บทที่ 5

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารที่ยังคงว่างเปล่า ทว่ากลับเต็มไปด้วยเสียงหยอกล้อ เพียงฟ้าโดนฟงและเฟยแย่งกันบีบแก้มจนแทบจะยืดเป็นมาชเมลโล่ ในระหว่างนั้นเองเพียงฟ้าที่เริ่มรู้สึกหิวโซเลยจะเปิดกล่องเค้กของวายุทาน แต่ดันมีเสียงทุ้มของเหนือฟ้าเอ่ยขัดขึ้นเสียก่อน

“เดี๋ยว” เหนือฟ้าลุกขึ้น “กูไปซื้อข้าวให้ ใครสั่งใครสอนให้มึงแดกของหวานก่อนของคาว”

“ไม่เห็นเป็นไรเลย ก็คนมันหิวนี่” ใบหน้าสวยแอบบ่นพึมพำ

“ยังจะเถียง น่าตีฉิบหาย”

เหนือฟ้าเอ่ยด้วยความหมั่นเขี้ยว หักห้ามใจไม่ให้ตัวเองเผลอจับอีกฝ่ายตีก้น ฟงเห็นดังนั้นก็ยืนขึ้นตามไปด้วยทันที

“เดี๋ยวฉันไปซื้อเครปให้เธอเองยัยลูกหมู”

“งั้นเดี๋ยวยุไปซื้อน้ำให้” วายุหยิบกระเป๋าสตางค์

“ฟ้าเอาของหวานอะไรไหม” เฟยปิดโทรศัพท์ลง เพื่อโฟกัสคำตอบของเธอ

“อยากกินสาคูน้ำกะทิได้ไหม”

“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ เจ้าเดิมใช่ไหม”

“…” เพียงฟ้าพยักหน้างึกงักเป็นคำตอบ

“แล้วข้าวจะกินอะไร” เหนือฟ้าหันมาถามเพียงฟ้า

“ข้าวกะเพรา--”

ในขณะที่เพียงฟ้ากำลังจะเอ่ยจนจบประโยค เหนือฟ้ากลับแทรกขึ้นมาเสียดื้อ ๆ จนหญิงปากขมวดคิ้วด้วยความหงุดหงิดเล็ก ๆ

“ไม่เอา เมื่อวานมึงกินเผ็ดไปเยอะแล้ว เดี๋ยวปวดท้อง”

“งั้นเอาข้าวไข่เจียวหมูสับ” วายุเอ่ยขึ้น

“เพิ่มไก่ทอด” ฟงยกนิ้วเสริม

“แล้วพวกนายถามเพื่ออะไร ในเมื่อก็เลือกกันเองทุกที” เพียงฟ้าหัวเราะจนตาหยี

“ถามตามมารยาท” เหนือฟ้ายักไหล่

"เหนือ!"

เสียงหวานแหวใส่เหนือฟ้าพร้อมทำหน้ามุ่ย จนเรียกเสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะอีกครั้ง ก่อนที่ชายหนุ่มทั้งสี่จะลุกเดินแยกย้ายกันไปยังร้านอาหารแต่ละร้าน ทิ้งไว้เพียงเพียงฟ้าและหญิงสาวอีกสามคนที่นั่งอยู่ด้วยกัน

ทันทีที่แผ่นหลังกว้างของสี่หนุ่มลับสายตา รอยยิ้มบนใบหน้าของแพรวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไป หญิงสาวหยิบแก้วน้ำขึ้นจิบ ก่อนเอ่ยเสียงหวาน

“ดีจังเลยนะที่มีคนดูแลเยอะขนาดนี้”

“พวกนั้นเป็นแบบนี้ตั้งแต่เด็กแล้วล่ะ”

เพียงฟ้าหันมายิ้มให้ทันที ทว่าก็ต้องชะงักเมื่อให้ยินคำตอบจิกกัดของฟ้า

“ติดนิสัย” ฟ้าหัวเราะเบา ๆ

“น่าอิจฉานะ มีผู้ชายหล่อ ๆ ดูแลถึงสี่คน” น้ำขิงพยักหน้าตาม

“ใช่ อยากมีโมเมนต์แบบนี้บ้างจัง”

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ พวกนั้นทำกับฉันแบบนี้มาตั้งแต่มัธยมจนชินแล้ว”

“นั่นแหละ เพราะเธอชินเลยไม่รู้ว่าคนอื่นมองยังไง”

