บทที่ 4

เสียงพูดคุยดังครึกครื้นไปทั่วโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ กลิ่นอาหารและกาแฟคั่วบดในช่วงพักกลางวันลอยอวลชวนน้ำลายสอ พาให้นักศึกษาหลายร้อยชีวิตเดินสวนกันขวักไขว่จนแทบไม่มีโต๊ะว่าง

แต่ทว่ามีอยู่โต๊ะหนึ่ง ที่ไม่ว่าใครเดินผ่านก็อดเหลือบมองไม่ได้...

โต๊ะยาวริมกระจกฝั่งตะวันตก ที่ครอบครองโดยแก๊งระดับGod สี่หนุ่มวิศวะโยธาที่ขึ้นชื่อเรื่องหน้าตา ฐานะ และความเจ้าชู้ชนิดไม่มีใครกล้าปฏิเสธ เพียงแค่นั่งเฉย ๆ พวกเขาก็กลายเป็นจุดสนใจของทั้งโรงอาหาร

“เหนือคะ ชิมหน่อยสิ”

เสียงหวานดังขึ้นจากหญิงสาวหน้าตาสะสวย ในชุดนักศึกษารัดรูปอวดทรวดทรงสุดฮอต แพรวดาวคณะนิเทศศาสตร์ เจ้าของผิวขาวละเอียดและรอยยิ้มหวานหยด นั่งเบียดแขนเหนือฟ้าพลางยื่นเค้กส้มของโปรดเธอจ่อปากเขา

“กูไม่ชอบของหวาน” เหนือฟ้าเหลือบมองเพียงแวบเดียว ก่อนตอบสั้น ๆ

“อร่อยมากเลยนะ แพรวอุตส่าห์ไปต่อแถวซื้อมาเชียว” ใบหน้าสวยไม่ยอมแพ้

“อืม”

“...”

เสียงทุ้มตอบสั้น ๆ ราวกับปัดรำคาญ ทำเอาแพรวเม้มริมฝีปากนิด ๆ ถึงชายหนุ่มจะไม่ได้ผลักไส แต่ก็ไม่ได้สนใจเธอมากนัก

“เหนือคะ ทำไมเมื่อคืนไม่มาหาแพรวล่ะคะ หรือว่าแอบไปหาผู้หญิงที่ไหนกันแน่” แพรวเอ่ยด้วยสำเสียงเต็มไปด้วยความหึงหวง

“กูจะไปหรือไม่ไปก็เรื่องของกู”

“ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ! หรือว่าเหนือไปอยู่กับผู้หญิงคนอื่นจริง ๆ ใช่ไหม มันเป็นใคร!”

“น่ารำคาญฉิบหาย จะถามอะไรนักหนาวะ” ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด

“แพรวอยากรู้เลยต้องถามไง ว่าเมื่อคืนเหนือไปนอนกกอีไหนมากันแน่! เหนือเป็นของแพรวนะ!”

“กูไปเป็นของมึงตั้งแต่เมื่อไหร่”

“แต่พวกเรา---”

“จำสถานะตัวเองไว้ด้วย กูกับมึงเป็นแค่คู่นอนกันเท่านั้น และกูก็ยังไม่มีพันธะอะไรกับใคร ถ้ายังอยากใช้เงินกูอยู่ก็เงียบปากไปซะ น่ารำคาญฉิบหาย”

“…”

เรื่องนั้นแพรวล้วนรู้ดีกว่าใคร แม้ว่าเหนือฟ้าจะเย็นชาหรือใจร้ายเพียงใด แต่เพราะข้อตกลงที่พวกเขาตกลงกันไว้อย่างเต็มใจทั้งสองฝ่าย แพรวเลยไม่มีสิทธิ์หึงหวง ไม่มีสิทธิ์โวยวาย และไม่มีสิทธิ์ล้ำเส้นก้าวก่ายชีวิตของเขา โดยที่แลกกับการได้อยู่ข้างกายอย่างเชิดหน้าชูตา และได้ใช้ข้าวของแบรนด์เนมจากเม็ดเงินมหาศาล

