4.1 หมาติดพิษสุนัขบ้า🐺

4.1

ตอนที่ 4

หมาติดพิษสุนัขบ้า

หญิงสาวคิดว่าเท้าของเธอไวแล้วแต่มือของอีกคนไวกว่า ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าออกไปก็ถูกมือใหญ่กระชากแขนไว้เสียแล้ว ร่างทั้งร่างของหญิงสาวเซปะทะแผ่นอกแกร่งดังศิลาภายใต้ชุดนักแข่งตัวหนา หน้าเรียวเล็กของเธอจุ่มลงไปในนั้น ในไม่ช้าดวงตาของเธอก็เบิกโพลง…

ระพีพัฒน์เหมือนหมาติดพิษสุนัขบ้า เขาฉวยโอกาสจังหวะที่ลลิตากำลังตื่นตระหนกกับความเบียดแน่นของแผ่นอกของเขา…ใช้มือทั้งสองข้างล็อกใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอไว้ แล้วตะโบมจูบเธออย่างดูดดื่มหิวกระหายราวกับอดอยากปากแห้งมานาน…

แต่ไม่ใช่! เขาเถียงตัวเองสุดใจว่าไม่ได้ปรารถนาริมฝีปากแดงฉ่ำระเรื่อของเด็กกะโปโลนี่เลยแม้แต่น้อย ไม่ได้ติดอกติดใจสัมผัสนุ่มละมุนชวนฝันของกลีบปากอิ่มของเธอตั้งแต่จูบแรกที่เขายัดเยียดให้เธอเลยแม้แต่นิดเดียว

“อื้อ! ไอ้อี้เอน! ไอ้อ๋าอ้า!” (ไอ้พี่เรน! ไอ้หมาบ้า!)

เนื่องจากมือของริต้าไม่ได้ถูกพันธนาการไว้เหมือนตอนโดนบังคับจูบครั้งแรกบนโซฟาเบด เธอจึงรัวกำปั้นใส่ตัว ‘ไอ้หมาบ้า’ ใหญ่เลย แต่หมัดของริต้าจิ๋วเดียว ‘หมาตัวโต’ จึงคิดว่ามันเหมือนหมัดแมวเสียมากกว่า…เหมือนแมวเด็กกำลังฝนเล็บบนตัวเขา

เรนขยี้จูบน้องกลางสนามแข่ง…ท่ามกลางทีมงานนับร้อย…และต่อหน้าต่อตาบรรดาลูกค้าผู้เข้ามาพักผ่อนหย่อนใจอีกไม่รู้กี่ร้อยชีวิต สายตาทุกคู่จับจ้องเจ้าของสนามในชุดซ้อมแข่งสุดเท่กับหญิงสาวที่แต่งตัวจืดชืด

บ้างก็ยิ้มเขิน เปรียบเทียบว่าอย่างกับฉากโรแมนติกในภาพยนตร์ที่พระเอกจูบนางเอกโชว์กลางสนามแข่งรถโดยมีผู้ชมเป็นสักขีพยานอย่างนั้นแน่ะ…บ้างก็แบะปากมองบน คัฟเวอร์เป็นนางร้ายเกรดล่างเพราะเจ้าของสนามเองก็ป็อบปูลาร์ไม่เบา สาวน้อยสาวใหญ่หมายตา เร่ขายขนมจีบกันเพียบ! จ้องจะเสียบแทนเจ้าเอยกันทั้งนั้น…แต่ที่พวกหล่อนสงสัยและจะกลายเป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์เร็ว ๆ นี้คือเด็กที่เรนจูบจนเข่าอ่อนเป็นใคร!

“อะ! โอ๊ย! ยัยเด็กแสบ! เจ็บนะเว่ย!”