แพรววางแก้วลง ก่อนเอียงศีรษะมองเธอด้วยสายตาไม่เป็นมิตร จนรอยยิ้มบนใบหน้าของเพียงฟ้าค่อย ๆ จางลง

“หมายความว่ายังไงคะ”

“จริง ๆ เราไม่อยากพูดนะ แต่กลัวเธอจะเสียใจทีหลัง” แพรวถอนหายใจเบา ๆ ราวกับกำลังลำบากใจ

“มีหลายคนเขาพูดกันว่า เธอชอบเรียกร้องความสนใจจากพวกวายุ” ฟ้าเอ่ยเสริมทันที

“ไม่จริงนะ ฉันไม่เคย---”

“เรารู้” ฟ้าพูดแทรกด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน หากแต่เคลือบยาพิษ “แต่คนอื่นไม่รู้”

“ภาพที่ออกมาคือเธอให้พวกเขาดูแลทุกอย่าง บางที...เธอลองถอยออกมาก้าวหนึ่งก็ดีนะ ให้พวกเขาเองมีพื้นที่ส่วนตัว แล้วพวกเราก็อยากใช้เวลากับคนที่คุยด้วยบ้าง”

คำพูดที่เต็มไปด้วยความหวังดี ทว่าแฝงไปด้วยหนามนับพันที่ทิ่มแทงจิตใจของเพียงฟ้า หญิงสาวก้มหน้าลงมองมือตัวเอง

เธอไม่เคยคิด ไม่เคยรู้เลยจริง ๆ ว่าการกระทำที่ทำกันมาตั้งแต่เด็ก จะทำให้คนอื่นอึดอัด

“ข...ขอโทษ” เธอพูดเสียงแผ่ว “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้”

“ไม่มีใครว่าเธอหรอก แต่โตแล้วบางเรื่องก็ควรเว้นระยะ” แพรวยิ้มอ่อน

ประโยคนั้นเหมือนก้อนหินที่ตกลงกลางใจของเพียงฟ้า เธอเม้มริมฝีปากแน่นด้วยหัวใจที่เริ่มหนักอึ้ง

หรือบางที เธออาจจะทำตัวแย่จริง ๆ

ในขณะเดียวกันนั้น โทรศัพท์ของวายุที่วางอยู่บนโต๊ะ ยังคงเปิดแอปกล้องค้างไว้ ก่อนหน้านี้เพียงฟ้ายืมโทรศัพท์ของเขามาถ่ายวิดีโอเล่นระหว่างรอเพื่อนเช่นทุกครั้ง แต่ทว่าครั้งนี้เธอลืมกดหยุดบันทึกกล้องที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะ ทำให้เสียงทั้งหมดจึงถูกบันทึกเอาไว้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น

“เพียงฟ้า” แพรวเรียกอีกครั้ง

“มีอะไรอีกเหรอคะ”

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สายตาที่เคยสดใส ยามนี้กลับเริ่มหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด แพรวมองเธอครู่หนึ่ง ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนเสียจนแทบจับพิรุธไม่ได้

“เธอเคยส่องกระจกไหม”

“...”

“ว่าเวลาเดินกับพวกเขามันดูไม่ค่อย..." แพรวเว้นจังหวะ “เหมาะสมกันเท่าไหร่”

“เธอเป็นคนน่ารักนะ แต่ผู้หญิงก็ต้องดูแลตัวเอง ผู้ชายระดับพวกวายุ ไม่ช้าก็เร็วเขาคงคบกับคนที่เดินข้างกันแล้วดูเหมาะสม” ฟ้าเอ่ยอย่างจีบปากจีบคอ

“พวกเราพูดเพราะเป็นห่วง อย่าโกรธนะ” น้ำขิงยิ้มบาง ๆ

คำว่าเป็นห่วงกลับแทงลึกเสียยิ่งกว่าคำดูถูกตรง ๆ เพียงฟ้าได้แต่ก้มหน้าลงกำชายกระโปรงแน่น ขณะที่ภาพตัวเองที่ยืนอยู่ข้างชายหนุ่มทั้งสี่เริ่มผุดขึ้นมาในหัว

เธอไม่ควรอยู่ตรงนั้นจริง ๆ

“ฉัน ฉันจะพยายาม---”

น้ำเสียงหวานที่เคยสดใส ตอนนี้สั่นจนแทบไม่ได้ยิน ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดจบ แพรวก็จงใจปัดแก้วน้ำในมือจนน้ำเย็นทั้งแก้วหกลงบนหน้าตักของเพียงฟ้า

ซ่า!