ข้อเสนออันหอมหวานที่วิน-วินทั้งสองฝ่าย มีหรือที่คนอย่างแพรวจะพลาดโอกาสตกถังข้าวสารอย่างเหนือฟ้า แม้ว่าตอนนี้จะยังเป็นได้เพียงคู่นอน ทว่าเธอก็ไม่มีวันหยุดอยู่ในตำแหน่งที่ไร้สถานะเช่นนี้ตลอด

ต่อให้ต้องใช้มารยาหรือต้องทำลายใคร แพรวก็พร้อมจะทำทุกอย่าง ขอเพียงได้ใช้ชีวิตอันแสนสุขสบายในฐานะสะใภ้ตระกูลใหญ่ เธอก็พร้อมจะเหยียบหัวคนอื่นขึ้นไปเทียบเคียงพยัคฆ์อย่างเขา!

โดยมีเพื่อนร่วมอุดมการณ์อย่างฟ้าและน้ำขิง ที่คนภายนอกต่างลือกันว่าพวกเธอเป็นคนที่สามารถสยบพยัคฆ์ร้ายได้ ทั้งที่ความจริงแล้วพวกเธอเป็นเพียงคู่นอนของพวกเขา

และไม่มีวันได้เป็นตัวจริง...

ในขณะเดียวกันเหนือฟ้าก้มมองโทรศัพท์ในมือ พลางเคาะนิ้วลงบนหน้าจอเป็นจังหวะ ราวกับกำลังจดจ่อกับการรอข้อความตอบกลับจากใครบางคน

ยัยลูกหมูมุ้งมิ้ง

12:15 PM

เหนือฟ้า : เลิกคลาสยัง

เหนือฟ้า : เอาอะไรไหมจะได้ซื้อไว้ให้

เหนือฟ้า : เฮ้ย มึงจมโมไปแล้วเหรอวะ

เหนือฟ้าขมวดคิ้วทันที เมื่อไร้ข้อความตอบกลับจากยัยลูกแกะตัวอ้วน จนหลงลืมสาวสวยข้างกายอย่างแพรวที่ตอนนี้นั่งหน้าบูดบึ้ง เพราะรู้ดีกว่าเขากำลังรอใครอยู่

“ยังไม่อ่านอีก ทำอะไรของมึงอยู่วะ”

ในเวลาเดียวกันอีกฝั่งของโต๊ะ ฟ้า ดาวคณะวิศวะกรรมศาสตร์ นั่งเท้าคางมองวายุไม่วางตา พยายามเบียดหน้าอกในชุดนักศึกษารัดรูปชิดแขนแกร่ง ออดอ้อนเรียกความสนใจจากเขา

“วายุ”

“...” ชายหนุ่มหนุ่มไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

“วันนี้ฟ้าซื้อบราวนี่มาด้วยล่ะ เจ้านี้อร่อยนะ ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป ดาร์ก ๆ เหมือนที่นายชอบไง” หญิงสาวพยายามปั้นยิ้มหวานอย่างไม่ยอมแพ้ “แบ่งให้นะ”

“ขอบคุณ” วายุเงยหน้าขึ้นเพียงเสี้ยววินาที

“แล้ว---”

ในขณะที่ฟ้ากำลังจะตอบกลับด้วยรอยยิ้มดีใจ ก็ต้องชะงักเมื่อชายหนุ่มแทรกขึ้นมาก่อน ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและไร้อารมณ์ตามฉบับคุณชายหน้าตาย

“เก็บไว้กินเองเถอะ”

“นายก็ล้อเล่นแบบนี้ทุกทีเลย” หญิงสาวหัวเราะแห้ง ๆ

วายุไม่ตอบอะไร เพียงปลดล็อกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง พลางกดแชตของเพียงฟ้าที่ยังคงเงียบสนิท จนอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้ ก่อนที่น้ำเสียงอ้อร้อของชายหนุ่มเจ้าสำราญอย่างฟง จะเอ่ยขึ้นขัดกับบรรยากาศที่แสนอึดอัด

“น้ำขิง วันนี้หนูสวยขึ้นหรือเปล่าคะ” ฟงยิ้มกว้างรับขนมที่หญิงสาวยื่นมาให้

“วันนี้อารมณ์ดีจังนะคะ”