เจ้าของปากกระจับถูกเด็กแสบงับปากเข้าให้ พอใช้นิ้วเกลี่ยริมฝีปากเบา ๆ จากซ้ายไปขวาก็พบว่าเลือดออกซิบบริเวณที่โดนกัด เขาช้อนตามองเด็กแสบอย่างคาดโทษ…

ริต้ายังไม่ตอบโต้สักคำทว่าจากแววตารักแสนรักวินาทีนี้เข้าขั้นเกลียดไปทุกที ๆ ยิ่งโดนจูบโชว์ท่ามกลางผู้คนนับพันก็อายจนอยากแทรกแผ่นดินหนี! หญิงสาวรวบรวมสติ หันหลังแล้ววิ่งหนีหมาติดพิษสุนัขบ้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้!

‘หมับ!’

แต่ก็เร็วไม่เท่าเขาอีกแล้ว! คนขายาววิ่งไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวเด็กแสบ เขากอดเธอไว้จากด้านหลัง อ้อมกอดเผด็จการแน่นเหมือนโดนเชือกรัด

“ขาสั้นนิดเดียว คิดว่าจะวิ่งหนีฉันพ้นเหรอยัยตัวแสบ”

“ปล่อยนะไอ้พี่เรนบ้า! คนมองเต็มแล้ว~”

ขืนตัวออกจากอ้อมกอดเผด็จการแต่ก็ไม่สำเร็จ

“หึ คนเยอะแยะ ไม่เห็นต้องอายเลย จูบโชว์กลางสนามก็ทำมาแล้ว…ให้ทำอย่างอื่นด้วยยังได้เล้ย!”

“หยาบคายอีกแล้ว! ปล่อยนะริต้าจะกลับบ้าน!”

“ไม่!” ลลิตาไม่ใช่คนโกรธหรือขึ้นเสียงใส่ใครง่าย ๆ…เมื่อระพีพัฒน์เห็นว่ายั่วโมโหน้องสำเร็จก็ได้ใจใหญ่…เผลอยิ้มเบา ๆ เอ็นดูสีหน้าบูดบึ้งและน้ำเสียงชิงชังของน้องอีกแล้ว วันนี้เขาเผลอยิ้มบ่อยจนลูกน้องคนสนิทหลายคนจับสังเกตได้ เห็นชัดว่าเจ้านายยิ้มเยอะที่สุดในรอบหลายปี เห็นทีคงได้ตัดชุดไปร่วมงานแต่งเร็ว ๆ นี้

“ไม่ปล่อยใช่ไหม…ได้…”

‘ตื้บ!’

“โอ๊ย! ยัยเด็กบ้า! ทำงานเป็นหมอนวดหรือไงเนี่ย เหยียบเท้าฉันอยู่ได้”

“สมน้ำหน้า! ถ้าไม่อยากเจ็บตัวอีกก็ปล่อยริต้าสิ!”

“หึ คิดว่าฉันจะปล่อยให้เธอเอาเรื่องวันนี้ไปฟ้องเจ๊รตีง่าย ๆ เหรอ ฝันไปเถอะ ไหน ๆ แม่ฉันก็ต้องรู้เรื่องวันนี้อยู่แล้ว สู้แกล้งเธอให้สะใจไปเลยดีกว่า…มานี่!”

‘วืด!’

“ว้าย! พี่เรนปล่อยริต้าลงนะ!” ร่างเล็กถูกอุ้มในท่าเจ้าหญิง ใบหน้าของหญิงสาวถอดสีหลังรู้ชะตากรรมว่าต้องถูกจับยัดเข้าไปในรถแข่งแน่แท้…ริต้ากลัวความเร็ว นี่คือหนึ่งในจุดอ่อนที่เธอไม่ต้องการให้ใครรู้ เธอเป็นแบบนี้แต่เล็กจนโต เจ็บก็ไม่บอกว่าเจ็บ กลัวก็ไม่บอกว่ากลัว