“ว้าย!”

เพียงฟ้าสะดุ้งสุดตัวเพราะน้ำที่เย็นเฉียบ เธอรีบลุกขึ้นยืน จนเสื้อนักศึกษาและกระโปรงเปียกไปครึ่งตัว

“ขอโทษ! ฉันซุ่มซ่ามเอง เจ็บตรงไหนไหม” แพรวรีบหยิบทิชชูขึ้นมาทันทีพลางแสร้งรนราน

“มะ...ไม่เป็นไร”

เพียงฟ้าส่ายหน้ารัว ๆ แต่ดวงตากลมกลับแดงก่ำ ไม่รู้ว่าเพราะตกใจ หรือเพราะเธอพยายามกลั้นน้ำตากันแน่ ภาพเบื้องหน้าทำให้หญิงสาวทั้งสามหลุดยิ้มออกมาอย่างสะใจ

“ฟ้า!”

ทันใดนั้นก่อนที่เหตุการณ์จะบานปลาย เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นจากอีกฟากของโรงอาหาร เหนือฟ้าเดินนำกลับมาพร้อมจานอาหารในมือ แต่ทันทีที่เห็นเพียงฟ้ายืนตัวเปียกคิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เกิดอะไรขึ้น ใครทำมึง”

วายุเห็นเหตุกาณ์ก็รีบวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะทันที โดยมีฟงเดินตาหลังมาติด ๆ ส่วนเฟยที่มาถึงพร้อมเหนือฟ้าก็หรี่ตามองบรรยากาศรอบโต๊ะเงียบ ๆ ราวกับกำลังจับพิรุธ

“แพรวทำน้ำหกเอง ขอโทษจริง ๆ ” แพรวรีบพูดก่อนใคร

“เพียงฟ้าแค่ตกใจ แพรวเองก็ไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ มันเป็นอุบัติเหตุ” ฟ้าเอ่ยตามสบทบ

“ใช่ค่ะพี่ฟง มันคืออุบัติเหตุ ขิงเองก็เห็นกลับตา” น้ำขิงพยักหน้าเห็นด้วย

“จริงไหม”

เหนือฟ้าหันมองเพียงฟ้าทันที เขาไม่สนใจคำพูดมากมายที่หลุดออกมาจากปากผู้หญิงพวกนั้น ถึงแม้ว่าแพรวจะเป็นคนคุยของเขาก็ตาม สิ่งที่เขาอยากได้ยินคือคำตอบของเพียงฟ้า

“อื้อ เค้าตกใจเอง แพรวไม่ได้ตั้งใจหรอก” เพียงฟ้าเม้มริมฝีปาก ก่อนจะฝืนยิ้ม

“คราวหน้าระวังหน่อย”

เหนือฟ้าที่ได้ยินคำยืนยันของเพียงฟ้าก็ถอนหายใจเบา ๆ น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดุ แต่กลับเย็นชาจนแพรวยิ้มแทบไม่ออก วายุหยิบผ้าเช็ดหน้าสะอาดที่วิ่งไปซื้อมาส่งให้เพียงฟ้า

“เช็ดก่อน เป็นลูกแมวตกน้ำเลย”

“ลูกแมวที่ไหน ลูกหมูต่างหาก รีบเช็ดเข้า เดี๋ยวฉันพาไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้อง” ฟงว่าพลางลูบผมเธอราวกับกำลังปลอบประโลม

ในขณะที่ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลง อย่างที่แพรวและหญิงสาวทั้งสองต้องการ หากไม่ใช่เพราะเฟยที่กำลังหยิบโทรศัพท์ของวายุขึ้นมาจะส่งคืน

ใบหน้าหล่อเหลาสะดุดเข้ากับหน้าจอที่ยังคงบันทึกวิดีโออยู่ เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันไปสบตากับวายุที่เป็นเจ้าของ

“ไอ้ยุ มึงกดอัดไว้เหรอ?”

“หือ ไม่ใช่กู” วายุเลิกคิ้วนิด ๆ

เมื่อได้ยินคำตอบเฟยก็กดหยุดบันทึกโดยพลัน เขาเหลือบเห็นความยาวของคลิปประมาณสิบนาทีก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่สายตาจะเลื่อนไปยังเพียงฟ้าแล้วกลับมาที่โต๊ะ พร้อมความคิดบางอย่างแล่นผ่านเข้ามา

“พวกมึง มาดูคลิปนี้ก่อน”