น้ำขิงหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายจากคำชมของชายหนุ่ม เธอป้อนขนมหวานพลางเบียดกายแนบชิดร่างสูง จนหน้าอกคัพCที่เธอภูมิใจนักหนาเกยแผ่นอกกว้าง

“ก็ปกติ”

ฟงหัวเราะ พลางงับขนมเข้าปากอย่างเอ็นจอย ต่างจากสองคนแรกที่นั่งหน้าตึงเป็นพระอิฐพระปูน เพราะเขาเป็นคนคุยเก่ง ยิ้มง่าย และเจ้าชู้จนสาว ๆ ตกหลุมกันเป็นแถว

แต่ทว่าน้ำขิงกลับสังเกตเห็น แม้ว่าฟงจะหัวเราะกับเธอ แต่สายตาของเขากลับเหลือบมองโทรศัพท์ตลอดเวลา ราวกับรอใครบางคนตอบกลับ

“รอใครเหรอคะ”

“ก็รอยัยลูกหมูไงคะ ป่านนี้คงหิวโซแล้วล่ะมั้ง”

เขาตอบหน้าตาเฉย ทว่าดวงตากลับเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด จนน้ำขิงชะงักไปครู่หนึ่ง

“ยัยลูกหมู?”

“อืม เดี๋ยวก็มาแล้วล่ะ” ฟงยิ้มกว้าง

ส่วนคนสุดท้าย เฟยแฝดน้องที่นั่งอยู่ปลายโต๊ะเพียงลำพัง ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้ามานั่งใกล้ ไม่ใช่เพราะเขาไม่หล่อ แต่เพราะเจ้าตัวเคยพูดไว้ชัดเจนว่า

“ฉันไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาส่วนตัว”

ทว่ากลับมีคนเดียวเท่านั้นที่ชายหนุ่มยอมให้เข้ามาในพื้นที่ต้องห้าม...

เขาเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อย ๆ ไม่ได้เล่นสนทนากับใคร และไม่ได้เล่นเกม แต่เป็นรายชื่อคาเฟ่เปิดใหม่รอบมหาวิทยาลัย

“ร้านนี้เพียงฟ้าน่าจะชอบ” เขาพึมพำกับตัวเอง “ทั้งสตรอว์เบอร์รีชีสเค้ก แถมมุมถ่ายรูปสวย ๆ ก็เยอะ”

เสียงพึมพำของแฝดน้อง ทำให้ฟงที่เหลือบมาเห็นถึงกับหัวเราะ กับสีหน้าจริงจังของเขา

“มึงหาร้านให้ยัยลูกหมูอีกแล้วเหรอ”

“อืม เดี๋ยวเสาร์นี้ว่าจะพาไป” เขาตอบส่ง ๆ

“ร้านไหน”

เมื่อได้ยินบทสนทนาที่มีชื่อของเพียงฟ้าเกี่ยวข้อง เหนือฟ้าก็เงยหน้าจากโทรศัพท์ทันที นัยน์ตาคู่คมปรายมองหน้าจอที่เฟยยื่นมาให้ดูอย่างพินิจ ก่อนที่วายุเองก็ขยับเข้ามาเช่นกัน

จนสุดท้ายแล้ว ชายหนุ่มทั้งสี่ก็มารุมล้อมเลือกคาเฟ่ให้ยัยตัวเล็กของพวกเขา ใบหน้านั้นตั้งใจเสียยิ่งกว่าตอนทำควิซเสียอีก ทำเอาหญิงสาวทั้งสามได้แต่มองหน้ากันอย่างริษยา

จวบจนกระทั่งเวลาผ่านไปครู่หนึ่ง เหนือฟ้าก็เงยหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่แสนคุ้นเคย หญิงสาวร่างอวบในชุดนักศึกษาพอดีตัว ทำให้รูปร่างอวบอิ่มดูเด่นกว่าปกติ ผมสีน้ำตาลยาวสลวยถูกรวบแบบลวก ๆ จนเผยให้เห็นลำคอขาวเนียน ใบหน้าขาวใสแต่งแต้มเครื่องสำอางสีอ่อนอย่างเป็นธรรมชาติ แต่สิ่งที่ทำให้เหนือฟ้าขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว คือกระโปรงทรงเอสีดำพอดีตัว เผยให้เห็นเรียวขาอวบอิ่มน่าฟัด