คนตัวโตไม่สน เขาอุ้มเด็กที่พยศไม่เลิกกลับไปยังจุดปล่อยรถ แล้วยัดน้องเข้าไปใน Venom GT คู่ใจ…เจ้านี่คือไฮเปอร์คาร์คันที่เขาหวงที่สุด ไม่อนุญาตให้ใครหน้าไหนขึ้นไปทั้งนั้นแม้แต่คนในบ้านก็ไม่มีสิทธิ์…

“เดี๋ยวสิครับพี่ชาย”

เสียงหล่อบาดใจของผู้มาใหม่พร้อมเสียงฮือฮาของผู้คนบนอัฒจันทร์ดังมาแต่ไกล เรียกความสนใจจากเจ้าของสนามได้มากทีเดียว

“ใครจุดธูปเรียกมาไม่ทราบ” เจ้าของสนามถามชายหนุ่มเชิงหาเรื่อง หนุ่มหล่อใสวัย 23 นามว่า ‘อติรุจ’ เป็น ‘น้องชายต่างแม่’ ของระพีพัฒน์

ระพีพัฒน์มีอคติต่อน้องชายต่างแม่และเมียรองของคุณพ่ออยู่มาก แววตาที่เขาใช้มองอติรุจจึงมีแต่ความชิงชัง ไม่เคยมองหรือปฏิบัติต่อน้องชายด้วยท่าทีเป็นมิตรเลยสักครั้ง

เป็นที่รู้กันทั่วกรุงเทพมหานครและปริมณฑลว่าบ้านประดิพัทธ์มีลูกชายสุดหล่อ พ่อรวย พรั่งพร้อมด้วยความสามารถและการศึกษา ทว่านิสัยต่างกันราวผู้ดีกับคนเถื่อน…

คนน้องรู้กาลเทศะ วัยเพียง 23 ปี แต่วุฒิภาวะโตเกินวัยรุจเป็นสุภาพชน ให้เกียรติสิ่งมีชีวิตทุกชนิดบนโลก เขาเป็นผู้ชายอารมณ์ดี หากกล่าวว่าคารมเป็นต่อรูปหล่อเป็นรอง รุจก็เข้าเค้าทุกข้อ ใครต่อใครจึงอยากเข้าหาเพราะอยู่ใกล้แล้วมีความสุข

แถมอติรุจยังพูดจามีเสน่ห์น่าฟัง ที่สำคัญคือถนอมน้ำใจคนฟัง ทุกครั้งยามสนทนาหรือสบหน้าผู้อื่นชายหนุ่มมักมีรอยยิ้มพิมพ์ใจติดตาติดปากมาฝากอยู่เป็นนิตย์

ส่วนคนพี่…รายนี้ตรงข้ามน้องทุกประการ คำพูดคำจาหมาไม่รับประทานของระพีพัฒน์บาดใจคนฟังจนเกิดแผลมานักต่อนักแล้ว…รวมถึงใครบางคนในไฮเปอร์คาร์สีเงินตรงนี้ด้วย

“อยู่ต่อหน้าสาวทั้งที พูดกับน้องดี ๆ หน่อยสิพี่ชาย”

เรนไม่ชอบแบบไหนรุจทำแบบนั้น ชายหนุ่มยิ้มกวนบาทาพี่ชาย แต่แล้วรอยยิ้มกวน ๆ ก็แปรเปลี่ยนเป็นหวานจ๋อยเมื่อรุจ หันไปเจอหญิงสาวน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับเขาบนรถคู่ใจของพี่ชาย…ว้า~ ชอบตั้งแต่แรกเห็นมันเป็นอย่างนี้เองสินะ

เห็นท่าทีเป็นมิตรริต้าก็ยิ้มตอบชายผู้ซึ่งมีดวงตาคล้ายจิ้งจอกตามมารยาท รุจกับริต้ายิ้มทักทายกัน…เป็นเหตุให้เรนหงุดหงิดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

“ฉันไม่จำเป็นต้องพูดดีกับนาย หลบไปฉันจะซ้อม”