรหมื่นสายหมอกห้องทรงพระอักษร ตอนนี้องค์เจ้ากำลังปรึกษาหารือกันเคร่งเครียดกับแม่ทัพกัวเรื่องศึกภายในของอาณาจักรพันศิลาและแผนการยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือต้องทำอย่างรัดกุมจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าอาณาจักรหมื่นสายหมอกให้การช่วยเหลืออดีตรัชทายาทช่วงชิงบัลลังก์“แม่ทัพกัวทางนั้นเรียบร้อยดีหรือไม่”“
พี่ใหญ่พี่รอง น้องสาวมีนี่มาฝากพวกท่านอย่าน้อยใจไปเลยนะเจ้าคะ" เยี่ยหงนำมีดสั้นมาให้พี่ชายทั้งสองที่ไม่รู้นางไปซื้อมาตั้งแต่ตอนไหน“ยังคงเป็นน้องสาวที่ยังรักพี่ใหญ่กับพี่รองเสมอ” เนี่ยฟงเดินมาอุ้มน้องสาวไปนั่งตัก“เอาล่ะๆพอแล้วฟงเอ๋อร์จะแกล้งน้องทำไมเห็นไหมน้องเสียใจหมดแล้ว” เนี่ยหลิงปรามบุตรชาย“โถ
“ท่านพ่อ ท่านพ่อขอรับ รีบๆซื้อของไปฝากท่านแม่เร็วๆเข้า ข้าอยากกลับบ้านแล้ว ข้าคิดถึงท่านแม่” ไท่ซานเนี่ยฟงถึงกับหน้าเหวอเมื่อจู่ๆน้องชายก็มาเรียกเขาว่าท่านพ่อ ส่วนผู้ติดตามกลั้นขำจนไหล่สั่นไปหมด คุณชายห้าและคุณชายหก ต้องได้รับมอบหมายภารกิจมาจากคุณหนูสี่แน่ๆ และเรื่องความหวงท่านพ่อและพี่ชายนั้นไม่เก
หลังจากวันนั้นที่หนิงซุนเหอมาขอพบและอโทษกับเรื่องในอดีตสิ่งต่างๆที่ติดค้างในใจของนายท่านผู้เฒ่าหนิงก็ได้รับการปลดปล่อยเสียทีต่อไปนี้ไม่มีอะไรที่ติดค้างในใจอีก หลายปีมานี้ถึงจะบอกว่าไม่โกรธเลยก็อาจจะพูดไม่ได้เต็มปากในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้ก็ดีแล้วต่อไปนี้ต่างคนก็ต่างใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ดีเท่านั้
หานตงกับหมิงเทียนพาหลานๆมารอรับสหายของพี่ชายที่เมืองสายรุ้ง รอไม่นานสหายทั้งสองก็ควบม้ามาถึง ทุกคนต่างทักทายกันด้วยความยินดี“สวัสดี หานตง หมิงเทียนด้วยนะ ไม่เจอกันเสียหลายปีพวกเจ้าสบายดีหรือไม่”“สวัสดีขอรับพี่กัวเฟย พี่ต้าเหลียน พวกข้าสบายดี”“สวัสดีท่านลุงทั้งสองขอรับ”“โอ้ หลานๆข้ามารับด้วยหรือส
หลังจากจบงานเลี้ยงต้อนรับเวลาผ่านมาแล้วเกือบเดือน หยางหลงที่อาการดีขึ้นมาแล้วแต่ยังไม่สามารถเข้าใกล้ภรรยาได้สหายทั้งสองของเขายังปักหลักอยู่ที่หมู่บ้านป่าหมอก ทั้งสองคนเรียนรู้การเพาะปลูกและเข้าป่าล่าสัตว์อยู่เนืองๆ อากาศที่หมู่บ้านป่าหมอกบริสุทธิ์กว่าในเมืองหลวง ตอนนี้เริ่มมีคนย้ายมาอยู่ที่เมืองสายร