“เฮ้ย”

เสียงของเหนือฟ้าดึงดูดความสนใจของชายหนุ่มอีกสามคน ให้เงยหน้าพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย วายุเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นพฤติกรรมผิดแปลกไปของเพื่อนสนิท

“เป็นอะไร” วายุถาม

ทว่าเหนือฟ้ากลับไม่ตอบ เขากวาดสายตามองไปรอบโรงอาหารแทน เมื่อเห็นกลุ่มวิศวะหลายโต๊ะกำลังมองเพียงฟ้าไม่วางตา บางคนถึงกับสะกิดเพื่อน บางคนก็มองตามตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จนเหนือฟ้ารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

โดยเฉพาะยัยตัวดีที่ดันกระโดดโบกมือให้เขา จนหน้าอกหน้าใจแทบจะทะลักออกมาวิ่งเล่น ไหนจะพุงกะทินุ่ม ๆ ที่เขาชอบบีบอีก โคตรจะดึงดูดสายตาไอ้พวกหมาล่าเนื้อ

“กระโดดเป็นลิงไปได้นะมึง ล้มหัวฟาดพื้นกูจะซ้ำให้” เหนือฟ้าดุอย่างไม่จริงจัง

“ไม่ล้มหรอกน่า เค้าเก่งจะตาย”

เพียงฟ้าหันมายิ้มทันทีพลางหัวเราะคิกคัก ทว่ายังไม่ทันเดินถึงโต๊ะ ร่างยักษ์ของเหนือฟ้าก็ลุกพรวดหยิบช็อปวิศวะสีเลือดหมูที่พาดพนักเก้าอี้คลี่ออก ก่อนจะเดินตรงไปหาหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเขาถึงสามสิบสี่เซนติเมตร

“เหนือ? มีอะไรเหรอ”

“…” ชายหนุ่มไม่ตอบ เพียงยกช็อปขึ้นคลุมไหล่เล็กของเธอไว้หลวม ๆ

“ฮะ?” ใบหน้าสวยทำหน้าเหลอหลา

“ใส่ไว้”

“ทำไมล่ะ” เพียงฟ้ากะพริบตาปริบ ๆ

“วันนี้แอร์มันเย็น มึงยิ่งหัวอ่อน ๆ อยู่ เดี๋ยวไม่สบายขึ้นมาลำบากกูอีก”

“แต่ว่า...”

“ใส่” น้ำเสียงห้วน ๆ ตามแบบฉบับเหนือฟ้า

“ก็ได้ ไม่เห็นต้องดุเลย” หญิงสาวย่นจมูก

“ก็มึงดื้อไง”

เหนือฟ้าเอ่ยพลางจัดปกช็อปให้เข้าที่ ก่อนปรายสายตามองไปยังโต๊ะที่เมื่อครู่ยังจ้องเพียงฟ้าไม่เลิก สายตาคมเข้มเพียงตวัดมองครั้งเดียว เด็กวิศวะโต๊ะนั้นก็รีบหลบตากันทันที

“มองอะไรนักหนา”

เหนือฟ้าเอ่ยขึ้นเสียงไม่เบานัก โดยไม่ทันรู้เลยว่าตัวเองกำลังหงุดหงิดเพราะอะไรกันแน่ หรือบางทีคงจะเป็นเพราะยัยลูกแกะตัวอ้วนนี่ ที่ชอบกวนประสาทเขาก็ได้...

“กระโปรงมึงสั้นฉิบหาย หนูแทะเหรอ”

เหนือฟ้ากวาดสายตามองเพียงฟ้าอีกครั้ง หลังจากที่กลับมานั่งที่โต๊ะ โดยมีเธอนั่งแทรกกลางระหว่างเขาและแพรว แน่นอนว่าเหนือฟ้าเป็นคนดึงให้เธอนั่งตรงนี้

“ก็ปกตินะ” หญิงสาวก้มมองตัวเองทันที พลางดึงชายกระโปรงลงเล็กน้อย

“สั้นจริง เมื่อวานยังไม่เท่านี้”  ฟงเหลือบมอง ก่อนพยักหน้าเห็นด้วยกับเหนือฟ้า

“ก็เมื่อวานกินหมูกระทะตั้งเยอะ พุงมันก็ดันกระโปรงขึ้น เห็นไหม”

เพียงฟ้าทำหน้ามุ่ย พลางก้มมองหน้าท้องตัวเอง ใช้มือบีบพุงกะทินิ่ม ๆ ผ่านเสื้อนักศึกษาที่ตึงขึ้นเล็กน้อย

“ไหน ขอจับหน่อยดิ” ฟงที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้ทันที

“นี่ไง”

เพียงฟ้าจับมือเขามาแตะหน้าท้องตัวเองอย่างไม่คิดอะไร ก่อนที่จะโดนฟงบีบเบา ๆ ครั้งหนึ่ง พลางแสร้งเลิกคิ้วตกใจ

“เฮ้ย นิ่มขึ้นจริงด้วย สงสัยหมูสามชั้นเมื่อคืนออกฤทธิ์แล้วว่ะยัยลูกหมู”

“ฟง! พอเลย ห้ามบีบแล้ว!”

หญิงสาวรีบปัดมือเขาออก พลางเอามือกุมหน้าท้องตัวเองไว้ ภาพการหยอกล้อที่ทั้งคู่ทำกันอย่างเคยชิน กลับทำให้น้ำขิงที่นั่งอยู่ข้างฟงฝืนยิ้มแทบไม่อยู่ หญิงสาวค่อย ๆ ขยับเข้ามาคล้องแขนฟงไว้แน่นทันที

“พี่ฟง”

“หือ”

“พี่บอกว่าจะพาขิงไปช็อปปิ้งวันนี้ใช่ไหมคะ” เสียงหวานออดอ้อน

“อ๋อ จริงด้วย”

ฟงหันมายิ้มให้น้ำขิงด้วยรอยยิ้มเจ้าชู้ แต่ทว่าเพียงไม่กี่วินาทีเขาก็หันกลับมาถามเพียงฟ้าต่อ

“แล้วเธอกินไรยังยัยลูกหมู”

“ยังเลย” ใบหน้าสวยส่ายหน้าเบา ๆ

“กินนี่ดิ กูซื้อมาเกิน”

เหนือฟ้าเอ่ยขึ้น พลางหยิบนมกล่องรสโปรดของเพียงฟ้าที่วางอยู่บนโต๊ะยื่นให้ทันที ใบหน้าของแพรวเจื้อนลงทันทีเพราะคิดว่าเขาซื้อมาให้เธอ

“ขอบคุณนะ โชคดีจัง รสโปรดเค้าด้วย” เพียงฟ้ารับมาอย่างเคยชิน

ในขณะเดียวกันวายุที่นั่งเงียบมาตลอด เอื้อมมือไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มใสออก พลางเลื่อนเค้กช็อกโกแลตเจ้าดังที่ซื้อมาให้เธอ

“เห็นฟ้าบ่นว่าอยากกินเมื่อวาน”

“เฮ้ย ขอบคุณนะ รู้ใจเราจริง ๆ ” ใบหน้าสวยยิ้มแก้มปริเมื่อเห็นของกิน

“ถ้าถูกปากก็บอก ยุจะได้ซื้อมาให้อีก”

วายุยกยิ้มมุมปาก พลางเท้าคางมองเธอ น้ำเสียงสั้น ๆ แต่แฝงความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด จนฟ้าที่นั่งอยู่ถึงกับเม้มริมฝีปาก ตลอดเวลาที่คุยกัน เธอไม่เคยเห็นรอยยิ้มจากผู้ชายคนนี้เลย บางครั้งไม่เคยแม้แต่จะยอมให้เธอแตะตัว

แต่ทว่ากลับดูแลผู้หญิงอีกคนอย่างเป็นธรรมชาติ ราวกับทำมานับครั้งไม่ถ้วน…